— Unë… eh… — belbëzoi ajo, krejt e papërgatitur për përballjen. — Jam kushërira e parë e Lavdrimit. S’jemi parë prej vitesh, sapo jam kthyer nga jashtë shtetit.
“Kushërira?” Mendja më punonte me ethe, duke kaluar një nga një të afërmit e tij. E njihja familjen e Lavdrim Bardhit mjaft mirë. Këtë grua nuk e kisha parë kurrë.
— Vërtet? — nuk lëviza nga vendi, duke e shpuar me sy. — Po si quhet tezja e Lavdrimit?
Ajo hezitoi. Për një çast u hutua, si nxënëse e kapur në kopje. Aty e kuptova gjithçka. Gënjeshtra i lexohej në fytyrë. Nuk dinte ç’të thoshte. Sigurisht që nuk dinte.
Në atë sekondë u hap dera e banjës dhe doli Lavdrim Bardhi. Kishte veshur vetëm një bluzë të hollë dhe pantallona sportive; flokët i kishte ende të lagura. As që ma hodhi sytë. Vështrimi i tij u ndal drejt e te gruaja në kuzhinë. Me një buzëqeshje të butë, pothuaj përkëdhelëse, i tha:
— Zemër, do diçka të veçantë për mëngjes? Të bëj vezë?
Për disa çaste ai nuk e kuptoi praninë time. Zëri i tij ishte aq i ngrohtë, sa më përshkoi si thikë. Qëndroja në prag, duke shpresuar marrëzisht se ndoshta kishte një keqkuptim, një shpjegim absurd që do ta përmbyste pamjen para meje. Por fjalët e tij i shuan të gjitha iluzionet. Brenda meje, çdo gjë po ngrinte.
— Lavdrim, — fola me zor, duke luftuar me lotët që më ngjiteshin në sy, — çfarë po ndodh këtu? Kush është kjo?
Ai u kthye me vrull. Në sytë e tij shkëlqeu paniku, i shpejtë por i dukshëm. Nuk më priste. E pashë si përpiqej të gjente një justifikim, si të rrotullonte mendimet me nxitim për të shpëtuar situatën.
— Xhoana… — zëri iu drodh lehtë. — Nuk është ashtu siç po mendon.
Tunda kokën ngadalë. Zemërimi dhe zhgënjimi më pushtuan tërësisht.
— Seriozisht? Sjell një grua në shtëpinë tonë dhe pret të besoj se nuk është ajo që duket? — zëri më dridhej nga përpjekja për të mos bërtitur.
Ai bëri një hap drejt meje, sikur të donte të më prekte, por unë u tërhoqa menjëherë.
— Është kushërira ime. Të thashë, s’jemi parë prej kohësh.
— Sa bukur, paska një histori të përbashkët për të dy. Të gjithë të afërmit i thërret “zemër”, apo këtë përkëdheli e rezervon vetëm për “kushërirat”?
Dukej se e kuptoi që gënjeshtra nuk po funksiononte. Fytyra iu ashpërsua dhe kaloi në mbrojtje.
— Xhoanë, ti nuk e kupton… kam qenë vetëm. Ti je gjithmonë në udhëtim, gjithmonë në punë. Unë thjesht… — kërkonte fjalët, por ato dilnin të dobëta, të varfra.
— Unë jam në punë? — e ndërpreva, e tronditur. — Kjo është arsyeja jote? Më akuzon mua sepse mundohem të mbaj shtëpinë, të ndërtoj diçka për ne? Dhe për këtë shkak mendon se ke të drejtë të sjellësh një tjetër në shtratin tonë? — zëri më u thye, por nuk doja të qaja para tij.
Durimi i tij u këput. Ngriti duart me nervozizëm, fytyra iu skuq nga inati.
— Po! Ti zhdukesh gjithë ditën! Jam vetëm, Xhoanë! Vetë e kërkove! Nuk është faji im… thjesht ndodhi!
Ato fjalë më goditën më fort se çdo tradhti fizike. Brenda meje diçka u këput, si një fije që mbahej me zor dhe më në fund u ça. Çdo sakrificë, çdo plan, çdo ëndërr që kishim ndërtuar bashkë u duk papritur një mashtrim.
— Thjesht ndodhi? — pëshpërita mes dhëmbëv