— Po ju, për Vitin e Ri, çfarë keni planifikuar? — pyeti papritur Agimi, duke i parë me radhë. — Thjesht… vajza ime do të vijë për disa ditë dhe do të jetë festa e parë që kalojmë bashkë pas divorcit.
— Ne… — nisi të thoshte Elvana, por fjalia iu ndërpre.
— Do ta festojmë të gjithë së bashku! — shpalli Drita me një vendosmëri të papritur. — Apartamenti i Elvanës dhe Bardhylit është i bollshëm, hapësirë ka për të gjithë. Do të vendosim një bredh të madh, me lodra të vërteta qelqi. Do të kemi edhe tortën-kështjellë, apo jo, Ornela? E tani kemi edhe një mace të vogël në shtëpi…
Ajo u ndal, kur vuri re shikimin e habitur të nuses.
— Domethënë… nëse jeni dakord, sigurisht. Është shtëpia juaj në fund të fundit.
Elvanës iu mblodh një nyjë në fyt. Në atë çast, kur vjehrra e saj autoritare u duk thjesht një grua që kërkonte të ishte pjesë e diçkaje, ndjeu sikur po ndodhte një mrekulli e vogël.
— Pse jo? — tha ajo, duke e përqafuar lehtë Dritën. — Në fakt, këtë kisha në mendje që në fillim.
— A mund… a mund t’i marr prindërit në telefon? — pyeti me zë të ulët Hyrie. — Dua t’u tregoj për tortën-kështjellë dhe për macen…
— Dhe për faktin që do ta festojmë bashkë! — shtoi me entuziazëm Ornela. — Madje po mendoja… pse të bëjmë vetëm një tortë? Mund të përgatisim disa, nga një kështjellë të vogël për çdo familje.
— Ide e shkëlqyer! — u gjallërua Drita. — Kam një recetë kremi që qëndron fort dhe mban formën. Do të dalin mrekulli.
Agimi i vështronte me buzëqeshje, teksa atmosfera nxehej nga planet.
— Ta dini që edhe Pranvera ime është e fiksuar pas kështjellave. Madje po shkruan një tregim për një princeshë që…
— Vërtet? — u kthye Hyrie nga ai me sy të ndritur. — Edhe unë shkruaj! Vetëm se historia ime është për një magjistare që ndihmon njerëzit e vetmuar të gjejnë njëri-tjetrin.
— Sa vjeç je? — e pyeti Agimi.
— Trembëdhjetë. Po Pranvera?
— Dymbëdhjetë. Me siguri do të merreshit vesh shumë mirë.
Bardhyli e tërhoqi lehtë Elvanën mënjanë.
— Po e sheh çfarë po ndodh? — i pëshpëriti. — Tani po planifikojnë, po diskutojnë sikur gjithçka të ishte vendosur prej kohësh.
— Shiko sytë e mamit tënd, — iu përgjigj ajo me zë të ulët. — Duket sikur i janë kthyer vitet pas.
Në atë moment, Drita po i shpjegonte me pasion Ornelës:
— Këtu, mes kolonave të tortës, mund të bëjmë harqe të holla, si dantellë. Kam disa albume me modele, do t’jua tregoj…
— Pse të mos i shohim që tani? — propozoi Ornela. — Brumi po më vjen për provën e parë.
— Vij edhe unë! — kërceu Hyrie. — Mund?
— Po macen ta marrim me vete? — pyeti Agimi. — Tashmë është ngrohur mirë.
— Sigurisht, — tha Drita, duke e marrë me kujdes Flakronin në krahë. — Do të jetë hajmalia jonë për këtë Vit të Ri.
U bënë gati për t’u larguar: Drita me macen e mbështjellë, Ornela me skicat në duar, Hyrie me bllokun e vizatimit. Agimi u ofrua t’i shoqëronte, “t’ju shpjegoj edhe si ushqehet i vogli”, siç tha me shaka.
Te dera, Drita u kthye nga Elvana.
— Faleminderit.
— Për çfarë? — u habit ajo.
— Që… — hezitoi një çast. — Që pate guximin të lëkundësh zakonet. Ndonjëherë kapesh aq fort pas së vjetrës, sa nuk e kupton që jeta po të rrëshqet përpara syve.
Pasi u larguan, Elvana qëndroi gjatë pranë dritares, duke parë si kalonin oborrin. Drita fliste me gjallëri, Ornela qeshte me zë të lartë, Hyrie hidhte hapa të lehtë plot energji, ndërsa Agimi mbante çantat dhe tundte kokën duke buzëqeshur.
— Për çfarë po mendon? — e përqafoi Bardhyli nga pas.
— Që ndoshta mjafton t’u lejosh njerëzve të jenë vetvetja. Pa role, pa pritshmëri të rënda…
Ditët që pasuan kaluan mes zhurmës së ëmbël të përgatitjeve. Apartamenti i Elvanës dhe Bardhylit ndryshonte nga dita në ditë. Në cepin pranë dritares së madhe u vendos një bredh i harlisur, të cilin e kishin zgjedhur të gjithë bashkë.
— Ky është tepër i gjatë, — vlerësonte Drita me sy kritik.
— Por është i dendur dhe i bukur! — kundërshtonte Hyrie.
— Dhe lodrat do të duken për mrekulli në të, — shtonte Ornela.
Agimi, që kishte marrë përsipër transportin, qeshte:
— Zonja, a vendosim më në fund? Miku im me furgon po pret.
Në fund fiton ai që e kishte pëlqyer Hyrie — bredhi më i lartë dhe më i plotë. Drita, për çudi, pranoi pa debat.
— Pse jo? Tavanet janë të larta. Dhe, — shtoi ajo me një buzëqeshje të fshehtë, — unë kam plot lodra të ruajtura.
Mbrëmjen e po asaj dite hapën kutitë me zbukurime të vjetra. Secila ishte mbështjellë me letër të zverdhur nga koha, si të ishte një kujtim i çmuar.
— Këtë ushtarin e vogël ma solli im atë nga Gjermania, — tregoi Drita, duke e çmbështjellë me kujdes. — Ndërsa kjo shtëpiza… — zëri iu drodh lehtë. — Ishte dhurata e fundit nga bashkëshorti im.
Elvana e mori me delikatesë në duar.
— Është e mrekullueshme. Punim i hollë, me shumë dashuri.
Drita ngriti sytë.
— Kam një mendim. Secili prej nesh le të varë në pemë diçka që ka vlerë personale. Diçka që mbart një histori.
— Unë kam një karficë, — tha me zë të butë Hyrie. — Ma la mami kur u largua. Më tha ta ruaja si kujtim.
— Unë mund të bëj zbukurime me karamel, — u entuziazmua Ornela. — Do të shkëlqejnë si kristale të vegjël.
— Ndërsa unë dhe Pranvera… — nisi Agimi, por u ndal për një çast. — Domethënë, doja të thosha diçka tjetër.