Jeta ime dukej krejt e zakonshme, pa kthesa dramatike. Isha një grua e re, e martuar prej pesë vitesh me Lavdrim Bardhin. Fëmijë ende nuk kishim, por kjo s’na kishte rënduar kurrë; e shihnim si diçka që do të vinte në kohën e vet. Banonim në një apartament me qira, në periferi të qytetit. Nuk ishte i madh, por ishte i ngrohtë dhe i rehatshëm, dhe me kalimin e viteve ishte kthyer në strehën tonë të dashur. Të dy punonim: ai në fushën e teknologjisë së informacionit, ndërsa unë merresha me marketing, çka më detyronte të udhëtoja shpesh për punë. Në zyrë gjithçka ecte normalisht — jo pa sfida, por as aq e lodhshme sa të më rraskapiste. Udhëtimet e shpeshta ishin bërë pjesë e rutinës sime: dy-tri ditë në një qytet tjetër, takime, prezantime, aeroporte dhe kthim në shtëpi. Asgjë romantike, vetëm orare të ngjeshura dhe shumë orë në rrugë.
Njëherë, gjatë një prej këtyre udhëtimeve, gjërat morën një kthesë të papritur. I përfundova angazhimet më shpejt nga sa e kisha parashikuar dhe vendosa të kthehesha një ditë përpara. Përvjetori ynë i pestë i martesës po afrohej dhe mendova t’i bëja Lavdrimit një surprizë. E njihni atë ndjesinë kur pritja e gëzimit të ngroh kraharorin? Pikërisht ashtu ndihesha. Që një javë më parë i kisha blerë një dhuratë që e dëshironte prej kohësh — një orë të shtrenjtë, të cilën ai e shtynte vazhdimisht ta blinte, duke thënë se “nuk kishte ardhur momenti”.
Vendosa se përvjetori ynë ishte çasti i përkryer për t’ia dhënë.
Gjatë rrugës për në shtëpi isha plot entuziazëm. Në mendje më vërtiteshin skenarë për mbrëmjen: ndoshta do të shkonim në restorantin tonë të preferuar, aty ku kishim darkuar për herë të parë pas dasmës, ose ndoshta do të qëndronim në shtëpi, me verë dhe një film, të mbështjellë në qetësi. Lavdrimi nuk e dinte që po kthehesha më herët, dhe mezi prisja të shihja habinë në fytyrën e tij kur të hapte derën e të më gjente me dhuratën në dorë. Imagjinoja përqafimin, buzëqeshjet, ndoshta edhe një bisedë të ngrohtë për vitet që kishin kaluar dhe për faktin që, pas gjithë kësaj kohe, vazhdonim të ishim bashkë dhe të lumtur.
Tek ngjisja shkallët drejt katit të tretë, bindja ime forcohej: kthimi im i papritur ishte dhurata më e bukur, jo vetëm për të, por edhe për mua. Çelësat i kisha në xhep dhe vendosa të hyja pa bërë zhurmë.
Dera u hap lehtë dhe unë hapa një hap brenda ambientit të njohur. Në pamje të parë gjithçka dukej në rregull — mobiliet në vendin e tyre, heshtje nëpër dhoma. Megjithatë, diçka më ngacmoi menjëherë. Në ajër ndjehej një aromë e lehtë parfumi femëror. Nuk ishte i imi, për këtë isha e sigurt. U shtanga për një çast. Mos ndoshta po e imagjinoja? Lashë çantën mbi karrige dhe u drejtova për në sallon. Pas disa hapash vura re mbi komodë një çantë gruaje që nuk e kisha parë kurrë më parë. Zemra më rrahu më fort.
Vazhdova drejt kuzhinës dhe aty u përballa me një pamje që më preu frymën. Një grua ishte ulur në tryezë, e veshur me robdeshambërin gri të Lavdrimit, me një filxhan kafeje në dorë. Qëndrimi i saj tregonte sikur ishte në shtëpinë e vet, krejt e qetë dhe e rehatuar. Për disa sekonda mbeta e ngrirë, ndërsa brenda meje përplaseshin zemërimi dhe hutimi.
— Ku është burri im dhe si keni hyrë në apartamentin tim? — e pyeta me zë të prerë.
Ajo u drodh dhe u kthye me vrull nga unë. Në sytë e saj kaloi një hije frike, por menjëherë u përpoq ta fshihte dhe të ruante qetësinë. Dukej qartë se prania ime e papritur e kishte zënë në befasi. Hapi gojën për të thënë diçka, duke kërkuar fjalët e duhura për t’u justifikuar.