Nuk kaloi as një minutë nga ajo fjalë e hedhur pas shpine, kur nga kthesa e korridorit u dëgjua një thirrje e prerë:
— Sanitarja Iliriana Molla, te drejtori, menjëherë!
Ajo s’arriti as ta zhvendoste kovën. Lecka i rrëshqiti ngadalë nga gishta, dhe pikat e ujit i ranë mbi pantallona. Fshiu duart me përparëse dhe u nis.
Dera e zyrës së kryemjekut ishte gjysmë e hapur. Një erë e ftohtë hynte nga dritarja, përhapej mbi dysheme dhe lëkundte perdet e bardha, sikur dhoma të merrte frymë vetë. Iliriana trokiti lehtë.
— Hyni, mos rrini aty, — erdhi zëri i njohur.
Kastriot Nushi. Jo Petrit Pano.
Një shtrëngim i fortë i kapi kraharorin. Ajo hyri. Kastrioti ishte ulur në karrigen e Petritit, këmbët e hapura, një stilolaps që rrotullohej mes gishtave.
— Doktor Petriti është i zënë. Por me ju kemi disa “çështje”, — tha me një buzëqeshje të zbehtë, pa e parë drejt.
Iliriana qëndroi drejt. Çanta e varur në sup, krahët të mbledhur pas trupit, sikur të mbronte veten me një mburojë të padukshme.
— Kanë ardhur disa dokumente, — bëri me kokë nga një dosje mbi tavolinë. — Duhet t’i firmosni. Procedurë formale.
— Pse unë? — zëri i saj tingëlloi i ashpër, si i gërvishtur.
— Si “pse”? Çdo gjë është kaluar nëpërmjet jush. E keni harruar? Muajin e kaluar, kur ju të dy… bisedonit.
Ajo hodhi një sy nga dosja. Në krye, me të kuqe, shkruhej “URGJENTE”. S’e kishte idenë për çfarë bëhej fjalë.
— Nuk e di çfarë përmbajnë këto letra…
— Firmosi! — shpërtheu ai. — Mos bëj sikur nuk kupton. Mendon se ke zgjedhje? Je sanitare. Me njollë në biografi. Nëse dua, nesër përfundon roje nate. E nëse nuk dua…
U ngrit ngadalë. U afrua shumë pranë. Nuk e pa në sy; vetëm i qëndroi përballë, me frymëmarrje të rënduar.
— Nuk të tremb mendimi të mbyllesh prapë pas hekurave?
Iliriana mori frymë thellë, si para një zhytjeje në ujë të ftohtë.
— Kam frikë vetëm nga një gjë, Kastriot… të humbas sërish veten.
U kthye drejt derës. Doreza metalike i gërvishti pëllëmbën, sepse gishtat i dridheshin.
Pas shpine dëgjoi zërin e tij:
— Gabohesh. Këtu mbijetojnë ata që dinë të gëlltisin. Pa zë.
Ajo nuk u përgjigj. Ecën përgjatë korridorit të bardhë. Dritaret e hapura, muret e zbehta, dhe pika uji që i binin nga dora mbi pllaka. Njëra pas tjetrës.
“Dyert prej hekuri janë kudo, — mendoi. — Por brenda meje s’kanë vend.”
— Ai po shuhet, — i pëshpëriti një infermiere pranë veshit, duke fshirë ballin me garzë. — Mjekët nuk dinë më ç’të bëjnë.
Iliriana ndaloi në pragun e dhomës. Korridori i errët i spitalit dukej sikur mbante frymën. Një neon dridhej mbi tavan. Ajri mbante erë antiseptiku dhe ankthi.
— Dilni prej këtej. Ju nuk jeni mjeke, nuk jeni askush, — tha ftohtë Flutura Jakupi, ndërsa rregullonte serumin e Petrit Panos.
Ai shtrihej i zbehtë, pa lëvizur. Vetëm monitori lëshonte sinjale të dobëta, gjithnjë e më të rralla.
Iliriana nuk hyri menjëherë. U mbështet te korniza e derës dhe, në xhep, shtrëngoi një flakon të vogël. Nga ata që dikur i përgatiste vetë, në kohën kur e thërrisnin “doktor Molla”, e jo “sanitarja me të kaluar”.
— Po sikur… — bëri një hap përpara.
— A je në mendje? — zëri i Fluturës u drodh. — Do që të na fusin të gjithëve brenda bashkë me ty?
Iliriana nxori ampulën. Xhami i hollë shkëlqeu nën dritën e ftohtë.
— Ai është në minutat e fundit. O tani… o kurrë.
Flutura u tërhoq instinktivisht.
— Unë jam betuar mbi rregullat. Ti mbi çfarë je betuar? Mbi hakmarrjen?
— Unë jam betuar për jetën, — tha Iliriana, dhe bëri hapin vendimtar drejt shtratit të Petrit Panos.