Megjithatë, edhe pasi vajzat ishin rritur, Vjollca Myrto nuk reshti së krahasuari bijat e saj. Sa herë që i jepte disa lekë Elirës, sidomos për shpenzimet e studimeve, e kishte zakon ta thumbonte.
— Shiko Marselën, është më e vogël se ti dhe tashmë fiton vetë. Kurse ti vetëm kërkon. Ç’të duhet gjithë kjo shkollë? Për një grua më e rëndësishmja është të krijojë familje, të martohet mirë dhe të mbështetet te burri, — përsëriste ajo me bindje.
Nuk kaloi shumë dhe Marsela Qosja u martua. Për Vjollcën, kjo ishte një zgjedhje e goditur: dhëndri ishte pesë vjet më i madh, kishte të ardhura të mira, apartamentin e tij dhe makinë.
Pas dasmës, Vjollca nuk humbi rastin ta godiste sërish Elirën me fjalë.
— Marsela, edhe pse më e re, tashmë është nuse. Me atë kokëfortësinë tënde, zor se do të të marrë kush për grua.
— Çfarë kokëfortësie? Vajza po studion, ka kohë të mendojë për martesë, — ndërhynte Petrit Zeneli në mbrojtje të njerkës së tij. Madje, pa dijeninë e Vjollcës, i jepte Elirës herë pas here ndonjë shumë të vogël për ta ndihmuar.
Një mbrëmje, Marsela zbriti nga taksia me djalin e saj të përgjumur në krahë dhe një qese të vogël me rrobat e fëmijës. Elira e priti te dera, pagoi shoferin dhe e përqafoi të motrën.
— Hyr brenda. Duhet të jeni të rraskapitur. Po ju ngroh diçka për të ngrënë dhe pastaj pushoni. Nesër unë jam herët në punë, por në mbrëmje flasim me qetësi.
— Të lutem, mos i thuaj gjë mamit për momentin, — iu përgjërua Marsela. — Sokol Lleshi u kthye sërish i dehur. Bëri skenë… kurrë nuk e kisha parë në atë gjendje.
Në shtëpinë e Marselës debatet ishin bërë të zakonshme. Kohët e fundit, Sokoli kishte probleme në punë, kthehej i lodhur dhe gjente rrëmujë e ankesa. Ai nisi të pinte më shpesh, të vonohej me shokët. Kur dehej, bëhej agresiv. Në vend që të heshtte për të shmangur përplasjen, Marsela i kundërvihej. Atë natë, ai kishte humbur kontrollin dhe e kishte goditur. Ajo mori djalin dhe u largua menjëherë.
Në mëngjes, Sokoli u përmend dhe nisi ta telefononte për t’i kërkuar falje. Marsela nuk pranoi të fliste; e mbylli telefonin. Në mbrëmje ai piu sërish me miqtë dhe nuk e kërkoi më.
Te Elira, Marsela ndjehej më e qetë. Motra blinte ushqimet, gatuante dhe kujdesej që asaj të mos i mungonte gjë. Nuk përzihej në vendimet e saj, nuk jepte këshilla të padëshiruara.
Por Arben Kelmendi nuk ishte aspak i kënaqur. Pas pune nuk mund të shtrihej më i qetë në divan. Apartamenti i tyre i rregullt ishte kthyer në një hapësirë me lodra të shpërndara dhe rroba fëmije nëpër karrige.
Një mbrëmje, në dhomën e gjumit, ai foli hapur:
— Sa kohë mendon të qëndrojë këtu?
— Është motra ime. Si mund ta nxjerr jashtë? — u përgjigj Elira.
— Po ajo ka shtëpinë e vet.
— Nuk dëshiron të kthehet te burri.
— Këto janë hallet e saj. Le të shkojë te prindërit. Edhe unë dua pak qetësi kur vij në shtëpi. Sidomos tani, në gjendjen tënde, nuk është e udhës të lodhesh duke mbajtur qese e duke gatuar për të gjithë.