— Elvana, zemra ime, unë po përpiqem vetëm për të mirën tuaj, — tha Drita Lleshi me një zë aq të ëmbël sa fjala “zemra” tingëlloi si thumbim. — Ti nuk e kupton, në familjen tonë gjithmonë…
— Në familjen tuaj, ndoshta, — ia ktheu Elvana me qetësi, ndërsa rendiste me kujdes vizatimet teknike mbi tryezën e punës. — Por tani po flasim për apartamentin tim dhe për mënyrën si do ta festojmë Vitin e Ri.
— Apartamentin tënd? — vjehrra u ul hijshëm në kolltuk, duke kryqëzuar këmbët. — Po Bardhyli? Ai nuk bën pjesë në këtë shtëpi?
Elvana vendosi lapsin mbi dosje dhe u kthye ngadalë nga ajo.
— Drita Lleshi, le të flasim hapur. Këtë shtëpi e kam blerë para se të martohesha. Dhjetë vite punë në një kompani ndërkombëtare, kursime pa fund, kredi e shlyer me këste… Është prona ime. Jo e djalit tuaj. E kam paguar vetë dhe vendimet këtu i marr unë.
— Ah, prapë kjo historia e pavarësisë! — Drita rregulloi flokët e thinjur, të sistemuar me kujdes. — Në kohën tonë gjërat nuk bëheshin kështu…
— Koha juaj ishte koha juaj, — tha Elvana pa e ngritur zërin. — Tani realiteti është tjetër. Dhe unë dua…
— E di shumë mirë çfarë do, — e ndërpreu vjehrra. — Të organizosh një lloj pritjeje moderne me fqinjët, në vend të një feste të vërtetë familjare. Bardhyli më ka treguar gjithçka.
Elvana numëroi në heshtje deri në dhjetë. Qetësi. Ajo ishte arkitekte; ishte mësuar të përballonte projekte të vështira dhe situata delikate.
— Po, dua t’i ftoj fqinjët. Dhe jo për një mbledhje formale, por për një mbrëmje të ngrohtë festive. Sepse…
Në atë çast dera hyrëse u përplas lehtë dhe në zyrë u duk Bardhyl Kelmendi.
— Oh, mami! Paska ardhur tashmë…
Në zërin e tij ndihej një farë faji. Elvana e dinte arsyen: kishin rënë dakord të bisedonin bashkë me Dritën, por si gjithmonë ajo kishte mbërritur më herët se ora e caktuar.
— Tosha, shpjegoji gruas tënde, — reagoi menjëherë Drita, — që Viti i Ri është festë familjare. Është traditë, është…
— Mami, — Bardhyli u ul në cep të tryezës, — për këtë kemi folur. Kohët ndryshojnë. Dhe pastaj, fqinjët tanë…
— Ç’punë kemi ne me fqinjët? — ngriti duart Drita. — Kemi familjen tonë. Ke nënën, ke gruan…
— Dhe kemi një apartament të madh, — shtoi Elvana me vendosmëri. — Ku ka vend për këdo që ndjehet vetëm gjatë festave.
— A i njeh ti mirë këta njerëz? — pyeti vjehrra me dyshim. — Kush janë? Çfarë bëjnë?
Elvana buzëqeshi, duke kujtuar bisedat në shkallë.
— Sigurisht që i njoh. Për shembull, Ornela Gjeloshi nga kati i pestëmbëdhjetë…
— Ajo që vrapon gjithmonë me kuti nëpër duar? — e ndërpreu Drita.
— Është pastiçiere, — vazhdoi Elvana e patrazuar. — Përgatit torta të jashtëzakonshme me porosi. Gjithçka e ka mësuar vetë, pa shkollë të posaçme. Ëndërron të hapë një pastiçeri të sajen.
— Ëndrra! — mërmëriti Drita. — Në kohën tonë njerëzit mendonin për gjëra serioze…
— Mami, — ndërhyri butë Bardhyli, — po ti si e nise karrierën? Fillove si mësuese e thjeshtë dhe u bëre drejtoreshë shkolle.
Drita heshti për një çast; nuk e priste atë krahasim.
— Pastaj janë edhe Sinan Qorri me bashkëshorten, — shtoi Elvana. — Një çift i moshuar shumë i dashur. Mbesa e tyre, Hyrie Tola, jeton me ta prej tre vitesh. Prindërit punojnë në Gjermani, me kontratë afatgjatë…
— Edhe? — buzët e Dritës u shtrënguan, por zëri i saj nuk ishte më aq i prerë.
— Vajza e vogël e ndjen shumë mungesën e tyre. Sidomos gjatë festave. Duhet ta shihni si i vështron fotografitë familjare.
Bardhyli iu afrua dritares.
— Ja, po vjen edhe Agim Shkreli, — tha ai. — Fqinji i ri. Mjek pediatër.
— Ai që u transferua së fundmi? — u interesua Drita. — Burrë i paraqitur, me pamje serioze?
— Po, ai, — pohoi Elvana. — Pas divorcit mori një shtëpi me qira këtu. Vajza i ka mbetur me ish-bashkëshorten. Takohen rrallë…
Në dhomë ra një heshtje e thellë. Nga kuzhina dëgjohej pika e ujit që binte në lavaman.
— Dhe çfarë propozon konkretisht? — pyeti më në fund Drita, tashmë me ton më të butë.
— Të krijojmë një festë të vërtetë, — tha Elvana, duke u vendosur pranë Bardhylit te dritarja. — Jo thjesht një darkë me pjata të mbushura, por një mbrëmje ku secili të ndiejë se ka vendin e vet. Ornela mund të përgatisë tortën…
— Një tortë për të gjithë? — pyeti Drita me dyshim.
— Nëse e njeh Ornelën, e di që do të sjellë të paktën tre, — qeshi Bardhyli. — Dhe secila do të duket si vepër arti.
— Hyria mund të lidhet me prindërit në video-telefonatë, — vazhdoi Elvana. — Në mes të një shoqërie të madhe, malli ndihet më pak se sa vetëm me gjyshërit.
— Po Agimi? — Drita po përpiqej të ruante seriozitetin, por fytyra e saj po zbuthej.
— Agimi ka histori të mrekullueshme nga puna e tij me fëmijët. Ata e adhurojnë.
— Madje dje i mjekoi putrën maces sonë Flakron, — shtoi Bardhyli. — Pa kërkuar asnjë lek. Tha se ka dobësi për kafshët.
Drita u ngrit në këmbë dhe nisi të ecë ngadalë nëpër dhomë, me duart pas shpine, sikur po peshonte me kujdes çdo fjalë që kishte dëgjuar. Atmosfera kishte ndryshuar, por vendimi i saj ende nuk ishte shqiptuar, dhe Elvana e kuptoi se biseda e vërtetë sapo po fillonte.