— Më telefonoi mua. Vetë nuk pati guxim të ma thoshte në sy, prandaj të dërgoi ty si ndërmjetëse. Dhe, për më tepër, nuk është aq keq sa e përshkruan ti. Mjeku ka thënë se po përmirësohet shpejt dhe mund t’ia dalë edhe pa ndihmë të vazhdueshme. Nëse të dhemb kaq shumë për babanë, — Klea Lika theksoi me qëllim fjalën e fundit, — atëherë shko e jeto me të, kujdesu për të, mbështete. Je bija e tij e vetme. Ja ku u bëtë bashkë dhe vendosët për mua pa më pyetur fare.
Debati përfundoi me tone të ashpra. Hana Elezi u ndie e fyer, u mbyll në dhomë dhe nuk doli më atë mbrëmje.
Klea mbeti e trazuar. Pas kaq kohësh vajza kishte ardhur për ta vizituar dhe ato po grindeshin si të huaja. I dukej e padrejtë të ndaheshin me mllef. Që e vogël ishte rritur me bindjen se një nënë duhet të sakrifikojë gjithçka për familjen, të durojë, të falë, të heshtë. Vallë po dështonte si nënë, vetëm sepse këtë herë nuk pranonte të tërhiqej?
Nga ana tjetër, ajo e dinte mirë sa shumë kishte bërë për Hanën. Kishte punuar pa pushim që vajza të mos ndiente mungesa, kishte mbyllur sytë para shumë kapriçove të saj, kishte përtypur fjalë që e lëndonin. A nuk meritonte edhe ajo pak mirëkuptim?
Pse gjithmonë pritej që ajo të ishte ajo që lëshon pe? Pse sakrifica duhej të ishte gjithnjë e njëanshme?
Jo. Këtë herë nuk do ta lejonte askënd ta vinte përballë faktit të kryer apo ta shtynte me ndjenja faji.
Kur nata kishte rënë dhe shtëpia ishte qetësuar, Klea trokiti lehtë në derën e vajzës. Hana rrinte e mbledhur kruspull në krevat. Klea u ul pranë saj.
— Mos më mbaj mëri. Kur të bëhesh nënë, do ta kuptosh se edhe durimi i një nëne ka kufij. Të kam lejuar shumë gjëra. Por babanë tënd nuk e kthej në jetën time. Prej vitesh jemi të huaj për njëri‑tjetrin. Kthehu te burri yt. Duhet të flisni hapur dhe të gjeni një zgjidhje të arsyeshme. Nuk të pëlqen kur vjehrra përpiqet të të drejtojë jetën, apo jo? Atëherë pse mendon se mund ta bësh ti këtë me mua? Më thuaj, pse ende s’keni fëmijë?
— Nuk dua të lind sa kohë jetojmë me nënën e tij. Jemi ngjeshur në një dhomë të vogël…
— Atëherë fol me të. Nëse Taulant Nushi të do vërtet, do të të kuptojë. Edhe po të shpërnguleni, ai mund ta takojë të ëmën çdo ditë. Por ju duhet të krijoni hapësirën tuaj. Mua më është dukur djalë i matur.
— Vërtet mendon kështu? — Hana u ngrit dhe e pa me shpresë.
— Sigurisht. Shumica e telasheve lindin sepse nuk dimë të dëgjojmë e të flasim me njëri‑tjetrin.
— Më fal, mami. U tregova egoiste. Kur babai më përmendi idenë e apartamentit, u entuziazmova pa menduar gjatë… — ajo e përqafoi fort.
— Kur do të kthehesh te burri? — pyeti Klea.
— Nesër.
Ato u pajtuan. Të nesërmen Hana Elezi u largua. Pas një jave telefonoi për të thënë se Taulanti kishte pranuar të merrnin një shtëpi me kredi. Me sa duket, kishte folur edhe me të atin, sepse ish-burri i Kleas nuk e shqetësoi më me telefonata.
Klea tani priste me padurim lajmin që shpresonte ta dëgjonte së shpejti. Një lajm të gëzueshëm. Së shpejti do të kishin banesën e tyre dhe ajo do të mund t’i vizitonte, të kujdesej për nipin. Ndoshta, nëse Hana do të vendoste për një fëmijë të dytë, ajo mund ta merrte më të madhin tek vetja derisa të niste shkollën… Mendimet e saj fluturuan drejt së ardhmes, ku familja dukej sërish e plotë.
“Falja nuk do të thotë domosdoshmërisht ta kthesh dikë në jetën tënde.”
Gëzime Vrioni, Nuk ka gabim të dytë
“Mbajeni mend: askush nuk ju ka borxh asgjë. As ju nuk i keni borxh askujt. Mos ndërtoni plane mbi njerëzit dhe mos u varni nga pritshmëritë. Zhgënjimi është i pashmangshëm. Prandaj, kapeni veten fort dhe mësoni të mbështeteni para së gjithash te vetja.”
Flutura Prifti