Madje, motra as që e kishte ndërmend të të jepte një dorë ndihme.
Arben Kelmendi vendosi ta zgjidhte vetë situatën dhe mori në telefon Sokol Lleshin.
— E di që gruaja jote me djalin kanë gati një muaj që jetojnë tek ne? — e pyeti pa hyrje të gjata.
— E mora me mend. Ku tjetër do të shkonin? Te vjehrra nuk shkoi, kështu që mbetet shtëpia juaj, — u përgjigj Sokoli ftohtë.
— Ke ndërmend t’i marrësh?
— I keni strehuar vetë, zgjidheni vetë. Unë nuk e nxora nga shtëpia. U largua me dëshirën e saj, le të kthehet po deshi.
Elira Dervishi, duke parë që gjërat po zvarriteshin, i propozoi Marsela Qosjes të shkonte për ca kohë te prindërit.
— Marsela, nuk mund të vazhdojë kështu. Duhet marrë një vendim. Të shtunën të çojmë ose te prindërit, ose të flasësh me burrin.
— Po të bezdis? — shpërtheu ajo. — Qenke gati të më nxjerrësh jashtë, motrën tënde?
— Nuk po të hedh në rrugë. Po them të sqarosh jetën tënde. Nëse s’dëshiron të jetosh me të, kërko divorc, ndani ç’keni.
— Çfarë të ndaj? Shtëpia është e tij, e regjistruar në emër të të atit. Ai ka vetëm makinën.
— Atëherë kërko detyrimin ushqimor për djalin. Dionisin mund ta regjistrosh në kopsht dhe të fillosh punë.
Telefonata e papritur nga nëna e tyre e gjeti Elirën krejt të papërgatitur.
— Çfarë po sajon kështu? Po e përzë motrën nga shtëpia? Ti je rehatuar mirë, ke rrogë të mirë, burri fiton mirë, e nuk ndihmon dot motrën në hall?
Ishte e kotë të debatonte; çdo fjalë do të kthehej kundër saj. As në shtëpi nuk i bëhej të kthehej. Telefonoi Arbenin dhe i propozoi të hanin darkë jashtë, thjesht të rrinin pak vetëm. Ai u gëzua menjëherë.
— Ka kohë që s’kemi dalë vetëm ne të dy. Do të takohemi si dikur, shëtitje në park e darkë në lokal.
Endeshin gjatë dhe u kthyen vonë. Në prag i priti tensioni.
— Ku ishit? Unë me Dionisin rrimë pa ngrënë, ndërsa ju shëtisni! — u ankua Marsela me zë të lartë.
— Si guxon të na flasësh kështu? Të hapëm derën përkohësisht, e ti sillesh sikur shtëpia është e jotja, — shpërtheu Elira, duke humbur durimin.
Marsela shpërtheu në lot, u mbyll në dhomën e madhe. Arbeni shkoi pas saj për ta qetësuar, gjë që e tronditi Elirën. Ajo hyri në dhomën e gjumit dhe qau në heshtje.
— Ç’të bëj me ju? — tha Arbeni më vonë, duke hyrë pa zhurmë. — Ne kaluam një mbrëmje të bukur, por ajo me djalin mbetën pa darkë dhe u shqetësuan.
— Nëse ishte kaq e shqetësuar, mund të telefononte. Të shtunën do ta çojmë në shtëpi. Mjaft më, jam rraskapitur.
Në fundjavë, Arbeni mori Dionisin dhe doli me të në park, që Elira të pushonte e të flinte pak më gjatë. Më pas u bashkua edhe Marsela dhe shëtitën të tre deri afër mesditës.
Elira iu ndie mirënjohëse të shoqit për atë mëngjes të qetë; u zgjua më e lehtësuar. Megjithatë, Marsela vazhdoi të qëndronte me ta, duke marrë përsipër disa nga punët e shtëpisë. Në mbrëmje, Arbeni merrej me Dionisin, ndërsa ajo kujdesej për gatimin dhe sistemimin e shtëpisë.