Shtëpia shkëlqente nga pastërtia sa herë që Elira kthehej nga puna; çdo send ishte në vendin e vet, si të ishte sistemuar me vizore.
Atë ditë, sapo mbërriti në zyrë, e pushtoi një plogështi e pazakontë. Qepallat i rëndonin dhe mezi përqendrohej. Pas drekës vendosi të kërkonte leje për t’u larguar më herët. Thirri një taksi dhe u nis për në shtëpi. Duke e ditur se Dionisi flinte në atë orë, hapi derën me çelësin e saj me kujdes, hoqi pallton pa bërë zhurmë dhe, teksa e vari, vuri re xhaketën e Arbenit në varëse.
“E çuditshme… me çfarë ka dalë sot në punë? Më dukej se e pashë të largohej me këtë,” mendoi me vete.
Nuk kishte fuqi të merrej gjatë me hamendësime, por një lëvizje e lehtë që vinte nga dhoma e gjumit e bëri të ngrinte kokën. Zemra i rrahu fort. “Jo… kjo s’mund të jetë e vërtetë,” i kaloi në mendje. Megjithatë, hapi derën.
Pamja përpara saj e ngriu. Sikur të mos e kishte parë me sytë e vet, nuk do ta besonte kurrë.
— Elira?! Ç’bën këtu kaq herët? — belbëzoi Arbeni, i zënë në befasi.
Pas tij, e mbështjellë me robdeshambërin e Elirës, doli Marsela.
— Elira, e dashur, nuk është ashtu siç duket… të lutem, më dëgjo… — nisi ajo, ndërsa Arbeni përpiqej të shtonte diçka tjetër.
Fjalët e tyre i dukeshin si një murmurimë e largët. Gjaku i buçiste në veshë.
— Dilni menjëherë. Të dy. Nuk dua t’ju shoh më kurrë në këtë shtëpi.
Marsela tentoi të shpjegohej, por Arbeni e ndërpreu, e ndihmoi të mblidhte me ngut rrobat e Dionisit dhe e nxori jashtë. Mendonte se, sapo të qetësohej, do të mund të fliste me Elirën.
Ai ishte i bindur se ajo e donte ende dhe se, për hir të familjes, do ta falte. Elira ishte njeri i përgjegjshëm; s’do ta privonte djalin nga i ati. Edhe vetë Arbeni nuk e përfytyronte jetën pa të. Ndërkohë, ndaj Marselës ndiente veç neveri.
Por ai e kishte gabim. Sado që kërkoi ndjesë, sado që iu lut, Elira nuk u thye.
Ishte një periudhë e dhimbshme, e rëndë, por ajo qëndroi e fortë. Solli në jetë një djalë të shëndetshëm e të bukur. Procedurat e divorcit dhe ndarja e pasurisë zgjatën, ndaj përkohësisht mori një apartament me qira. Arbeni i propozoi të qëndronte në banesën e tyre, të mobiluar me aq përkushtim prej saj.
— Jo, — ia ktheu ajo prerë. — Nuk dua të jetoj mes kujtimesh që më lëndojnë. Do ta nis gjithçka nga e para.
Apartamentin me dy dhoma e ndanë në dy garsoniere, me një pagesë shtesë. Të drejtën për të zgjedhur banesën e re Arbeni ia la asaj.
Me Marselën ndërpreu çdo kontakt.
Kur doli nga materniteti, Arbeni erdhi për ta marrë, por Elira hipi në makinën e një kolegu me të cilin ishte marrë vesh më parë. Në shtëpi e prisnin e ëma dhe Petrit Zeneli.
— Më fal, bija ime, — tha Petriti me zë të butë. — Eja të rrish te ne derisa të rritet pak i vogli. Pse të lodhesh me qira? Me ne do ta kesh më të lehtë.
— Jo, faleminderit. Shumë shpejt do të jetë gati shtëpia ime dhe do të transferohem atje. Do t’ia dal. Jam e sigurt, — u përgjigj Elira, duke shtrënguar me dashuri të birin në kraharor.