— Nuk do të paguaj më borxhet që i ke ndaj nënës sate! — shpërtheu Rinesa Curri, duke hedhur me forcë mbi tavolinë ekstraktin bankar sapo mori vesh se Taulant Qosja kishte transferuar sërish kursimet e tyre të përbashkëta tek e ëma.
Shifrat mbi letër iu turbulluan nga lotët që i mbushën sytë. Pesëdhjetë mijë lekë. Pikërisht aq sa kishin vënë mënjanë për të rregulluar dhomën e bebit që pritej të vinte në jetë. Rinesa ishte në muajin e katërt të shtatzënisë dhe kishin planifikuar që javën tjetër të nisnin sistemimin. Kishin zgjedhur tapete me lepuj të vegjël, kishin parë një krevat druri natyral dhe madje kishin lënë kapar edhe për komodinën e ndërrimit.
Tani, të gjitha ato plane dukeshin si të shkelura me këmbë.
Taulanti qëndronte pranë dritares, me shpinën gjysmë të kthyer, duke shmangur vështrimin e saj. Shpatullat i rrinin të ngrira, ndërsa duart i kishte shtrënguar fort. Rinesa e njihte mirë atë qëndrim: kështu rrinte sa herë e kuptonte se kishte gabuar, por krenaria nuk e linte ta pranonte.
— Mami më kërkoi ndihmë për faturat e apartamentit, — murmuriti ai më në fund. — I ishin grumbulluar prej gjashtë muajsh. Rrezikonte t’i prisnin energjinë.
Brenda Rinesës u përzien zemërimi me dëshpërimin. Nuk ishte hera e parë. Ishte e katërta brenda një viti. Fillimisht, Hyrie Sala kishte kërkuar para për kurimin e dhëmbëve — tridhjetë mijë lekë. Pastaj për një frigorifer të ri — njëzet e pesë mijë. Më pas për një udhëtim tek disa të afërm në një qytet tjetër — pesëmbëdhjetë mijë. Çdo herë, Taulanti i kishte dhënë pa u menduar dy herë, pa e pyetur asnjëherë bashkëshorten.
— Taulant, — tha Rinesa duke u përpjekur të ruante qetësinë, ndonëse i zienin nervat. — Nëna jote e shiti shtëpinë e pushimit para gjashtë muajsh. Për një milion e dyqind mijë lekë. Ku përfunduan ato para?
Ai ngriti supet pa u kthyer nga ajo.
— Nuk është puna jote. Janë paratë e saj. I përdor si të dojë.
— Nuk është puna ime? — zëri i Rinesës u drodh. — Nuk është puna ime kur ti prek kursimet tona? Paratë që i kemi mbledhur për fëmijën tonë?
— Ajo është nëna ime! — u kthye ai me vrull, fytyra e skuqur nga inati. — Nuk mund t’i them jo! Më ka rritur e vetme!
Rinesa e vështroi gjatë, sikur po shihte një të panjohur. Ku ishte ai burrë i kujdesshëm që një vit më parë i premtonte dashuri të përjetshme? Ai që betohej se familja e tyre do të ishte mbi gjithçka?
— Po unë çfarë jam për ty? — pyeti ajo me zë të ulët. — Jam gruaja jote. Mbaj në bark fëmijën tënd. A nuk duhet të jemi ne përparësi?
— Mos e ekzagjero. Rregullimi i dhomës mund të presë. Do ta bëjmë më vonë.
— Më vonë? Kur? Pasi të lindë bebi? Apo kur nëna jote të ketë një tjetër “urgjencë” për të cilën duhet të paguajmë ne?
— Mjaft! — bërtiti Taulanti. — Jam lodhur nga ankesat e tua! Mami ka të drejtë — ti mendon vetëm për veten!
Fjalët e tij e goditën si shuplakë. “Mami ka të drejtë”. Pra, kishin folur për të. Hyrie Sala, si gjithmonë, kishte hedhur helm, duke e kthyer djalin kundër gruas së tij.
Ngadalë, Rinesa u ul në karrige. Foshnja në bark lëvizi lehtë, sikur ndiente trazimin e saj. Ajo vendosi dorën mbi barkun e rrumbullakosur dhe mori frymë thellë disa herë për të qetësuar rrahjet e zemrës.
— E di çfarë? — tha pas një heshtjeje të gjatë. — Nëse nëna jote është kaq e rëndësishme për ty, nëse hallet e saj peshojnë më shumë se familja jonë, atëherë le të kontribuojë ajo për dhomën e fëmijës. Në fund të fundit, do të jetë dhoma e nipit të saj.
— Pse mendon se ajo duhet të na ndihmojë?
Rinesa ngriti kokën dhe e pa drejt në sy.
— Dhe pse mendon ti se unë duhet të pranoj pa fjalë që çdo kursim yni të zhduket sa herë që ajo kërkon para, ndërsa ne mbetemi duke shtyrë planet tona? — tha ajo, me një ton që paralajmëronte se kjo përplasje ishte larg përfundimit.