Martesa e Hanës erdhi si një vendim i prerë, i marrë pa shumë diskutime me të ëmën. Ajo thjesht e vuri Klean para faktit të kryer. Në ceremoninë e dasmës ftoi edhe të atin. Taulant Nushi, i cili ndërkohë ishte ndarë nga gruaja e dytë – një martesë e shkurtër me një grua që kishte dy fëmijë – u paraqit i vetëm. Si gjithmonë, dinte të përshtatej me rrethanat.
Gjatë festës u soll me përzemërsi të tepruar ndaj Kleanës, duke u përpjekur të rifitonte vëmendjen e saj me batuta e kujtime të vjetra. Të ftuarit buzëqeshnin të mallëngjyer kur ai kërcente me Hanën, krenar për vajzën e bukur që kishte rritur. Pamja e tyre dukej si një familje e bashkuar, edhe pse realiteti kishte qenë krejt tjetër.
Pas diplomimit, Hana u shpërngul me bashkëshortin në një qytet tjetër. Që nga ai çast, marrëdhënia me të ëmën u reduktua në telefonata të shkurtra, urime për Vitin e Ri dhe për ditëlindje. Bisedat ishin të përzemërta, por të rralla, sikur mes tyre të ishte ngritur një mur i padukshëm.
Klea e përjetoi me dhimbje ndarjen nga Taulanti, por largimi i së bijës e la pothuajse të rrënuar. Megjithatë, me kalimin e viteve, ajo mësoi ta pranonte vetminë. Madje nisi të gjente edhe anën e saj të mirë: qetësinë, lirinë për të bërë çfarë të donte, mungesën e konflikteve.
E megjithatë, sa herë që shihte në park ndonjë çift të moshuarish që ecnin dorë për dore, zemra i shtrëngohej. Ajo kishte ëndërruar ta kalonte pleqërinë krah një burri, të rrethuar nga nipër e mbesa, me shtëpinë plot zëra fëmijësh.
Do të kishte qenë një gjyshe e përkushtuar, këtë e dinte. Dashurinë që i kishte mbetur pa dhënë, do t’ua falte me gjithë shpirt vogëlushëve. Por edhe këtu, jeta kishte planet e veta. Hana dhe i shoqi nuk nxitonin të bëheshin prindër. Ndoshta vepronin me mençuri. Vetë Klea kishte sjellë në jetë Hanën vetëm një vit pas martesës, pa pasur kohë të njihnin mirë njëri-tjetrin me Taulantin. Përgjegjësitë e prindërimit i kishin zënë në befasi dhe kishin shtuar tensionet që më pas i çuan drejt ndarjes.
Klea kishte kaluar tashmë të dyzet e pestat. Ndihej energjike, shëndeti nuk e tradhtonte dhe puna i jepte kënaqësi. Kohën e lirë e kalonte me libra ose duke thurur, një zakon që e qetësonte. Por, pavarësisht gjithçkaje, në jetën e saj mungonte familja – dhe për të, kjo barazohej me mungesë lumturie.
Një zile telefoni e shkëputi nga fijet e leshit. Në ekran u shfaq emri i Taulantit. Zëri i tij tingëllonte i çuditshëm, i rënduar, sikur fliste me gojë të mpirë. I tha se ndodhej në spital dhe e luti ta vizitonte, “se nuk i dihet”, shtoi ai me një ton që e bëri të ndiente një therje ankthi.
Në kujtesë iu rikthyen fjalët e gjyshes, e cila dikur i fliste për mëshirën dhe detyrimin për të bërë mirë. I kishte rrëfyer për gjykimin hyjnor, ku çdo njeri do të pyetej nëse kishte ndihmuar të uriturin, nëse kishte ndarë me nevojtarin, nëse kishte vizituar të sëmurin.
“Nëse nuk e bën, Zoti të ndëshkon,” e paralajmëronte ajo me seriozitet.
Këto fjalë i kishin mbetur thellë në mendje. Të nesërmen, Klea bleu rrush, biskota dhe një shishe lëng frutash, pastaj u nis për në spital. Pavarësisht gjithçkaje, Taulanti nuk ishte një i panjohur.
Në dhomë nuk e gjeti. I thanë se kishte dalë për procedura. Ajo la qesen mbi komodinë dhe kërkoi mjekun përgjegjës. E gjeti në zyrë. Fillimisht ai e qortoi që nuk kishte ardhur më herët për vizitë, por kur mësoi se ishte ish-bashkëshortja, u zbut. I shpjegoi se Taulanti kishte pësuar një goditje në tru. Fatmirësisht, ishte dërguar me kohë në spital; përndryshe pasojat mund të kishin qenë shumë më të rënda.
Fjala i dilte e paqartë për shkak të çrregullimeve neurologjike, por mjeku ishte optimist se me terapi do të rikuperohej. Kishte dobësi në njërën dorë dhe në njërën këmbë, por organizmi i tij ishte i fortë dhe pritej të rimerrte veten plotësisht.
Klea mori frymë më lehtë. E kishte tmerruar ideja se ai mund të mbetej i paralizuar. Edhe pse e kishte lënduar dikur, ajo nuk i uronte të keqen.
Kur u kthye në dhomë, Taulanti ishte ulur tashmë në krevat, duke e pritur.