— Pikërisht kështu është, Taulant. Dhe derisa ta kuptosh këtë, ne të dy nuk kemi asnjë të ardhme bashkë.
Ajo e anashkaloi pa e prekur dhe doli nga banesa pa kthyer kokën pas. Teksa dera u mbyll, në vesh i mbeti zëri i ashpër i Hyrie Salës:
— Le të iki! S’qenka ndonjë thesar i madh! Ta gjej unë një më të mirë!
Rinesa Curri zbriste shkallët me hapa të shpejtë. Lotët i rrëshqisnin nëpër faqe, por përtej dhimbjes ndiente një lehtësim të çuditshëm, sikur një barrë e rëndë t’i ishte hequr nga supet. Vendimi që kishte marrë ishte i hidhur, i vështirë, por i drejtë.
Fëmija i saj meritonte më shumë. Meritonte një baba që do ta vinte familjen mbi gjithçka. Meritonte një shtëpi ku dashuria dhe respekti të mos ishin fjalë boshe. Dhe ajo do ta gjente mënyrën t’ia siguronte këtë, edhe nëse do t’i duhej ta bënte e vetme, pa Taulantin dhe nënën e tij helmuese.
Sapo doli në rrugë, nxori telefonin dhe formoi numrin e së ëmës.
— Mami? Jam unë… A mund të vij të rri tek ju për ca kohë? Po… për një kohë më të gjatë. Do t’i shpjegoj të gjitha kur të takohemi.
Në anën tjetër u dëgjua shqetësimi i nënës, por Rinesa e qetësoi menjëherë:
— Jam mirë, vërtet. Thjesht mora një vendim të rëndësishëm. Të dhimbshëm, por të domosdoshëm. A mund të më presësh në stacion? Faleminderit… Edhe unë të dua.
E futi telefonin në xhep dhe u drejtua për te ndalesa e taksive. Pas saj mbetën katër vite martesë, ëndrra të copëtuara dhe iluzione të shkatërruara. Përpara e priste e panjohura.
Megjithatë, ajo ishte e bindur se do t’ia dilte. Për veten dhe për vogëlushin që rritej qetësisht nën zemrën e saj.
Tre muaj më vonë, kur Rinesa ishte sistemuar në shtëpinë e prindërve dhe kishte gjetur edhe një punë që e bënte nga shtëpia, telefoni i ra papritur. Ishte Taulanti.
— Rinesa… — zëri i tij tingëllonte i lodhur, i thyer. — A mund të takohemi? Duhet të flasim.
— Çfarë ka mbetur për të thënë, Taulant?
— E kuptova që gabova. Mami… tani kërkon para pa pushim. Thotë se, meqë ti nuk je më, duhet t’ia jap gjithë rrogën asaj. Nuk mund të vazhdoj kështu.
— Këtë jetë e zgjodhe vetë, kur vendose nënën mbi familjen tënde.
— Dua ta ndreq gjithçka! Dua të jem pranë teje dhe fëmijës!
— Po Hyrie Sala, çfarë thotë për këtë?
Ai heshti për disa sekonda. Ajo buzëqeshi me hidhërim.
— E sheh? Ende nuk je në gjendje t’i dalësh kundër. Unë nuk kthehem në një shtëpi ku vjehrra peshon më shumë se gruaja. Më fal.
— Të lutem, Rinesa…
— Jo, Taulant. Ti bëre zgjedhjen tënde. Tani jeto me të. Unë dhe djali do të vazhdojmë përpara pa ty. Dhe ta dish, jemi mirë. Prindërit e mi na mbështesin, na qëndrojnë pranë. Kjo është familje e vërtetë — kur njerëzit mendojnë për njëri-tjetrin, jo vetëm për veten.
Ajo e mbylli telefonatën dhe vendosi dorën mbi bark. Edhe një muaj dhe do të mbante në krahë djalin e saj. Mjekët ia kishin konfirmuar: do të ishte djalë.
Rinesa i premtoi vetes se do ta rrisë si një burrë të fortë e të drejtë. Një njeri që mbron familjen e tij. Që nuk lejon askënd, as nënën e vet, të shkatërrojë shtëpinë që ndërton.
Ashtu siç nuk arriti të bëhej Taulanti.
Hyrie Sala mbeti me djalin e bindur pranë vetes. Por nipin nuk e pa kurrë. Rinesa e mbajti fjalën — një gjyshe që helmonte gjithçka nuk do të kishte vend në jetën e fëmijës së saj.
Ndërsa Taulanti mbeti vetëm. Me nënën, me dritaret e reja dhe me kërkesat e pafundme për para. Pa grua, pa djalë, pa familje.
Në thelb, ishte pikërisht ajo që kishte ndërtuar vetë, pa e kuptuar.
Rinesa, nga ana tjetër, nisi një kapitull të ri. Të vështirë, por të sajin. Një jetë ku vendimet i merrte vetë. Ku askush nuk i prekte paratë e fëmijës. Ku fjala “familje” nënkuptonte dashuri dhe përkrahje, jo manipulim e tradhti.
Dhe ajo e dinte me siguri: kishte zgjedhur drejt.