— Çfarë për Pranverën? — e nxiti me buzëqeshje Elvana Dushku.
— Ajo punon yje prej letre. Të palosur me kujdes, si ato origami. Thotë se brenda tyre mund të fshehësh një dëshirë dhe ta lësh në pritje të përmbushjes.
— Mrekulli! — përmblodhi Drita Lleshi, duke rrahur lehtë duart. — Atëherë nuk do të kemi thjesht një bredh të zbukuruar, por… — u mendua për një çast, në kërkim të fjalës së duhur.
— Një pemë dëshirash! — ia hodhi Hyrie Tola.
— Dhe kujtimesh, — shtoi Elvana, me sytë që i shkëlqenin.
Që nga ajo ditë, mbrëmjet nisën të kalonin pothuajse gjithmonë së bashku. Ornela Gjeloshi eksperimentonte në kuzhinë me variante të ndryshme të kështjellave prej biskoteje e karameleje; Drita Lleshi i jepte këshilla për harqe, kolona e proporcione, si të ishte në një studio arkitekture; Hyrie vizatonte modele zbukurimesh, duke mbushur fletët me skica të imëta. Agim Shkreli, sa kthehej nga turni, sillte histori nga spitali — herë qesharake, herë prekëse — që i bënin të gjithë të afroheshin edhe më shumë. Ndërkohë, Pranvera dërgonte fotografi të yjeve të saj prej letre, dhe Hyrie i komentonte me një entuziazëm të sinqertë, sikur të ishte përballë tyre.
Edhe macja e vogël, të cilën e pagëzuan Flakron, u bë pjesë e pandashme e kësaj atmosfere. Ai ulej me rëndësi në pragun e dritares dhe ndiqte çdo lëvizje, ndërsa herë pas here zgjaste putrën për të kapur ndonjë fjongo që varej poshtë.
— S’e kisha imagjinuar kurrë që gjithçka do të merrte këtë rrjedhë, — i tha një mbrëmje Elvana bashkëshortit të saj.
— E di çfarë më habit më shumë? — iu përgjigj Bardhyl Kelmendi. — Mami ka pushuar së thëni “në kohën tonë”. Tani flet vetëm me “po sikur ta provojmë kështu?” ose “çfarë mendoni për këtë?”.
Atë mbrëmje Drita Lleshi qëndroi më gjatë se zakonisht. U ndal pranë dritares dhe soditi borën që binte ngadalë mbi Elbasan. Pastaj foli, pa u kthyer:
— Elvana, duhet ta pranoj… kam gabuar.
— Për çfarë?
— Mendoja se thelbi ishte ruajtja e zakoneve, një familje e kufizuar brenda mureve të saj. Por doli që…
Ajo mori frymë thellë.
— Që familja nuk është as çatia, as rregullat. Janë njerëzit që zgjedhin të hapin zemrën për njëri-tjetrin.
Më 31 dhjetor, shtëpia e Elvanës dhe Bardhylit u mbush me zëra, të qeshura dhe aromë ëmbëlsirash. Ornela ishte zhytur në kuzhinë, duke sjellë në jetë kështjella të vogla — secila e ndryshme, e menduar për dikë të veçantë. Hyrie vendoste zbukurimet e fundit në bredh, duke hedhur herë pas here sytë nga ora: së shpejti do të lidhej me prindërit nëpërmjet videos.
Drita Lleshi, e gjallëruar si rrallëherë, nxori nga dollapi servisin e saj më të bukur.
— E kam ruajtur tridhjetë vjet, — tha me një lloj krenarie të përmbajtur. — Prisja një rast të veçantë. Sot e kuptova se ai moment është pikërisht ky.
Agimi erdhi së bashku me Pranverën — një vajzë e hollë, me sy të thellë e të menduar. Ajo u afrua menjëherë me Hyrien dhe të dyja nisën të varnin yjet prej letre në degët e bredhit.
— Babi, shiko këtë! — tha Pranvera, duke treguar një yll të vogël. — Brenda kam shkruar që të jesh i lumtur.
Agimi e përqafoi lehtë.
— Më duket se dëshira jote ka filluar të bëhet realitet.
Flakron kalonte mes të ftuarve me një hijeshi të vetën, duke pranuar përkëdhelje e duke kërkuar ndonjë copëz nga tryeza. Në disa çaste kërcente në prehrin e Dritës, e cila, pa e ndërprerë bisedën, i ledhatonte qafën me dashuri të pavetëdijshme.
Fiks në orën dhjetë të mbrëmjes, sipas orës së Elbasanit, telefoni i Hyries ra. Në ekranin e madh u shfaqën fytyrat e buzëqeshura të prindërve të saj.
— Mami! Babi! — thirri ajo me gëzim. — Shikoni sa jemi bërë! Kemi kështjella prej ëmbëlsirash, një pemë plot yje dhe…
— Edhe një mace! — qeshi e ëma, sapo vuri re Flakronin. — Sa bukur duket atmosfera atje!
— E dini, — ndërhyri papritur Drita Lleshi, — vajza juaj shkruan tregime të mrekullueshme. Për një magjistare që ndihmon njerëzit e vetmuar të gjejnë njëri-tjetrin.
— Vërtet? — u habit i ati. — S’na ka treguar gjë…
— Sepse fundi nuk ishte gati, — tha Hyrie me një buzëqeshje të qetë. — Tani e di si përfundon.
Në atë çast, Ornela solli kështjellat e saj. Ishin si vepra arti: për Hyrien, një pallat përrallor me ura e kulla të holla; për Pranverën, një kështjellë misterioze me yje dhe hëna të vogla; për Dritën, një ndërtim klasik me kolona elegante.
Elvana i hodhi një vështrim të ngrohtë të gjithëve.
— Tani e ndiej vërtet se kjo është shtëpia ime.
— Si e ke fjalën? — pyeti Drita.
— Një vend ku secili është i lirë të jetë vetvetja. Ku nuk ka “duhet” apo “s’duhet”. Ka vetëm mirëkuptim dhe dashuri.
Bardhyli e përqafoi.
— Dhe aty ku lindin tradita të reja.
Jashtë, bora vazhdonte të mbulonte qytetin me një shtresë të bardhë e të butë. Brenda, aroma e pishës përzihej me vaniljen dhe kanellën. Zbukurimet e vjetra ndriçonin pranë yjeve prej letre dhe formave prej karameleje. Flakron ishte mbledhur top poshtë bredhit, pranë kutisë ku ruheshin fletëzat me dëshira.
Drita Lleshi sodiste këtë festë — kaq ndryshe nga të tjerat, por kaq të sinqertë — dhe mendonte se ndonjëherë mjafton t’i besosh ndryshimit. Sepse traditat më të forta nuk lindin nga rregullat, por nga dashuria.
Kur ora nisi të numëronte sekondat e fundit para mesnatës, secili në atë dhomë e dinte me siguri: vitin tjetër do ta prisnin sërish së bashku. Sepse familja nuk janë thjesht ata me të cilët je i detyruar të rrish. Janë ata pa të cilët jeta nuk ka më të njëjtin kuptim.