Iliriana uli sytë edhe më poshtë.
— Ndoshta… në një jetë tjetër, — murmuriti, me një buzëqeshje që s’mbërriti kurrë deri te sytë.
Vajza u kthye nga dritarja pa shtuar gjë. Iliriana e la shikimin të rrëshqiste mbi xhamin e ftohtë të autobusit dhe aty hasi veten: një fytyrë e zbehtë, e qetë në dukje, por e zbrazur, sikur dikush t’i kishte kulluar prej kohësh çdo pikë gjallërie.
Në supermarket, përballë arkës, gishtat nisën t’i dridheshin lehtë. Nuk po arrinte të kapte kusurin; monedhat i rrëshqisnin mes gishtërinjve. Një djalë rreth të njëzetepesave, i dobët por i rregullt në paraqitje, zgjati dorën dhe kapi në ajër një pesëlekësh.
— Ja ku e keni. Atëherë keni bërë një zgjidhje brilante me transfuzionin, — tha ai me një buzëqeshje të përmbajtur. — Më kujtohet. Gjyshja na mblodhi të gjithëve pas asaj dite dhe na tha: “Mësoni prej saj”.
Ajo mbeti e hutuar.
— Ju… punoni në mjekësi?
— Jo. Jam nipi i pacientes. Ju ia shpëtuat jetën. Pastaj… — zëri iu fik në mes.
Iliriana mori monedhën.
— Faleminderit, — tha me zë të ulët.
— Zonja Iliriana Molla, — shtoi ai papritur. — Mos u dorëzoni.
Jashtë piklat e shiut vazhdonin të bien si pluhur i imët.
Duke ecur në trotuar, pëshpëriste me vete:
— Çdo rrudhë është një notë nga një melodi e vjetër. Por mund të shkruhet një tjetër… nëse nuk hesht.
Një britmë e mprehtë përshkoi korridorin e spitalit si rrymë elektrike. E goditi në kraharor. Lëkura iu drodh.
Iliriana u ndal mes korridorit, me kovën në njërën dorë e leckën në tjetrën. Pulsi i rrihte në tëmtha. Në mendje iu ndez një kujtim i hidhur: burri i saj, sytë e turbullt nga rakia dhe mllefi, rripi i përkulur në ajër. “Pa mua s’vlen asgjë”, i kishte thënë dikur. Atëherë bërtiste ajo. Tani po bërtiste dikush tjetër.
Ajo vazhdoi të lante dyshemenë. Pa zë. Por në gjoks i digjte diçka që s’kishte lidhje me klorin.
Në dhomën e mjekëve kishin zënë vend të gjithë. Njëri hante me nxitim, tjetri komentonte për anestezistin e ri.
— Pastruese, a mund ta bësh më vonë këtu? — hodhi Dafina Gjoni pa e parë fare.
Iliriana uli kokën lehtë. Buzëqeshjet që ndjente pas shpine i dukeshin si gjilpëra. Gëlltiti në heshtje.
— Dje sërish i ngatërroi vendet e ilaçeve, — pëshpëriti një zë tjetër. — Dhe mendon se ka qenë mjeke. E imagjinon?
— Mjeke? — ia ktheu dikush me nënqeshje. — Ishte e akuzuar penale.
Fjalët u thanë me zë të ulët, por aq sa të mbërrinin në veshët e saj.
Iliriana u afrua te dritarja. Pasqyrimi në xham nuk i dukej plakë. E thyer, po. Por jo e vjetër.
Shkurt. Degët përkundeshin jashtë si duar të ngritura në një hetuesi.
— Ajo e vrau, apo jo? — zëri i Dafinës u ngrit pak më shumë. — Burrin. Doli në gjyq. Të gjithë e dinin, thjesht heshtën.
Fjala “vrau” i goditi fytyrën si shuplakë. Ajo shtrëngoi bishtin e leckës aq fort sa plastika kërciti.
— Edhe atëherë heshti. As nuk u mbrojt. Po të kishte ç’të thoshte, do ta thoshte.
Iliriana u përkul të shtrydhte leckën, por ajo i ra nga duart.
Nga thellësia e kujtesës shpërtheu zhurma e hapave, gjaku në pëllëmbët e saj, qafa e tij nën gishtat që dridheshin. Dhe zëri i një gruaje në qeli, i butë si lutje:
— Po të mos ishte ai, nuk do të mbijetoje. E kupton? Ti mbijetove.
Iliriana u drejtua. Zëri i saj doli i qartë, i fortë:
— Edhe ju do të bënit të njëjtën gjë, po të ishit në vendin tim. Por ndoshta burrat tuaj janë ndryshe.
Në dhomë ra një heshtje e rëndë, sikur ajri u mpiks. Disa ulën sytë. Dikush piu një gllënjkë çaji pa folur.
Ajo mori kovën dhe doli. Hapat mbi linoleum jehonin më fort nga sa duhej.
Nga brenda u dëgjua një zë i ulët, pothuaj i mbytur:
— Ta mbyllësh bishën në kafaz nuk do të thotë se e ke mposhtur.