Nën dritën e zbehtë të korridorit të spitalit, Iliriana Molla fërkonte me këmbëngulje një njollë të tharë mbi linoleumin, sikur të përpiqej të shkulte nga thellësia e vetes diçka që nuk pastrohej dot. Ajri mbante erë klori dhe një ftohtësi shpirtërore që nuk vinte nga muret, por nga njerëzit.
— Do të çmendesha po të zvarritesha kështu çdo ditë, — pëshpëriti Rinesa Zylyftari, praktikante, duke i hedhur një vështrim koleges. — Më mirë në supermarket, pas arkës.
— Po lëre, — ia ktheu tjetra me buzë të shtrembëruara. — Me njollë në biografi s’të marrin as atje.
Iliriana shtrydhi leckën pa thënë asnjë fjalë. Mesit i dhembte, duart i ishin zverdhur nga dorezat e gomës. Vështrimet që i hidheshin mbi shpinë e bënin të ndjehej si papastërti në pllaka, jo si njeri.
Papritur dera e dhomës së mjekëve u hap me zhurmë. Një infermiere doli me nxitim, me një dosje të trashë në duar. U pengua te kova; dosja i rrëshqiti dhe fletët u shpërndanë në dysheme.
— Kujdes! — thirri ajo, por ishte vonë.
Iliriana la fshesën me bisht, u përkul dhe nisi të mbledhë dokumentet. Sytë i kapën një titull: “Inhibitorët e protein-kinazës…”. Shtatë vite më parë, ajo kishte shkruar për këtë temë netëve të gjata në kuzhinë, me përparëse shtëpie dhe pantofla, me syze të dyfishta mbi hundë. Pa menduar, gishtat i renditën faqet në radhën e duhur.
— Prisni pak, — u vrenjt vajza. — Ju… po e lexoni?
— Po.
— Por… ju jeni sanitare.
— Ashtu është.
Hapat e rëndë u dëgjuan pas shpine. Kastriot Nushi, me aromën e fortë të parfumit të shtrenjtë dhe buzëqeshjen që dukej sikur i prishte humorin gjithçka përreth.
— Ç’kemi këtu, Iliriana? Leksion për stafin e pastrimit?
— Thjesht më ndihmoi të mbledh letrat, — u shpreh infermierja, e hutuar.
— Dhe ndërkohë bëri edhe analizën klinike, apo jo? — ai kryqëzoi krahët. — Ende mendon se di më shumë se ne?
— Jo, — tha Iliriana me frymë të rëndë. — Thjesht di si shpëtohet një jetë.
Ai qeshi me përçmim.
— Këtu respektohen vetëm ata që i gëlltisin poshtërimet në heshtje.
Dhe u largua.
Ajo ngriti fletën e fundit, ia dorëzoi vajzës dhe mori sërish fshesën. Por këtë herë e mbajti më fort, sikur të ishte diçka që nuk do ta lëshonte më.
“Këtu respektohen vetëm ata që i gëlltisin poshtërimet në heshtje.”
Rubineti në shtëpi pikonte pa pushim, si një orë që harron të ndalojë. Në kuzhinë ndihej aroma e supës së djeshme dhe e diçkaje të vjetër — ndoshta e vetë jetës. Pasqyra mbi lavaman ishte mjegulluar; kujtimet i ngjanin po aq të turbullta. Në të, Iliriana shihte fytyrën e saj pa përparëse, por me të njëjtën maskë të padukshme.
Fshiu faqet me një copë të lagur dhe lau duart me ngadalë, sikur të kishte frikë të zgjonte dikë brenda vetes. Uji që rridhte kishte ngjyrë të ndryshkur.
Pas murit, televizori shpërtheu sërish me zë të lartë. Fqinjët grindeshin.
— Po të them që ishte kurth!
— Dhe unë po të them që s’di ç’flet!
Iliriana nuk dëgjonte më. Ishte mësuar të ishte jehonë në jetën e të tjerëve, kurrë zë. Veshi rrobat gri, të mbyllura, dhe u ul në cep të shtratit, ku batanija ishte holluar nga vetmia.
Nuk nxitoi për autobusin — askush nuk i mbante derën hapur. Qëndroi në këmbë për dy stacione, e mbështetur pas shtyllës metalike, sikur kërkonte një trup ku të mbështetej. Në të tretin, një shtytje e papritur; një vajzë rreth të njëzetave e goditi me bërryl dhe u kthye me nxitim.
— Oh, më falni!
Iliriana bëri një shenjë të lehtë me kokë.
— S’ka gjë.
Vajza e vështroi më gjatë.
— Mos… ju kam parë në lajme?
Iliriana uli sytë.