— …njerëzit janë nga më të ndryshmit, — përfundoi Rinesa me një psherëtimë të lehtë.
Megjithatë, pas një çasti heshtjeje, ajo shtoi:
— Dua të besoj se djali i babait, pra edhe vëllai im, është njeri i rregullt. Prandaj mendoj se duhet ta takoj dhe të flasim hapur. Nëse do ta them të drejtën, unë mendoj se makina e babait duhet t’i kalojë atij. As unë, as ti nuk dimë ta ngasim. Ai është djali i tij… kështu do të ishte më e ndershme.
Donika Jakupi e pa me miratim.
— Ke të drejtë. Babai yt do të ishte krenar për këtë mendim. Dhe mos harro, ai po kursente për të blerë një makinë të re. Paratë që ka lënë mënjanë duhen ndarë drejt, që të mos mbeten hatërmbetje apo fjalë të pathëna mes jush.
Kur erdhi dita e takimit me vëllanë e sapozbuluar, Rinesa ndihej e trazuar. Ai, në fund të fundit, ishte i huaj për të. Kurioziteti dhe droja përziheshin brenda saj. E tërhiqte ideja ta njihte, sepse ishte gjaku i babait dhe, sipas fjalëve të disa të afërmve, i ngjante shumë atij. Por njëkohësisht kishte frikë të mos zhgënjehej.
Oltian Tolën e dalloi që larg. Zemra i rrahu fort. Mjaftoi një vështrim dhe çdo dyshim u shua — ishte si kopja e babait në rini. E njëjta ecje e qetë, e njëjta trupë, e njëjta buzëqeshje e butë dhe ai shikim paksa i ngushtuar, plot mirësi.
Sa më shumë afrohej, aq më tepër Rinesa ndiente sikur prania e padukshme e babait po i qëndronte pranë. Një ngrohtësi e çuditshme e mbushi.
— Përshëndetje, Rinesa. Unë jam Oltiani… vëllai yt. Ja, kështu paska qenë e shkruar, — tha ai me një buzëqeshje të hapur, duke hapur krahët në mënyrën që babai bënte dikur, kur e vogla Rinesë vraponte drejt tij.
Ajo mezi u përmbajt të mos e përqafonte. Ngjashmëria ishte tronditëse.
— Përshëndetje… Doje të flisnim? — tha ajo, duke buzëqeshur pa e kuptuar as vetë.
— Po. Tani ti e di gjithçka. Babai prej kohësh mendonte të na prezantonte, por hezitonte. Nuk dinte si do ta prisnit. Tani që ai s’është më, s’dua të humbasim kontaktin. Jemi familje, pavarësisht gjithçkaje, — foli Oltiani paksa i ngatërruar, qartë i emocionuar.
— Ndoshta ke të drejtë, — u përgjigj Rinesa me maturi, duke pritur të dëgjonte vazhdimin.
— Rinesa… a do të ishte e mundur të vija një ditë në shtëpinë tuaj? Do të doja të shihja ku ka jetuar babai. Ndoshta të merrja ndonjë send të vogël si kujtim. Sigurisht, vetëm nëse nuk ju vë në siklet ty dhe zonjës Donika, — shtoi ai me kujdes. — Nëse mendon se s’është e përshtatshme…
Ajo mbeti për një çast pa fjalë nga befasia. Megjithatë, nga Oltiani rrezatonte një qetësi e njohur, e njëjtë me atë të babait.
— Jo, jo… eja. Hajde nesër, nëse do, — tha ajo më në fund, edhe pse ende nuk ishte e sigurt çfarë synonte ai në të vërtetë.
Babai i kishte thënë gjithmonë se, kur do të kuptosh diçka më thellë, nuk duhet të nxitosh. Koha i vendos gjërat në vendin e vet dhe shumë paqartësi sqarohen vetvetiu.