— Thjesht ndodhi? — përsërita me zë të ulët, duke i shtrënguar dhëmbët aq fort sa më dhembën nofullat. — Kaq vlen gjithçka mes nesh? Do ta reduktosh martesën tonë në një “ndodhi” pa peshë?
Gruaja që kishte qenë aty, deri në atë çast duke bërë sikur nuk ekzistonte, duket se kuptoi se duhej të zhdukej. Pa thënë asnjë fjalë, mblodhi çantën dhe rrobat e shpërndara, shmangu sytë e mi dhe u drejtua nga dera me hapa të nxituar.
— Zhduku! — i thashë me një vështrim që doja ta përvëlonte. — Dhe merr me vete edhe të dashurin tënd.
Vendosmëria po më forcohej me çdo sekondë që kalonte. Shkova drejt derës së hyrjes, kapa xhaketën e Lavdrim Bardhit dhe disa sende nga korridori dhe ia hodha në krahë.
— Dil jashtë. Tani.
Kur e pashë të ngrirë në prag, ndjeva si të më shpërthente një vullkan në kraharor. Qëndronte me gojë hapur, i tronditur nga reagimi im. Nuk e kishte menduar kurrë se do ta përzija kështu. E panjohura më hodhi një shikim të fundit — një përzierje keqardhjeje dhe, ndoshta, lehtësimi — pastaj u zhduk me nxitim nga apartamenti.
— Xhoana Marashi, prit! — bërtiti ai ndërsa unë i tregova shkallët. — Nuk po e kupton!
Një dallgë emocionesh më përplasi. Duhej të qetësohesha, por zemërimi më kishte pushtuar.
— Çfarë nuk po kuptoj?
Ai bëri një hap drejt meje, ende i hutuar. Dukej qartë që përpiqej të gjente fjalët e duhura, por ato nuk i bindeshin.
— Ti më njeh mua, — nisi ai me zë të lëkundur. — Nuk do të të tradhtoja po të ishim si më parë. Ti vetë më lë gjithmonë vetëm!
Shtrëngova grushtet për të mos ulëritur. “Si më parë” — fjalët e tij më therën. Asnjëherë nuk e kisha dëgjuar të ankohej seriozisht për vetminë, as të më kërkonte më shumë kohë.
— Vetmia nuk të jep të drejtë të tradhtosh! — shpërtheva, duke ngritur dorën instinktivisht, sikur do ta godisja. — Mund të më kishe folur! Mund të më kishe kërkuar të isha më shpesh pranë teje. Por ti zgjodhe rrugën më të lehtë — një lidhje pas shpine!
Në atë çast vura re lëvizje nëpër kat. Dyer që hapeshin pak nga pak, fytyra kureshtare që shfaqeshin në korridor. Zhurma jonë kishte tërhequr publik.
Në sytë e Lavdrimit pashë një hije turpi. Ai psherëtiu rëndë.
— Më fal. Nuk doja të përfundonte kështu.
Tunda kokën, e pabesueshme. Ajo kërkimfalje tingëllonte boshe, si një formulë e mësuar përmendësh për të zbutur pasojat.
— Më fal? — e përsërita me ironi të ftohtë. — Mendon se një “më fal” e fshin tradhtinë? Sidomos sot?
Ai u afrua, sikur të donte të më përqafonte, por unë bëra një hap pas. Dora e tij mbeti pezull në ajër, e pavend.
— Duhet ta kuptosh… — tentoi të vazhdonte.
Nuk e lashë të mbaronte. Fjalët e tij më dukeshin ofenduese.
Ndërkohë, fqinjët nisën të pëshpëritnin mes tyre. Dikush kishte dalë krejtësisht në korridor, duke ndjekur dramën tonë si një shfaqje. Ndjeva shikimet e tyre mbi lëkurë, por, çuditërisht, nuk më erdhi turp. Përkundrazi, një ndjesi e hidhur kënaqësie më dha forcë. Le të shikonin. Le ta dinin të gjithë kush ishte në të vërtetë Lavdrim Bardhi. Le të largohej prej këtej me kokën ulur, sepse ishte ai që…