Sytë e Dritës ranë mbi murin përballë, ku ishin varur disa fotografi të kornizuara me kujdes: Elvana me prindërit në një udhëtim në Paris, Bardhyli ditën e mbrojtjes së doktoraturës, dhe në mes fotografia e dasmës së tyre, ku të dy qeshnin pa rezerva, si dy njerëz që nuk e dinin ende sa sprova do t’u sillte jeta.
Ajo qëndroi pak çaste përpara tyre, pastaj, sikur t’i kishte ardhur një mendim i papritur, pyeti:
— Pemën e Vitit të Ri ku keni ndërmend ta vendosni?
Elvana dhe Bardhyli shkëmbyen një vështrim të shpejtë. Ishte një shenjë e mirë; pyetja tingëllonte si interes, jo si kritikë.
— Pranë dritares së madhe, në sallon, — u përgjigj Elvana me ton të qetë. — Ka hapësirë mjaftueshëm dhe pamja nga aty është e bukur, sidomos në mbrëmje.
— Po zbukurimet? — vijoi Drita, duke mos i ndarë sytë nga fotografitë. — Do varni ato të rejat, plastiket?
Bardhyli kolliti lehtë, sikur po kërkonte fjalët e duhura.
— Në fakt, mami… menduam të të pyesnim ty. A i ke ende ato të vjetrat? Ato prej xhami, që i kishe nga gjyshja…
Në fytyrën e Dritës kaloi një dridhje e lehtë, si një kujtim që zgjohet papritur.
— I kam, — tha më në fund. — Çdo vit i nxjerr nga kutia, i pastroj me kujdes… por pastaj i vendos sërish në dollap. Në apartamentin tim të vogël mezi ka vend për mua, jo më për një pemë të madhe.
Në atë çast ra zilja e derës. Elvana shkoi ta hapte. Në prag qëndronte Ornela Gjeloshi, fqinja e tyre, me faqet e skuqura nga nxitimi.
— Më fal që po ju shqetësoj pa paralajmërim, — tha ajo me frymë të shpejtuar. — Kam nevojë urgjente për një mendim!
— Hyr, mos rri te dera, — e ftoi Elvana. — Çfarë ka ndodhur?
— Më kanë porositur një tortë dasme me tre kate! — shpërtheu Ornela, duke lëvizur duart me entuziazëm e ankth njëkohësisht. — S’e kam bërë kurrë kaq të madhe. Dhe e duan me kolona, si një pallat i vërtetë!
— Me kolona? — Drita u kthye menjëherë, e intriguar. — Si në ndërtesat klasike?
— Po, pikërisht! — Ornela nxori telefonin dhe hapi disa fotografi. — Diçka e tillë. Por kam frikë se mos struktura nuk e mban peshën…
— Ma jep pak ta shoh, — tha Drita, duke marrë telefonin. — Në rininë time kam studiuar arkitekturë. Pastaj jeta më çoi drejt pedagogjisë, por disa gjëra nuk harrohen.
Elvana vështroi me kureshtje teksa dy gratë u përkulën mbi ekran. Drita shpjegonte me pasion për mbajtëset, për shpërndarjen e peshës, për boshtin qendror. Ornela dëgjonte me vëmendje dhe mbante shënime të shpejta.
— Ju vërtet merreni me arkitekturë? — e pyeti Ornela me admirim të sinqertë.
— Jo më, — buzëqeshi Drita me një lloj turpi të lehtë. — Thjesht kam ruajtur disa njohuri.
— A do të mund të vija sërish për këshilla? — nguli këmbë Ornela. — Kam plot ide, por ndonjëherë më mungon baza teorike…
Drita hodhi një vështrim drejt Elvanës.
— Elvana është arkitekte, ajo di më shumë…
— Elvana ka një drejtim tjetër, — ndërhyri butë Bardhyli. — Ti gjithmonë ke pasur pasion për arkitekturën historike. Më kujtohet si shfletonim albume bashkë.
Nga korridori u dëgjuan zëra fëmijësh. Elvana hapi pak derën dhe pa Hyrie Tolën, që po fliste në telefon me prindërit.
— Jo, mami, jam mirë… Po, gjyshërit kujdesen për mua… Jo, s’jam e trishtuar…
Por zëri i saj dridhej dhe sytë i shkëlqenin nga lotët.
— Hyrie! — e thirri Elvana. — Do të hysh pak te ne?
Vajza ngriti sytë e skuqur.
— A mundem?
— Sigurisht. Po flasim për torta që duken si pallate.
Hyrie hyri me hap të ndrojtur, ende me telefonin në dorë.
— Mami, do të të marr më vonë… Jam te Elvana…
Drita e vështroi me kujdes. E hollë, me syze dhe me një gërshet të shpupuritur. I kujtoi veten në fëmijëri, kur prindërit ishin larg për muaj të tërë.
— Të pëlqejnë ëmbëlsirat? — e pyeti papritur.
Hyrie pohoi me kokë.
— Atëherë je me fat, — tha Drita me një buzëqeshje të ngrohtë. — Ornela bën torta që duken si kështjella përrallash.
— Vërtet? — sytë e vajzës u ndezën. — Mund t’i shoh?
Ornela nisi t’i tregonte fotografitë e punëve të saj. Hyrie u mahnit sidomos nga një tortë në formë kalaje me kulla e dritare të vogla.
— Një të tillë dua ta bëj për Vitin e Ri, — tha Ornela me ëndërrim. — Por nuk e di nëse do t’ia dal.
— Do t’ia dalësh patjetër, — deklaroi Drita me siguri. — Unë do të të ndihmoj me llogaritjet. Ndërsa Hyrie… — ajo e pa vajzën me dashamirësi, — mund të merret me zbukurimet. Vizaton bukur, apo jo?
— Si e kuptuat? — u habit Hyrie.
— Ke bojë në gishta dhe një bllok vizatimi në dorë, — iu përgjigj Drita me butësi.
Zilja e derës ra sërish. Këtë herë në prag ishte Agim Shkreli, me një pako të mbështjellë me shall.
— Më falni që po ju shqetësoj, — tha ai. — Por hasa një situatë…
Nga brenda dëgjohej një mjaullimë e lehtë.
— E gjeta pranë spitalit, — shpjegoi Agimi. — Është shumë i vogël dhe ishte ngrirë nga i ftohti. E kontrollova, tani është më mirë. Por s’mund ta mbaj — vajza ime ka alergji dhe vjen në fundjavë.
— Sa i bukur! — thirri Hyrie, duke parë brenda batanijes.
— Është mashkull, — buzëqeshi Agimi. — Me qime të arta si dielli.
Drita, pa hezitim, bëri një hap përpara.
— Do ta marr unë, — tha. — Kohët e fundit kam menduar të mbaj një mace… dhe tani paska ardhur vetë tek unë.
Elvana dhe Bardhyli u panë mes tyre. Nuk e kishin parë kurrë Dritën kaq të gjallë, kaq të përfshirë.
Agimi buzëqeshi me lehtësim.
— Më hiqni një barrë nga supet, — tha ai, duke ia dorëzuar me kujdes këlyshin e vogël. — Po ju, për Vitin e Ri, çfarë keni planifikuar?