Të nesërmen, ndërsa dita po i afrohej mbrëmjes, Rinesa Mëhilli u mor gjatë me kuzhinën. Ajo përgatiti kekun me arra dhe qershi të spërkatur me sheqer pluhur, atë që i ati e adhuronte mbi të gjitha. Donika Jakupi ishte gjithashtu në shtëpi; pritej mysafir dhe atmosfera kishte një gjallëri të veçantë.
Oltian Tola u shfaq me një tufë bozhuresh në dorë dhe, me një buzëqeshje të përmbajtur, ia zgjati Donikës. Me sa dukej, e dinte mirë se ato ishin lulet e parapëlqyera të kësaj shtëpie. Kur pa kekun mbi tryezë, sytë iu ndriçuan.
— Paska qëlluar tamam si për mua… është i preferuari im, — tha ai me një gëzim të sinqertë.
Biseda rridhte lehtë. Sa më shumë flisnin, aq më e ngrohtë bëhej atmosfera, sikur një pjesë e Petrit Pepës të ishte ulur sërish mes tyre. Në fillim përmendën kujtime të thjeshta, episode të vogla nga e kaluara, gjëra që sillnin mall e buzëqeshje njëkohësisht.
Më pas Oltiani u bë më serioz. Ai drejtoi shikimin nga Donika dhe Rinesa.
— Zonja Donika, Rinesa… tashmë jam burrë i rritur. Kam mbaruar shkollën, kam një punë të mirë. Shumë prej atyre që kam arritur ia detyroj babait tuaj. Kur unë dhe mamaja ime kalonim kohë të vështira, ai na qëndroi pranë. Prandaj dua ta dini se për çdo gjë mund të mbështeteni tek unë. Rinesa, dua të takohemi shpesh tani e tutje, nëse jeni dakord. Dhe… doja t’ju kërkoja diçka. Babai kishte një brisk të vogël shumë të bukur. Njëherë më premtoi se do ma dhuronte. Nëse s’ju vjen keq, do ta mbaja si kujtim prej tij.
Rinesa e gjeti menjëherë këllëfin në xhepin e xhaketës së të atit dhe ia solli. Gëzimi në fytyrën e Oltianit ishte i dukshëm; e mbante me kujdes, sikur të ishte diçka e shenjtë.
Më vonë, Donika përmendi makinën e Petritit, duke thënë se kishin menduar t’ia jepnin atij. Por Oltiani u skuq, u hutua aq sa iu mbushën sytë me lot. I ngjante aq shumë Petritit në ato çaste — ai po ashtu, kur turpërohej, niste të puliste sytë e të buzëqeshte pa ditur ç’të thoshte.
— Ju faleminderit, por nuk mundem. Ajo është e juaja. Unë jam burrë, kam gjithçka që më duhet, — tha ai butë. — Thjesht… më mungon shumë babai.
Kur erdhi koha e largimit, Rinesa nuk e përmbajti dot veten dhe e përqafoi fort.
— Epo, motër, do vazhdojmë përpara, apo jo? — i tha ai, duke i shtyrë me kujdes një tufë flokësh pas veshit. Gjesti ishte aq i njohur, sa zemra e saj u drodh.
Tani ajo e ndiente se nuk ishte më vetëm; kishte një vëlla. Dhe dukej qartë se edhe Oltiani e ndiente po atë afërsi.
— Së shpejti martohem. Do të vini në dasmë, apo jo? Hana Begaj ka shumë të afërm… por edhe unë kam motrën time, motrën e gjakut, — shtoi ai me emocion.
Teksa përshëndeteshin, nisën të bënin plane për takimin e radhës.
Në një çast, Donikës iu duk sikur Petriti qëndronte pranë derës dhe buzëqeshte. Ajo u kthye; perdja u valëvit lehtë nga era që hynte nga korridori. Ndoshta ishte vetëm rryma e ajrit… apo ndoshta buzëqeshja e Oltianit ishte aq e ngjashme me të tijën, sa e mashtroi për një moment.
Sa bekim është të kesh pranë njerëz të mirë e të besueshëm, pasuria e vetme e të cilëve është zemra e tyre e pastër.