Fjalët e grave ranë si gjemba në ajër.
— Po, ajo… që vjehrra deshi ta nxirrte nga banesa me letra të rreme…
— Eh, çfarë errësire…
Tringa i dëgjoi qartë. Nuk ktheu kokën. Nuk kishte më forcë për t’u përballur me pëshpërima.
Pak çaste më vonë, dera e sallës u hap me një kërcitje të thatë.
— Ju lutem, hyni brenda.
Ajo u ngrit ngadalë. Mbushi mushkëritë me ajër dhe hodhi hapin përpara, sikur po kalonte një prag të padukshëm.
Gjyqtarja nisi të lexonte vendimin me një zë të ftohtë, pa asnjë nuancë emocioni:
— Pasi shqyrtoi provat e paraqitura dhe dëgjoi palët në proces, gjykata vendos…
Për një sekondë, Tringës iu duk sikur gjithçka u mpak. Zhurmat u shuan. Ajri u rëndua.
— …të shpallë të pavlefshme kontratën e dhurimit.
Një pauzë e shkurtër.
— Të rrëzojë padinë e paditësit për ndarje pasurie.
Zëri vazhdoi, i njëjtë, monoton:
— Apartamenti mbetet në pronësi të të paditurës, Tringa Dervishi…
Fryma iu ndal në mes të kraharorit. Zemra i rrihte fort, por fytyra i mbeti e palëvizur. Asnjë dridhje.
— …Materialet lidhur me falsifikimin e firmës t’i referohen organit hetimor për verifikim të mëtejshëm.
Çekiçi goditi tryezën.
Mbaroi.
Vendimi u dha.
Në atë çast, një ndjesi e çuditshme e përshkoi. Sikur nga supet t’i ishte hequr një barrë e rëndë që e kishte mbajtur për vite me radhë. Shpina iu lirua, gjoksi iu zgjerua. Lehtësimi dhembte pothuajse.
Ledion Gjini u ul ngadalë në karrige, duke mbuluar fytyrën me duar. Nuk qante. Thjesht dukej si një njeri që më në fund e kishte kuptuar se loja kishte marrë fund. Se nuk kishte më ku të drejtonte gishtin.
Mimoza Fundo nxori një psherëtimë të pakuptueshme. Gishtat i dridheshin.
Tringa doli jashtë ndërtesës së gjykatës.
Shkurti ishte po aq i zymtë dhe i akullt sa më parë. Qielli gri, era e ftohtë. Por ajri tani kishte tjetër shije. Ishte i hapur. I lehtë.
Mentor Tahiri e arriti te shkallët.
— Urime, — tha qetë. — E përballove me dinjitet. Jo çdokush do ta kishte bërë.
Ajo pohoi me kokë.
— Ju falënderoj. Pa ndihmën tuaj…
Ai buzëqeshi lehtë dhe bëri një gjest shpërfillës me dorë.
— Mos ma atribuoni mua. Ti e shpëtove veten. Unë thjesht sigurova që rregullat të respektoheshin.
Shtrënguan duart. Pastaj ai u largua, duke u përzier me turmën.
Tringa mbeti vetëm në krye të shkallëve. Makinat kalonin me zhurmë. Njerëzit nxitonin drejt punëve të tyre. Bota vazhdonte, si gjithmonë.
Vetëm se për të, diçka kishte ndryshuar rrënjësisht.
Telefoni në xhep nisi të dridhej. Numër i panjohur.
Hezitoi për një sekondë, pastaj u përgjigj.
— Përshëndetje, Tringa Dervishi? Jam Rei Jakupi. Kemi qenë në të njëjtin grup kur jepnim provimin e kontabilitetit… Sot ju pashë në gjyq dhe… mendova… ndoshta mund të pimë një kafe ndonjë ditë? Jo me ndonjë qëllim tjetër, thjesht… për t’ju dhënë pak mbështetje.
Për herë të parë pas shumë kohësh, buzëqeshi sinqerisht.
— Kafe? — përsëriti ajo, me një ton më të lehtë. — Pse jo. Tingëllon mirë.
— Do t’ju shkruaj. Pa bezdisje, premtoj.
— Në rregull, Rei.
Ndoshta.
E mbylli telefonin. Thithi thellë ajrin e ftohtë, futi duart në xhepat e palltos dhe nisi të ecë drejt metrosë. Pa nxitim. Pa u kthyer pas.
Sot nuk fitoi vetëm një proces gjyqësor.
Sot rifitoi veten.
Dhe kjo vlente më shumë se çdo dokument, çdo firmë apo çdo betejë e lodhshme.
Përpara e priste një kapitull i ri. Një jetë ku nuk kishte më letra të manipuluara, as intriga të ulëta, as justifikime të pafundme. Një hapësirë ku ekzistonte vetëm ajo — dhe liria e saj.
E ardhmja mund të sillte sfida të tjera. Por për momentin, mjaftonte një e vërtetë e thjeshtë.
Ajo qëndroi në këmbë.
Dhe tani po ecën përpara.
Fund.