— Nëse ata kërkojnë përplasje, atëherë përplasje do të kenë.
Sapo fjalët i kaluan nëpër mendje, telefoni nisi të dridhej sërish. Në ekran u shfaq emri: Ledion Gjini.
Tringa mbylli sytë për një çast, mbushi mushkëritë me ajër dhe, megjithëse hezitonte, e hapi thirrjen.
— Zonja Dervishi, — foli ai me një ton të tepruar zyrtar, pothuaj ironik. — Propozoj ta mbyllim këtë histori pa zhurmë. Apartamenti ndahet përgjysmë dhe secili vazhdon jetën e vet.
— Ledion, — u përgjigj ajo e qetë, por me një ftohtësi që priste si thikë, — nëna jote ka fabrikuar dokumente si nxënëse që kopjon në bankë. Ti fshiheshe nëpër shtëpi të huaja me justifikimin e “udhëtimeve pune”. Dhe tani kërkon gjysmën? E ke seriozisht?
— Tringa… ne ishim familje…
— Familje? Familje është kur nuk rend te noteri për të kaluar në emrin tënd pronën e tjetrit. Familje është kur burri nuk shkon te mamaja për t’u ankuar se gruaja “e shikon shtrembër”.
Në anën tjetër ra heshtje. E gjatë, e rëndë.
— Ti… nuk je më ajo që ishe, — tha ai më në fund.
— Jam pikërisht ajo që jam, Ledion. Jo versioni që të leverdiste ty.
Ajo e mbylli telefonin pa pritur përgjigje.
— Le të vazhdojë të heshtë, — murmuriti.
Mentor Tahiri buzëqeshi lehtë.
— Ke gjakftohtësi të admirueshme, Tringa. Shpresoj ta mbash edhe para trupit gjykues.
Salla e gjyqit ishte e mbushur plot. Mimoza Fundo qëndronte ngjitur me të birin, me qëndrim të ngritur, sy që shkëlqenin nga inati dhe buzë të shtrënguara fort — si një komandante që drejton betejën nga prapaskena. Ledioni përpiqej të dukej i përvuajtur, si viktimë e një bashkëshorteje të pamëshirshme.
Avokati i Mimozës, një djalosh me xhaketë tepër të hekurosur, mori fjalën me vetëbesim të ekzagjeruar.
— I nderuar trup gjykues, klienti im ka investuar shuma të konsiderueshme në përmirësimin e banesës. Ai ka jetuar aty, ka kontribuar, ka shpenzuar…
Tringa lëvizi kokën me ironi.
“Ka kontribuar…”
Një raft në banjë kishte fiksuar dhe tani e quante veten bashkëinvestitor.
Më pas avokati nxori një dosje.
— Për më tepër, nëna e paditësit paraqet kontratë dhurimi. Fondet për blerjen e apartamentit janë dhënë përpara martesës, çka i jep z. Ledion Gjini të drejtë mbi një pjesë të pronës.
Tringa ndjeu gjakun t’i vlonte dhe deshi të ngrihej, por Mentor Tahiri i shtrëngoi lehtë kyçin e dorës. U ngrit ai vetë.
— I nderuar gjykatës, — foli me qetësi të prerë, — nënshkrimi në këtë dokument është i falsifikuar. Ekspertiza grafologjike e provon. Dhe kjo nuk është e gjitha. Në dosje ndodhet një regjistrim audio ku znj. Mimoza Fundo diskuton përshpejtimin e regjistrimit të akteve me një të njohur. Kërkoj që të administrohet si provë.
— Shpifje! — shpërtheu Mimoza. — Do t’ju padis të gjithëve!
— Sigurisht, — ia ktheu avokati me qetësi. — Por ndoshta jo në këtë sallë. Ekziston një tjetër gjykatë që merret me çështje falsifikimi.
Gjyqtari goditi me çekan. Tensioni në sallë u trash si ajri para stuhisë.
Ledioni ishte zbehur, i bardhë si letër.
Pas seancës, Mimoza e arriti Tringën në korridor.
— Ti e shkatërrove familjen! — pëshpëriti me mllef.
— Unë? — buzëqeshi Tringa me përçmim. — Apo familja që shëtiste nëpër zyra noteriale me letra të rreme?
— Ti ke qenë gjithmonë e huaj për ne!
— Dhe pikërisht për këtë jam e lirë. Pa “këshillat” tuaja do ia dal shumë mirë.
Mimoza ngriti dorën sikur do ta godiste, por Ledioni e ndaloi me zë të ulët:
— Mjaft, mami.
Tringa e pa drejt e në sy. Për herë të parë pas shumë vitesh ai dukej i thyer.
— Më fal… — belbëzoi. — I prisha të gjitha.
— Jo, — tha ajo qetë. — Thjesht zgjodhe anën tënde. Dhe kjo ishte zgjedhja jote.
Ajo u largua pa kthyer kokën.
Shkurti rrëshqiste i zymtë, si një perde gri që nuk hapet. Ditët për Tringën nuk dalloheshin më nga ndjesitë, por vetëm nga njoftimet e gjykatës. Jeta e saj ishte kthyer në dokumente, konsultime me avokatin dhe përpjekje për të mos shpërthyer.
Vendimi do të jepej sot. Seanca e fundit. Nga ajo çfarë do të thuhej aty, varej gjithçka.
Në mëngjes qëndroi gjatë në kuzhinë, duke soditur pllakat e murit ku ende dalloheshin shenjat e riparimit që kishte bërë vetë vite më parë — kishte suvatuar, lyer, ngjitur pllaka me duart e saj. Atëherë Ledioni ankohej se “vegla nuk janë për gra”, ndërsa vetë shtrihej në divan duke luajtur lojëra në telefon. Sot, megjithatë, ajo nuk mendonte për atë tallje; mendonte se fundi i kësaj beteje ishte pranë dhe me të, kthimi në një jetë normale.
Telefoni u drodh sërish.
Ledion Gjini.
Përsëri.
E hapi pothuajse pa menduar.
— Tringa… — zëri i tij ishte më i butë se zakonisht, i ngjirur, sikur të mos kishte fjetur. — Duhet të flasim. Para gjyqit. Është e rëndësishme.
— Çdo gjë e rëndësishme thuhet para gjykatës, Ledion. Jam lodhur nga bisedat e tua.
— Të lutem… jam ngatërruar në gjithçka. Po, kam gabuar. Po, mamaja… ka shumë gjëra. Por gjykata është pikë pa kthim. Dua… të paktën të shpjegohem.
— Të shpjegosh çfarë? — ironizoi ajo. — Që tentove të më marrësh shtëpinë? Që u desh një firmë e rreme për ta bërë? Apo që ike nga përgjegjësia si nxënës që shmang provimin?
Në anën tjetër mbretëroi heshtje.
— Unë… — nisi ai.