Iliriana Molla iu afrua Petrit Panos me hapa të matur. Lëkura e dorës së tij ishte e ftohtë si akulli. Ajo ndjeu si i dridheshin gishtat e saj, por nuk u tërhoq.
— Troksimezinë do ta jap nënlëkurë. Zemra e tij s’do ta përballojë në venë, — mërmëriti me zë të ulët. — Mos bërtisni. Jo tani.
Klikimi i lehtë i ampulës theu heshtjen. Shiringa u mbush, pastaj gjilpëra depërtoi me shpejtësi. Iliriana nuk guxoi të fiksonte monitorin. Do të donte t’i mbyllte sytë, por e detyroi veten të rrinte zgjuar.
Heshtje.
Një sekondë. Dy. Tre.
Aparatura lëshoi një sinjal. Më të fortë. Më të rregullt.
Flutura Jakupi mbuloi gojën me pëllëmbë.
— Çfarë i bëre?
Iliriana u ul rëndë në karrige.
— E ktheva. Nëse fati është me të, do të ketë kohë t’i thotë lamtumirë së shoqes.
Petriti lëvizi lehtë. Sytë e tij ishin të mjegullt, të lodhur, por të gjallë. E pa drejt.
— Ti? — zëri i tij doli i ngjirur.
— Unë, — pëshpëriti ajo. — Mos e thuaj askujt.
Ai mbylli sytë sërish. Jo për t’u dorëzuar, por me një qetësi që i ngjante çlirimit.
Flutura u ul në gjunjë pranë murit.
— Do të përfundosh para gjykatës. Përsëri.
Iliriana ngriti sytë nga tavani dhe qeshi lehtë, një tingull i thatë si kollë.
— Duke e shpëtuar atë, shpëtova edhe një copëz nga vetja.
— Thoshin se nuk e kalon natën, — pëshpëriti Flutura më vonë në dhomën e infermierëve, duke e shpuar Ilirianën me sy. — E ja ku është, u ngrit në këmbë.
Iliriana nuk reagoi. Hoqi filxhanin bosh nga tavolina, duke u përpjekur të mos tregonte zhurmën që i bënte gjoksi nga brenda. Ai jeton. Vërtet jeton.
Dera e zyrës së mjekëve u hap me vrull. Hyri Kastriot Nushi — fytyrë e zbehtë, si qumësht i prishur, por me një xhaketë të re mbi supe.
— Zonja Molla, në zyrën time. Tani, — tha me dhëmbë të shtrënguar.
“Zonja”. Për herë të parë.
Brenda, Petrit Pano qëndronte ulur drejt në kolltukun pranë dritares. Ngjyra i ishte kthyer në faqe, zëri më i fortë.
— Hyr. Ulu, — i bëri shenjë. — I lexove dokumentet?
— Gjatë gjithë natës, — pohoi ajo.
— Rreziku ia vlejti. Kastrioti i kishte firmosur pa miratim. Nuk është më çështje e tij.
Iliriana ndjeu sikur një peshë iu hoq nga shpina. Vetëm për një çast.
— Do ta largoj nga detyra, — shtoi Petriti qetë. — Ti di të presësh. Tani është radha jote të rikthehesh aty ku e meriton. Projektin tënd të vjetër e paraqita para bordit. Kishe të drejtë.
Stilolapsi në dorën e tij u drodh lehtë. Ai hodhi sytë nga dera: Kastrioti qëndronte aty, fytyra e zbardhur, grushtet e shtrënguara. U kthye pa thënë asgjë dhe u largua me hapa të rëndë.
Iliriana u ngrit ngadalë, sikur të kishte frikë se një lëvizje e gabuar do ta prishte këtë çast.
— Jeni i sigurt? — pyeti me zë të butë.
Petriti pohoi.
— Më ktheve jo vetëm shëndetin. Më riktheve besimin. Shko dhe njoftoji: doktor Molla po rikthehet.
Ajo doli në korridor dhe gjithçka iu duk ndryshe. Infermieret pushuan së foluri kur kaloi. Dikush i bëri me kokë. Një buzëqeshje e përmbajtur.
Besnik Elezi nga pranimi u përkul lehtë, si përballë një shefeje shërbimi, jo një sanitareje.
Në zyrë, njëra nga vajzat pëshpëriti:
— E dëgjove? Ajo e shpëtoi. Me trajtimin e saj. Askush s’e kuptoi si.
Iliriana buzëqeshi, kësaj here pa e fshehur në grusht.
Dhe në mendje i jehonte një mendim i vetëm:
“Besimi në rrahjen e një zemre mund të shpëtojë qindra të tjera.”