…kishte përfunduar në të vërtetë.
— Jo, nuk kam pse ta bëj! Nuk kam asnjë detyrim të të kuptoj! Nuk jam e detyruar të qëndroj këtu e të dëgjoj justifikimet e tua të mjera. Kjo nuk është martesa që kam ëndërruar, Lavdrim Bardhi!
E pashë si iu drodh fytyra nga goditja e fjalëve të mia. Dhimbja iu lexua qartë në sy, por brenda meje nuk lëvizi asgjë. Ai e kishte zgjedhur vetë këtë rrugë; pasojat i përkisnin atij.
— Ik, — i thashë me një qetësi të akullt që as vetë nuk e dija se e kisha. — Largohu nga këtu.
Bëri një hap mbrapa, i hutuar, sikur realiteti po i rrëshqiste nën këmbë. Për një çast dukej se do të thoshte diçka tjetër, por u përmbajt. Pastaj u kthye ngadalë dhe u largua. Kur dera u mbyll pas tij, në apartament ra një heshtje e rëndë. Ajri m’u duk më i lehtë për t’u marrë frymë, ndërsa kraharori më shtrëngohej nga një hidhërim i thellë.
Duhej ta pranoja: asgjë nuk do të ishte më si më parë.
Sendet e tij i lashë pranë hyrjes. Nuk duroja dot t’i shihja më gjatë. U drejtova për në kuzhinë dhe u ula në karrige, si e këputur. I mbulova sytë me duar, por lotët më rrëshqitën mes gishtërinjve. Qëndrova gjatë ashtu, në heshtje, duke përtypur faktin se nuk mund t’i besoja më njeriut me të cilin kisha ndarë vite, kujtime, plane. Gjithmonë kisha besuar se një lidhje mbahet mbi sinqeritetin dhe besimin. Atë mbrëmje, ai besim u thye copë e grimë.
Kur stuhia e parë e emocioneve nisi të zbehej, e kuptova se nuk mund të qëndroja më në atë shtëpi. Çdo cep më kujtonte një zakon, një rutinë, një iluzion që tashmë ishte shuar. Gjërat që dikur më dukeshin të ngrohta, tani më duken të huaja. Vendosa shpejt disa rroba dhe sendet më të domosdoshme në një çantë. Më duhej kohë vetëm me veten. Largimi nga ai apartament, ku kishin mbetur veç mashtrimi dhe dhimbja, ishte i vetmi hap i arsyeshëm.
Kur dola jashtë, mora frymë thellë. Ajri i freskët i mbrëmjes më mbushi mushkëritë. Qielli ishte i kthjellët dhe yjet kishin nisur të ndriçonin, si të më kujtonin se bota ishte ende e madhe dhe plot mundësi.
Në mendje më vërtiteshin pyetje për të nesërmen. E dija që kisha punën time, miq që do të më hapnin derën pa hezitim, një vend ku mund të strehohesha përkohësisht. Prej kohësh kisha ëndërruar të udhëtoja, të njihja vende të reja. Ndoshta kjo goditje ishte shtysa që më duhej. Nuk do të mbetesha më në këtë qytet, në këtë shtëpi, dhe mbi të gjitha, jo më me atë njeri.
— Do ta bëj për veten time, — pëshpërita, si për t’i dhënë forcë vendimit tim. — Unë meritoj më shumë se kaq.
Që nga ai çast, diçka brenda meje ndryshoi rrënjësisht. Vendosa t’ia nis nga e para. Nuk e dija çfarë më priste, por isha e bindur se nuk mund të ishte më keq se ajo që lashë pas. Me çdo hap që hidhja në trotuar, më dukej sikur pesha mbi supe po lehtësohej.
U drejtova drejt kafenesë më të afërt. Kisha nevojë për një filxhan kafe dhe pak qetësi për të menduar hapat e ardhshëm. Të nesërmen do të më duhej të merrja vendime të rëndësishme, por atë natë doja vetëm të shijoja ndjesinë e lirisë, të kuptoja se ende kisha zgjedhje.
U ula pranë dritares. Qyteti shndriste nga dritat e mbrëmjes, i gjallë dhe i bukur si gjithmonë. Papritur buzëqesha. Po, kisha përjetuar tradhti. Por përpara meje hapej një kapitull i ri. Ndoshta më i vështirë, por me siguri më i vërtetë. Ngrita filxhanin e kafesë dhe, për herë të parë atë mbrëmje, ndjeva qetësi. Fati im ishte në duart e mia — dhe vetëm unë do ta shkruaja vazhdimin.