— Nuk po të kërkoj të kthehemi bashkë, — tha ai më në fund, me zë të shuar. — Thjesht dua të flasim. Ballë për ballë. Vetëm pesë minuta.
— Jo, Ledion. Pesë minuta i patëm para dhjetë vitesh. I shpërdorove.
Ajo e mbylli telefonin.
Zëri iu drodh, por vetëm përbrenda. Nga jashtë, Tringa Dervishi mbeti e palëkundur. E dinte mirë: sa herë kishte treguar dobësi, ajo ishte kthyer në armë kundër saj.
Në njëmbëdhjetë fikse ndodhej përpara godinës së gjykatës. Era e akullt i priste frymën, makinat kalonin me shpejtësi, kalimtarët nxitonin drejt halleve të tyre. Askush nuk e merrte me mend se pas atyre mureve gri po zhvillohej një betejë që për të ishte jetë a vdekje.
Mentor Tahiri, si zakonisht, u vonua. Megjithatë ajo ishte e bindur se do të shfaqej. Ai kishte zakon të dilte në skenë në çastin e fundit, si personazh seriali, por pa dramatizime të kota.
Dhe ja, pas pak minutash, ai u shfaq me hap të shpejtë, duke rregulluar shallin.
— Si jemi, Tringa? — tha, duke marrë frymë thellë. — Sot mbyllet kapitulli. Nëse e përballojmë, më pas mbetet vetëm të marrim frymë lirisht.
— Po nëse jo? — e pyeti ajo, më shumë për formalitet.
— Atëherë do ta çojmë më tej. Por sinqerisht, ata kanë bërë gabime të pafalshme me dokumentet. Jam i sigurt për këtë.
Ajo pohoi lehtë me kokë dhe hynë brenda.
Salla ishte e mbushur plot.
Mimoza Fundo dukej e kuruar deri në detaj, sikur të ishte nisur për një ceremoni zyrtare e jo për një proces gjyqësor. Kostum i rreptë, bizhuteri diskrete, flokët e mbledhur me kujdes, sy të ftohtë e depërtues. Në krah të saj, Ledioni — i zbehur, i lodhur, i rrënuar në gjysmë. As nuk u përpoq ta kërkonte me sy Tringën, ndryshe nga herët e tjera.
Avokati i Mimozës sistemoi dosjet me një vetëbesim të tepruar. Ishte e dukshme se kishin punuar gjatë mbi çdo presje. Shpresonin ta përmbysnin situatën.
Gjyqtarja hyri dhe të gjithë u ngritën.
— Vazhdojmë shqyrtimin, — tha ajo me ton zyrtar. — Pala paditëse, paraqisni përfundimet.
Avokati i Ledionit u ngrit.
— E nderuar gjykatë, klienti im nuk ka pretendime personale ndaj bashkëshortes. Megjithatë, pasuria e krijuar gjatë martesës dhe e përdorur nga të dy palët i nënshtrohet ndarjes. Ai ka kontribuar me mjete dhe përpjekje…
Mentor Tahiri lëshoi një nënqeshje të lehtë pranë Tringës.
Një buzëqeshje e shkurtër i rrëshqiti asaj në cep të buzëve. Vetëm për vete.
Avokati vijoi:
— Për më tepër, ekziston një kontratë dhurimi që dëshmon se një pjesë e shumës për blerjen e apartamentit është dhënë nga nëna e paditësit. Kjo nënkupton se…
— Ndaluni, — e ndërpreu gjyqtarja, duke ngritur dorën. — Për kontratën e dhurimit kemi ekspertizë grafologjike. Firma e të paditurës rezulton e falsifikuar. Keni koment?
Avokati u step. Mimoza u drejtua në karrige, e tensionuar.
— Ne mendojmë se ekspertiza mund të jetë kryer me shkelje…
Mentor Tahiri u ngrit menjëherë.
— Disponojmë edhe një ekspertizë të dytë, të pavarur. Si dhe një regjistrim video ku zonja Mimoza diskuton përshpejtimin e procedurave me një zyrtar aktualisht nën hetim. Kërkojmë ta administroni si provë.
Një USB u vendos mbi tryezën e gjyqtares.
Ngjyra iu zbeh Mimozës.
Ledioni mbuloi fytyrën me duar.
— Është kurth! — bërtiti ajo. — Mashtrim! Gjithçka është trilluar!
Çekiçi goditi tryezën.
— Një ndërhyrje tjetër dhe do t’ju nxjerr jashtë. Vazhdo, avokat i të paditurës.
Mentori foli qetë, pothuajse i shkujdesur, por çdo fjalë ishte e mprehtë.
— E nderuar gjykatë, kemi paraqitur prova të plota që apartamenti është pronë ekskluzive e klientes sime. Është blerë para martesës. Nuk ka asnjë dokument që të vërtetojë investime nga ana e bashkëshortit. Pretendimet mbështeten mbi dokumente të manipuluara, fakt i konfirmuar nga ekspertizat.
— Gjithashtu, — shtoi ai, — kemi mandatpagesa, ekstrakte bankare, fatura, të gjitha në emër të Tringa Dervishit. Si dhe regjistrime që dëshmojnë përpjekje për ndikim të paligjshëm mbi procesin.
Gjyqtarja shqyrtoi me kujdes materialet.
Heshtja u bë aq e dendur, sa dëgjohej frymëmarrja e njerëzve në sallë.
Më në fund ajo ngriti kokën.
— Palët u dëgjuan. Gjykata tërhiqet për vendim.
Në korridor tensioni ishte i prekshëm.
Ledioni sillej përpara e mbrapa si kafshë në kafaz.
Mimoza telefononte pa pushim.
— Agim Elezi, kjo është e papranueshme… — pëshpëriste me nervozizëm. — Nuk e kuptoni, gjithçka është montuar… Si mund të lejohet kjo?!
Mentor Tahiri rrinte i qetë, duke shfletuar lajmet në telefon.
Tringa qëndronte ulur, me duart e shtrënguara fort. Gishtat i ishin zbardhur.
Dy gra kaluan pranë tyre, duke pëshpëritur mes vete:
— Është ajo që vjehrra u përpoq ta zhvishte nga shtëpia… — tha njëra me zë të ulët, pa e ditur se sa pranë po qëndronte e vërteta.