— Dhe nga e nxjerr ti që ke të drejtë të shpërndash kursimet tona si të duash? — ia ktheu Rinesa Curri pa u tërhequr. — Unë po punoj deri në muajin e shtatë të shtatzënisë, po mbledh çdo lek, po i mohoj vetes gjithçka, ndërsa ti i merr dhe ia dorëzon nënës sate, e cila, meqë ra fjala, nuk është aspak në mjerim.
— Mos guxo të flasësh për nënën time me atë ton! — shpërtheu Taulant Qosja.
— Atëherë mos guxo të vendosësh për paratë tona pa më pyetur! — ia priti ajo.
Qëndruan përballë njëri‑tjetrit në kuzhinë, si dy kundërshtarë para përplasjes. Në sytë e Taulantit ajo lexoi kokëfortësi dhe inat. Ai nuk kishte ndër mend të pranonte gabimin. Për të, Hyrie Sala kishte qenë gjithmonë përparësi — dhe asgjë nuk dukej se do ta ndryshonte këtë rend.
Papritur, Rinesën e përfshiu një qetësi e pazakontë. Ishte sikur një çelës i brendshëm u kthye dhe ajo e pa gjithçka nga larg. Ajo — një grua shtatzënë që përpiqej të ndërtonte një familje me një burrë që nuk arrinte të shkëputej nga hija e së ëmës. Ai — një burrë i rritur që ende nuk dinte të thoshte “jo”. Dhe përpara tyre — një e ardhme me grindje pa fund, akuza dhe mllef.
Diçka duhej të ndryshonte. Tani.
Rinesa u ngrit ngadalë dhe shkoi drejt telefonit.
— Çfarë po bën? — u tensionua Taulanti.
— Po telefonoj nënën tënde. Meqë është kaq e përfshirë në jetën tonë, le të informohet për gjithçka.
— Mos e bëj! — ai u hodh drejt saj, por ajo tashmë kishte shtypur numrin.
— Alo, zonja Hyrie? — tha Rinesa sapo dëgjoi zërin autoritar në anën tjetër. — Jam Rinesa. Doja të flisja me ju.
— Për çfarë bëhet fjalë? — pyeti ftohtë Hyrie Sala. — Përsëri ankesa për djalin tim?
— Përkundrazi. Desha t’ju falënderoj. Taulanti jua dha të gjitha kursimet tona për dhomën e bebit. Pesëdhjetë mijë lekë. Jam e sigurt që do t’i përdorni me mend.
Në receptor ra heshtje. Pas pak u dëgjua një kollë e lehtë.
— Nuk po kuptoj asgjë.
— Si jo? Ai më tha se i kishit kërkuar ndihmë për disa borxhe të apartamentit. Se rrezikonit t’ju ndërprisnin energjinë.
— Borxhe? — zëri i saj mori një ngjyrim të fyer. — Çfarë borxhesh? Unë nuk kam asnjë detyrim të tillë!
Rinesës iu duk sikur toka i rrëshqiti nën këmbë. Ajo e vështroi Taulantin. Fytyra e tij ishte zbehur dhe sytë i shmangeshin.
— Nuk e di ç’të ka thënë Taulanti, por unë nuk i kam kërkuar para! — tha prerë Hyrie Sala. — Megjithatë, nëse ai ka dashur të më ndihmojë vetë, s’kam pse ta refuzoj. Më duhen për të ndërruar dritaret.
Rinesa uli ngadalë telefonin. Në vesh i ushtonte një zhurmë e hollë. Pra, ai kishte gënjyer. Nuk kishte pasur asnjë kërkesë. Kishte vendosur vetë t’ia jepte paratë. Sepse kështu ishte mësuar. Sepse për të ishte normale që nëna të vinte para gruas dhe fëmijës së palindur.
— Më gënjeve, — pëshpëriti ajo, duke e parë drejt.
Taulanti heshti, me shikimin e ngulur në dysheme.
— Më the se ajo i kërkoi. Por ti e more vetë vendimin. Pse?
— E dija që i duheshin, — mërmëriti ai. — Ankohej për dritaret e vjetra. Mendova se…
— Mendove? — Rinesa qeshi mes lotësh. — Po për mua mendove? Për fëmijën tonë? Për faktin që pas katër muajsh ai do të vijë në jetë dhe ne nuk kemi as krevat?
— Mos e dramatizo. Do ta blejmë krevatin.
— Me çfarë parash? Me rrogën tënde që mezi mjafton për ushqime? Apo do t’i kërkosh sërish nënës?
— Mjaft! Po, ia dhashë paratë! Është nëna ime. Kam detyrim ndaj saj!
— Unë jam e re, e shëndetshme dhe punoj, — vazhdoi ai me zë të ngritur. — Ajo është gjashtëdhjetë vjeçe dhe ka jetën e saj për të mbajtur.