— Ledion, fillo të mbledhësh sendet e tua, — tha Tringa Dervishi me një zë të ulët, por aq të prerë sa çdo rrokje dukej si teh. — Para se të më shkojë mendja t’i nxjerr vetë jashtë bashkë me gjithë rrëmujën tënde.
Ledion Gjini rrinte i kërrusur në divan, si një nxënës i zënë në faj. Këmisha i varej e pakopsitur, flokët i kishte të çrregullt dhe poshtë syve i ishin mbledhur hije të errëta nga pagjumësia. Shtrëngoi buzët, fërkoi urën e hundës, por nuk lëvizi.
— Tringa Dervishi, pse gjithë kjo dramë? — murmuriti pa e parë në sy. — Jemi njerëz të rritur. Mund ta zgjidhim qetë…
— Qetë? — ajo lëshoi një të qeshur të ashpër. — Pasi nëna jote sot në mëngjes më quajti sërish “e ardhur”, vetëm pse nuk kam lindur në rrugën e saj? Apo pasi ti për herë të tretë “udhëtove për punë” me atë Elsa Kastratin e financës, të cilën, sipas teje, “mezi e njeh”?
— Po i shpik sërish gjërat, — u ngrit ai duke bërë një hap drejt saj. — Deri kur do të kërkosh arsye për grindje?
— Ledion, — ajo i shtyu me gisht kraharorin, — do të isha më e lumtur po të mos kërkoja asgjë. Por kur nëna jote shihet te noteri me dokumente të rreme mbi emrin TIM, edhe unë filloj të bëj lidhjet.
Ai ngriu, si i goditur papritur.
— Çfarë… çfarë dokumentesh? — belbëzoi.
— Ato me të cilat menduat të luanit me apartamentin. Me apartamentin tim. E kam blerë para martesës, mos harro. I verifikova të gjitha. Firma ime? E falsifikuar. Duhet ta pranoj, punë e pastër, Ledion.
Ai u kthye me shpinë, sikur të mund të fshihte fytyrën.
— Mirë, — tha ftohtë. — Do të vij nesër për gjërat. Dhe mos guxo të ma bllokosh kartën. Gjysmën e garderobës sate e kam paguar unë.
— Je vonë, — ia ktheu ajo me një buzëqeshje të thatë. — Karta është bllokuar për borxhe. Nëse kërkon “gjysmën”, drejtoju përmbaruesve.
Dera u përplas me zhurmë. Ai mendoi se do ta trembte. Por Tringa vetëm mori frymë thellë; ajri i dukej i akullt në mushkëri.
Kur mbeti vetëm, heshtja u bë e rëndë, ngjitëse. Për një çast deshi të ulej, të fshihte fytyrën në pëllëmbë dhe të zhdukej nga gjithçka. Por as këtë luks nuk ia lejoi vetes.
Telefoni vibroi.
“Mimoza Fundo”.
Sigurisht. Vetëm zëri i saj i mungonte për ta bërë ditën të plotë.
Tringa nuk pati ndërmend të përgjigjej. Por thirrja u përsërit. Dhe sërish. Në të katërtën, shtypi “prano”.
— Epo, Tringa, — nisi vjehrra me një ëmbëlsi të shtirur, — je e kënaqur tani? E nxore djalin tim jashtë? E mbajte shtëpinë për vete? E kupton si dukesh nga jashtë?
— Zonja Mimoza, nuk jam në humor për leksione. Ledioni merr vetë vendime. Sendet e tij janë përgjegjësi e tij.
— Ashtu? — zëri i saj u mpreh. — Moj vajzë, gjykata nuk është kafene shoqesh. Atje ka profesionistë. Djali im ka lidhje të forta! Dhe avokati ynë nuk është nga ndonjë zyrë lagjeje.
— Le t’i përdorë lidhjet, — tha Tringa me ironi të hapur. — Edhe unë di të gjej profesionistë. Sidomos ata që merren me falsifikime.
— Do të pendohesh. Nuk e di me kë je përplasur…
Por ajo e mbylli telefonin. Për herë të parë pas muajsh, e fiku krejtësisht.
Duart i dridheshin. Jo nga frika. Nga zemërimi. Një valë e nxehtë i përvëlonte kraharorin.
U afrua te dritarja. Jashtë, shkurti ishte gri, ndërtesat të zymta, njerëzit kalonin mes baltës dhe zhurmës së makinave. Jeta vazhdonte pa u ndalur. E saja ishte kthyer në arenë lufte.
— Jo, — pëshpëriti ajo. — Do të pendohem unë? Ta shohim.
E ndezi sërish telefonin dhe kërkoi një emër.
Mentor Tahiri.
Avokati që dikur e kishte nxjerrë nga një situatë e ndërlikuar pune. Kishte ndenjur pranë saj, kishte përtypur biskota të thata dhe i kishte thënë: “Mos lejo askënd të të shtyjë në mur”.
Tani i duhej sërish.
— Alo, zoti Mentor? Jam Tringa Dervishi… Po, unë. Fillon një kapitull i ri. Duhet të takohemi. Sa më shpejt.
Kafeneja pranë gjykatës ishte po aq e zbehtë sa dita. Para Tringës qëndronte një filxhan kafeje që ajo nuk e preku; ishte ftohur, ishte bërë e hidhur si muajt e fundit të martesës. Mentor Tahiri rendiste dokumentet me kujdes, duke drejtuar manshetat — zakon i tij kur mendonte.
— Tringa Dervishi, — tha ai më në fund, — po ta them hapur: çështja është e ndërlikuar. Ata nuk do të dorëzohen lehtë. Por ti ke mundësi reale.
— Nuk jam këtu për “mundësi”, — ia preu ajo. — Jam këtu sepse jam lodhur së qeni ajo që gjithmonë hesht, tërhiqet dhe paguan për gabimet e të tjerëve.