Që e vogël, Klea Lika ishte rritur me bindjen që në qendër të jetës së një gruaje qëndron familja. Kështu i kishte mësuar e ëma: puna dhe arritjet profesionale kanë peshën e tyre, por nuk të japin ngrohtësi në mbrëmje dhe nuk të zgjasin një gotë ujë në pleqëri. Pa një bashkëshort që të do dhe pa fëmijë, – i thoshte ajo – lumturia mbetet e mangët.
Prandaj, kur u dashurua për herë të parë, Klea nuk e pa atë lidhje si një aventurë kalimtare, por si fillimin e martesës së saj të ardhshme. Ajo priste vetëm hapin formal – propozimin. Dhe gjithçka ndodhi sipas ëndrrës së saj: dasmë e bukur, fustan i bardhë, makinë luksoze dhe ndjesia e ëmbël se përpara e priste një jetë e gjatë, e mbushur me dashuri e harmoni.
Një vit më pas erdhi në jetë vajza e tyre, një bukuroshe që kishte trashëguar më të mirën nga të dy prindërit. Një bashkëshort i kujdesshëm pranë, një foshnjë me faqe si pjeshkë dhe sy të kaltër – për Klean, kjo ishte tabloja e lumturisë së plotë.
Sikur dikush t’i kishte thënë në ato vite se pas dy dekadash do të mbetej krejt e vetme, ajo do ta kishte quajtur të pamundur. Por jeta ka ligjet e saj: njeriu planifikon sipas dëshirës, ndërsa fati vendos sipas mënyrës së vet.
Ajo kishte përpara modelin e prindërve dhe përpiqej me çdo kusht të ishte bashkëshorte dhe nënë shembullore. Sigurisht, gabime pati – kush nuk bën? Askush nuk të mëson në shkollë si të ndërtosh një martesë apo si të rritësh një fëmijë. Këto mësime i mori duke i jetuar, duke u përballur me sfida të përditshme, duke mësuar nga rrëzimet.
Pak më shumë se dhjetë vjet kaluan dhe burri i saj u largua nga shtëpia për një grua tjetër. As përkushtimi i Kleanës, as bukuria e vajzës nuk e mbajtën dot pranë. Të paktën nuk u përpoq të shmangte detyrimet financiare; la apartamentin për Klean dhe Hanën Elezi. Edhe për këtë ajo i ishte mirënjohëse.
Divorci e tronditi thellë. Ajo e kishte dashur vërtet dhe nuk arrinte ta fshinte nga zemra, as të ndërtonte diçka të re me dikë tjetër, megjithëse nuk mungonin pretenduesit për vendin bosh. Në fillim, ish-bashkëshorti vinte për të takuar vajzën, sillte dhurata në ditëlindje, por me kalimin e kohës vizitat u rralluan dhe mbetën vetëm transfertat e parave.
Ndërsa Klea përpiqej të mësohej me jetën e re, të rindërtonte ekuilibrin e saj, Hana Elezi hyri në moshën e vështirë të adoleshencës. U bë kokëfortë, shpesh kundërshtuese, duke i shtuar nënës shqetësime të reja.
Në moshën pesëmbëdhjetëvjeçare, papritur kërkoi të takonte të atin dhe i kërkoi Kleanës numrin e telefonit.
— Përse të duhet? — e pyeti ajo me drojë. — Ai ka krijuar një familje tjetër, ndoshta ka edhe fëmijë. Nuk ka treguar kurrë interes të veçantë për ty. Na la të dyjave.
Megjithatë, pas një hezitimi, ia dha numrin.
Hana shkoi dy herë tek i ati, pastaj ndaloi. Herën e parë ai u duk i gëzuar, e pyeti për mësimet, për planet e saj, për profesionin që ëndërronte. Gruaja e tij e priti ftohtë, pa ndonjë afeksion të dukshëm, por i ofroi çaj. Fëmijë nuk kishin. Në fund, ai i kërkoi së bijës të mos e harronte dhe ta vizitonte sërish.
Një javë më vonë, Hana u kthye përsëri. Skenari u përsërit pothuajse njësoj: buzëqeshje formale, çaj në tryezë – ndonëse ajo vinte nga shkolla e uritur – dhe të njëjtat pyetje rreth shkollës e së ardhmes. Këtë herë, ftesa për ta vizituar sërish nuk u përmend.
Pas kësaj, Hana nuk shkoi më. Klea, në thellësi, u ndje e lehtësuar. E kishte përjetuar me xhelozi dëshirën e vajzës për t’u afruar me të atin, nga frika se ai mund ta joshte me dhurata dhe përkëdhelje, duke e larguar përfundimisht nga e ëma.
Vitet kaluan shpejt dhe, që gjatë studimeve universitare, Hana vendosi të martohej me një djalë të kursit, pa ua vënë veshin këshillave dhe paralajmërimeve të Kleanës, duke hapur kështu një kapitull të ri që do të sillte zhvillime të papritura në jetën e tyre.