— Mami, nuk po e kuptoj diçka… çfarë trashëgimtari tjetër mund të ketë për apartamentin e babit, kur ai përveç meje dhe teje s’kishte askënd? — Rinesa Mëhilli mbajti në dorë fotografinë ku të tre buzëqeshnin pranë liqenit, diku jashtë qytetit.
Ajo pamje i shpoi zemrën. Ishin vetëm ata tre: mami, babi dhe ajo. Sa e plotë dukej jeta atëherë.
Deri para pak ditësh, mendimi se babi mund të mos ishte më as që i kishte shkuar në mendje. Gjithçka ndodhi brenda një çasti. Ai ishte në punë; madje po bënin plane për fundjavën që po afrohej. Një mpiksje gjaku… dhe për pak sekonda gjithçka mori fund. Pa paralajmërim.
— Dhe, mami, s’dua të flas tani për shtëpi apo për trashëgimi. Sapo e përcollëm babin për në banesën e fundit… Kush është ky njeri që doli papritur? Nga doli? — zëri i Rinesës u drodh dhe lotët i rrëshqitën sërish. Ajo ishte mësuar ta kishte babin gjithmonë pranë, si mburojë.
Me të ndihej e sigurt, e qetë. Tani kishin mbetur vetëm ajo dhe e ëma.
Ajo fshiu sytë me pëllëmbë. Babi nuk do ta donte ta shihte të dorëzuar. Tashmë ajo ishte mbështetja e vetme e Donika Jakupit. E ëma gjithmonë ishte dukur e re, plot jetë, por këto ditë ishte rrudhur përnjëherë. Shpatullat i ishin varur, buzët i dridheshin, cepet e tyre ishin ulur poshtë. Në sytë e saj rrinte pezull një dhimbje e thellë dhe një pyetje pa përgjigje: pse na ndodhi kjo?
— Kush është ai? — përsëriti Rinesa. — Mos vallë e pe në varrim atë djalin e ri që rrinte mënjanë, larg të gjithëve?
— Po… e vura re. Mendova se ishte ndonjë koleg i babit. Ishte ai? Mami, ç’po ndodh? A po më fsheh diçka?
Donika mori frymë thellë, si të kërkonte forcë. — Rinesa, unë dhe babi e morëm vesh këtë kur ti ishe vetëm pesë vjeçe. Ishte herët për të ta thënë. Menduam ta shtynim për më vonë, por ai kurrë nuk e gjeti guximin. Kishte frikë se mos tronditej lumturia jonë, se mos ti lëndoheshe. Ti ishe gjithmonë vajza e tij e vetme, krenaria e tij…
— Mami, po më tremb. Mos më thuaj që babi të ka tradhtuar! — e ndërpreu Rinesa me zë të prerë. — Të lutem, mos më sill rrotull. Thuaje hapur çfarë është, sepse kështu po ma shkatërron besimin tek dashuria juaj dhe tek familja jonë!
— Më fal, ke të drejtë. Ai nuk më tradhtoi. Bëhet fjalë për martesën e tij të parë. Para meje, ai ishte i martuar me shoqen e klasës, Ornela Kastrati. U lidhën menjëherë pas mbarimit të shkollës. Prindërit e saj ishin kundër, por ata deshën t’i sfidonin të gjithë. Megjithatë, pasioni i parë u shua shpejt. Ornela ishte mësuar me rehati, me çdo dëshirë të plotësuar. Petrit Pepa atëherë nuk kishte mundësi t’ia siguronte atë jetë që ajo ëndërronte. Dhe kur babai i Ornelës u transferua për punë në një qytet tjetër, gjërat morën një drejtim krejt tjetër…