…dhe kur babai i Ornelës u transferua për punë në një qytet tjetër, gjërat morën një drejtim krejt tjetër. Ajo, në vend që të përballej me vështirësitë, zgjodhi të largohej bashkë me prindërit, duke e lënë pas Petrit Pepën dhe gjithçka që kishin ndërtuar. Më pas kërkoi zyrtarisht divorcin.
— Po ç’lidhje ka e gjithë kjo me ne? — pyeti Rinesa Mëhilli, duke e vështruar të ëmën me kureshtje të përzier me mosbesim.
— Babai yt nuk dëshironte që ti të mësoje se ai kishte pasur një martesë tjetër. Kur u martuam ne, më kërkoi ta lija pas atë histori, ta konsideronim një gabim të rinisë dhe të mos e përmendnim më.
— Gabim rinie? Mamë, ajo s’ka qenë familje e vërtetë. Më duket si një kapriço adoleshentësh, — buzëqeshi me ironi Rinesa. — As fëmijë nuk patën.
— Edhe ai kështu mendonte në fillim. Por disa vite më vonë, kur Petriti punonte si mjek në poliklinikën tonë, u ndesh rastësisht me Ornelën.
Ti ishe pesë vjeçe atëherë. Përkrah saj qëndronte një djalë rreth dhjetë vjeç. Ngjashmëria me babanë tënd ishte e habitshme — e njëjta pamje, i njëjti shikim. Nuk kishte vend për dyshim. Ornela e kuptoi menjëherë që ai e kishte marrë vesh të vërtetën dhe shpërtheu në lot. Prindërit e saj, asokohe, e kishin ndaluar ta njoftonte “atë djaloshin pa asgjë”, siç e quanin ata, Petritin, se do të bëhej baba. I kishin premtuar se do t’i gjenin një burrë “më të denjë”.
Pas dy vitesh, babai i Ornelës hyri në ortakëri me një biznesmen të quajtur Bledar Gjoni. Ai la përshtypje të jashtëzakonshme dhe u bë pjesë e investimeve të familjes. Shumë shpejt, Ornela u martua me të.
Por ajo lumturi rezultoi e brishtë. Bledari u përfshi në afera të pista financiare, tradhtoi ortakët dhe fajin ia hodhi vjehrrit. Babai i Ornelës përfundoi pas hekurave. Kur doli, ishte i goditur nga një insult dhe mbeti invalid. Ornela mbeti e vetme për të rritur djalin. Djali quhet Oltian Tola — vëllai yt nga babai.
— Babai e pranoi? — pyeti Rinesa, dhe në sytë e saj kaloi një hije xhelozie.
— Ai erdhi dhe ma tregoi gjithçka. Vendosëm bashkë që djali nuk kishte asnjë faj. Petriti nisi ta ndihmonte financiarisht; në atë kohë fitonte mirë. Oltiani, për ironi, ndoqi të njëjtën rrugë dhe u bë mjek. Jeton me të ëmën në një qytet tjetër. Sinqerisht, nuk e mendoja kurrë se do të shfaqej në jetën tonë. Por dje më telefonoi. Tha se dëshiron të flasë me ty.
— Me mua? Për çfarë arsyeje? Dhe… a jeni të sigurt? Keni bërë ndonjë test?
— Po, duke njohur Ornelën, vendosëm ta konfirmonim shkencërisht. Edhe pse ai është kopje e gjallë e Petritit, analiza e vërtetoi atësinë me 99.9 për qind. Çfarë kërkon të bisedojë me ty, nuk e di. Ndoshta ka të bëjë me trashëgiminë… në fund të fundit, është djali i babait tënd, — tha Donika Jakupi me një buzëqeshje të zbehtë. — Nuk dua të mendoj keq për askënd, por Oltiani s’është dukur kurrë më parë këtu. Tani, papritur, shfaqet. Apartamenti është në emër të babait, trashëgimi nga prindërit e tij. Vallë mendon ta ndajë me ne? S’e besoj dot. E si ndahet kjo shtëpi e vogël mes nesh?
— Mamë, ne kemi dashur gjithmonë të besojmë se njerëzit veprojnë me ndershmëri. Por njerëzit… — tha Rinesa, duke lënë fjalinë pezull.