Elira Dervishi u kthye nga puna e drobitur; atë ditë ishte detyruar të qëndronte më gjatë në zyrë. Në shtëpi e priste Arben Kelmendi, i cili kishte përgatitur darkën dhe po e priste me padurim. Që prej momentit kur ajo i kishte treguar se ishte shtatzënë, ai ishte bërë edhe më i kujdesshëm, pothuajse mbrojtës në çdo gjest.
— Kujdesu për veten dhe mendo për beben, — ia përsëriste shpesh me një butësi të veçantë.
Hëngrën së bashku, pastaj u rehatuan në divan përpara televizorit, duke shijuar qetësinë e mbrëmjes.
Papritur, telefoni i Elirës ra. Ora kishte kaluar nëntën dhe zakonisht në familjen e tyre askush nuk telefononte kaq vonë. Në ekran u shfaq emri i motrës së vogël, Marsela Qosja.
Zëri i Marselës dridhej.
— Jam larguar nga burri. A mund të vij te ti?
— Çfarë ka ndodhur? Është vonë. Pse nuk shkon te prindërit? I ke më afër, — u habit Elira.
— E njeh mamin… Do të më mbajë ligjërata gjithë natën dhe do të nisë t’i telefonojë Sokolit. Nuk e përballoj dot.
— Mirë, eja. Merr taksi, se me tren do vonohesh shumë në këtë orë.
— S’kam para. A mund ta paguash ti?
— Po, do ta paguaj unë.
Prindërit e Elirës ishin ndarë kur ajo nuk kishte mbushur ende një vit. E ëma kishte mbetur vetëm me një foshnjë në krahë dhe ato vite kishin qenë tepër të rënda për të.
Elira kishte trashëguar tiparet dhe karakterin e të atit, gjë që e bezdiste të ëmën. Kujtimi i ish-bashkëshortit i sillte hidhërim, ndaj përpiqej ta fshinte atë periudhë nga jeta e saj.
Më vonë, fati i buzëqeshi sërish. Ajo njohu Petrit Zenelin, i cili e pranoi me gjithë fëmijën dhe e trajtoi Elirën si vajzën e tij. Shpesh i duhej madje ta mbronte nga qortimet e padrejta të së ëmës.
Kur Elira ishte pesë vjeçe, në familje erdhi në jetë Marsela. Që nga ai çast, ajo u bë qendra e dashurisë së nënës. Elira e vogël e vështronte me një xhelozi të heshtur përkëdheljen që motra merrte pa kursim.
Për çdo prapësi fëmijësh, faji rëndonte mbi Elirën. Ajo kishte për detyrë të kujdesej për Marselën. Detyrat e shkollës ia shpjegonte më shpesh ajo sesa prindërit, dhe kur Marsela merrte nota të dobëta, ishte Elira që dëgjonte qortimet.
— A është kaq e vështirë t’ia shpjegosh motrës? Je më e madhja, nxënëse e mirë, duhet ta ndihmosh, — i thoshte e ëma.
Kështu vazhdoi edhe më pas: Elira gjithmonë në rolin e mbështetjes. Marsela e kishte kuptuar këtë dhe përfitonte, ndërsa për gabimet e saj shpesh ndëshkohej motra e madhe. Elira heshtte, sepse çdo përpjekje për t’u justifikuar vetëm sa do ta acaronte më shumë nënën.
Pas mbarimit të shkollës së mesme, Elira fitoi të drejtën e studimit në universitet dhe u zhvendos në konvikt, duke nisur një jetë më të pavarur.
Marsela, pasi kreu kursin për floristikë, filloi punë në një dyqan lulesh. Ajo vazhdoi të jetonte me prindërit dhe paratë që fitonte i shpenzonte kryesisht për veten.
Ndërkohë, në shtëpinë prindërore, qëndrimet dhe krahasimet e nënës, Vjollca Myrto, do të vazhdonin të linin gjurmë në marrëdhëniet mes dy motrave.