— Ajo është gjashtëdhjetë vjeçe dhe ka jetën e saj për të mbajtur.
— Ka apartamentin e vet, lekët nga shitja e shtëpisë së pushimit dhe pensionin e rregullt, — ia ktheu Rinesa Curri me zë që i dridhej nga zemërimi. — Ndërsa unë jam shtatzënë, pas pak muajsh dal në leje lindjeje, dhe kam një bashkëshort që e quan normale t’i marrë paratë familjes së tij pa pyetur fare!
Ajo ngriti sytë drejt Taulant Qosjes.
— Si duhet ta quaj këtë? More kursimet tona të përbashkëta, pa më thënë asnjë fjalë, dhe ia dorëzove dikujt tjetër. Kjo është vjedhje, Taulant!
Shikimi i tij u errësua aq shumë, sa Rinesa pa dashur bëri një hap mbrapa.
— E di çfarë? — shpërtheu ai. — Mami paska pasur të drejtë për ty. Je egoiste dhe llogaritëse. Për ty paratë vlejnë më shumë se familja!
— Familje? — ajo tundi kokën me hidhërim. — Çfarë familjeje, Taulant? Familje është kur burri dhe gruaja vendosin bashkë. Kur mbështesin njëri‑tjetrin. Kur mirëqenia e gruas dhe e fëmijës vendoset mbi tekat e nënës. Tek ne nuk ka familje. Ka ti, nëna jote… dhe unë si e tepërt.
Pa pritur përgjigje, Rinesa u drejtua nga dhoma e gjumit. Taulanti e ndoqi menjëherë.
— Çfarë po bën? Je në muajt e fundit! Ku mendon të shkosh?
Ajo nxori valixhen nga dollapi dhe nisi të paloste rrobat me lëvizje të shpejta.
— Te prindërit e mi. Janë në një qytet tjetër, por dera e tyre është gjithmonë e hapur për mua. Dhe të paktën ata nuk do të zhvasin vajzën dhe nipin e tyre para se të vijë në jetë.
— Rinesa, mjafton! Mos e bëj kështu! Të flasim qetë!
— Për çfarë të flasim? — u kthye ajo nga ai. — Për premtimin e radhës se ishte hera e fundit? Se nuk do t’i japësh më paratë tona nënës? E kemi kaluar këtë katër herë, Taulant. Katër! Dhe çdo herë e ke thyer fjalën.
— Nuk mund të largohesh thjesht kështu! Je gruaja ime! Do të kemi një fëmijë!
— Po, do të kemi, — pohoi ajo me vendosmëri. — Dhe unë do të sigurohem që ai të rritet në një mjedis të shëndetshëm, jo në një shtëpi ku babai u merr para të vetëve për t’ia çuar gjyshes.
Në prag u shfaq Hyrie Sala, e frymëzuar dhe e tensionuar. Me sa dukej, kishte vendosur të ndërhynte vetë.
— Ç’po ndodh këtu? — pyeti ajo me ton urdhërues, duke vështruar valixhen.
— Po largohem, zonja Hyrie, — u përgjigj Rinesa me qetësi të ftohtë. — Urime. E fituat. Taulanti është i gjithi i juaji.
— Si po largohesh? — u vrenjt ajo. — Po djali im? Po fëmija?
— Djali juaj mbetet me ju. Me sa duket, për të jeni më e rëndësishme se gruaja dhe fëmija i tij. Ndërsa fëmijën tim do ta lind dhe do ta rris vetë. Larg ndikimit tuaj helmues.
— Si guxon të flasësh kështu! — shpërtheu Hyrie Sala. — Është nipi im! Kam të drejtë…
— Nuk keni asnjë të drejtë, — e ndërpreu prerë Rinesa. — Nuk jeni nëna e tij. Dhe pasi ju, bashkë me djalin tuaj, e zhvoshkët që para se të lindte, nuk do t’ju lejoj t’i afroheni.
— Zhvoshkëm? Unë nuk kërkova asnjë lek!
— Por i morët kur ai jua ofroi. Duke e ditur që presim fëmijë. Duke e ditur sa shumë na duhen ato para. Dhe i pranuat pa asnjë ndjesë.
Faqet e Hyries u skuqën.
— Ai vetë m’i dha! Mendova se ishit mirë financiarisht!
— Ju keni një milion lekë nga shitja e shtëpisë së pushimit, dhe menduat se një grua shtatzënë dhe djali juaj me pagë modeste janë “mirë”? — Rinesa buzëqeshi me ironi. — Ju mendoni vetëm për veten tuaj. Si gjithmonë.
Ajo mbylli valixhen me një klik të thatë dhe u drejtua nga dera. Taulanti u përpoq t’i dilte përpara.
— Rinesa, të lutem! Mos ik! Do ta rregulloj!
— Si? Do t’i kërkosh nënës t’i kthejë paratë?
Ai hodhi një vështrim të shpejtë nga Hyrie Sala. Ajo shtrëngoi buzët dhe ktheu kokën mënjanë. Heshtja e saj ishte përgjigjja.
— E sheh? — tha Rinesa me një buzëqeshje të trishtë. — Nuk arrin as ta kërkosh. Sepse për ty nëna është gjithçka, ndërsa gruaja… vetëm një shtesë e parëndësishme në jetën tënde.