Taulanti, sapo e pa, u ndriçua në fytyrë. U përpoq të buzëqeshte, por buzët iu shtrembëruan çuditshëm, duke i dhënë pamjen e një njeriu që po tallej. Klea vuri re menjëherë se çantën me ushqime e kishte hapur; mbi komodinën pranë shtratit qëndronte një gotë me lëng. Për dikë që pretendonte se ishte i pafuqishëm, nuk dukej edhe aq i rrënuar.
— Me dorën e djathtë s’e mbaj dot lugën, ha me të majtën. Këmba mezi më bindet… nuk e di si do t’ia dal më tej. Kam mbetur krejt vetëm, — tha ai me zë të mekur, ndërsa sytë iu mbushën me lot.
— Po gruaja e radhës ku është? — e pyeti ajo pa e ndryshuar tonin.
— U ndamë. Donte të regjistronte fëmijët e saj në apartamentin tim. E di… ti ke qenë më e mira nga të gjitha. Fatkeqësisht, e kuptova shumë vonë, — shtoi ai, duke e parë me një shikim lutës, si një qen i braktisur që pret mëshirë.
Kur Klea u ngrit për t’u larguar, ai e ndaloi me zë të ulët:
— Do të vish përsëri?
— Mjeku tha se shumë shpejt do të dalësh nga spitali. Prandaj… shërohu, — ia ktheu ajo shkurt.
Dy ditë më vonë, dera e shtëpisë u hap papritur dhe në prag u shfaq Hana Elezi. Klea u mbush me gëzim; kishte tre vite pa e parë të bijën. Dy verat e para ajo kishte ardhur për pak ditë pushime, ndërsa kohët e fundit mjaftohej me ndonjë telefonatë të rrallë në festa.
— Sa mirë ndihem këtu! Asgjë s’ka ndryshuar. Dhoma ime është po ajo. Ti vazhdon të jetosh vetëm? — pyeti Hana, duke hedhur sytë rreth e rrotull.
— Me kë tjetër të jetoj? Nëse po mendon nëse jam martuar sërish, jo, — u përgjigj Klea qetësisht.
— Thjesht po thosha… je ende e re, kurrë s’i dihet, — shtoi vajza me hezitim. — Po babi si është?
— Babi? — përsëriti Klea e habitur. — Ti flet me të? E di që është në spital?
— Po. Më mori në telefon. Tha se ndihej keq, se nuk dinte si do të jetonte tani dhe se i duhej ndihmë.
— Pra për të ke ardhur? — e kuptoi menjëherë Klea. — Unë mendova se të kishte marrë malli për mua. Atëherë, pse je këtu? — e pyeti drejtpërdrejt.
Hana mori frymë thellë.
— Unë dhe Taulant Nushi po divorcohemi.
— Çfarë? Si ka mundësi?
— Më premtoi se do të kishim shtëpinë tonë, por vazhdojmë të jetojmë me nënën e tij. Ajo ndërhyn në çdo gjë, më jep mësime pa fund. Nuk ndihem zonjë në shtëpinë time. Ndërsa Taulanti thotë se nuk e braktis dot të ëmën, se ajo e ka rritur… Jam lodhur, mami.
— Do të qëndrosh këtu përfundimisht? Sigurisht që mund të rrish, unë do të jem e lumtur, — tha Klea me sinqeritet.
— Jo tamam… — Vajza filloi të përdridhte nervozisht një pecetë. Klea u bë menjëherë vigjilente. — Në fakt, babi tha se nëse ti e merr te vetja, ai do ma lërë mua apartamentin e tij.
Klea e pa gjatë.
— Ah, kështu qenka puna… Do të thotë se e keni biseduar pas shpine.
— Mami, mendo pak. Do të ishte zgjidhje e mirë për të gjithë. Unë do jem afër, babi ka nevojë për kujdes dhe ti nuk do të jesh vetëm.
— Kush tha që unë jam e pakënaqur me jetën time? A harrove se ai iku vetë nga ne? Nga unë dhe nga ti? Pas meje pati disa gra, dhe këto vetëm ato zyrtare. Tani pret që unë ta fal e të harroj gjithçka? T’i shërbej si infermiere?
— Ai thotë se është penduar, se në të vërtetë ka dashur vetëm ty. Ti vetë më ke thënë se çdo njeri gabon. Mami, vitet kalojnë…
— Mund të rrish këtu sa të duash, kjo shtëpi është edhe e jotja. Por babanë tënd nuk e marr. Pikë.
— Ende nuk e ke falur?
Klea heshti një çast, pastaj e pa drejt në sy.
— Po ti? Tani po e kuptoj pse ai sillet kështu me ne…