Telefoni mbi tavolinë u drodh për herë të tretë brenda pesë minutash. Donika Kastrati e dinte saktësisht kush po telefononte, pa pasur nevojë ta shihte ekranin. Vjehrra e saj nuk ishte nga ato që dorëzoheshin pas ziles së parë.
Ajo u përgjigj më në fund.
— Donikë e dashur, ku ndodhesh? — zëri i Teuta Likës rridhte me një ëmbëlsi të tepruar, si shurup që të ngjitet në fyt. — Unë dhe Kastrioti po presim prej gjysmë ore te noteri! Mos harro se sot firmosim dokumentet e apartamentit.
Donika mori frymë thellë dhe e nxori ngadalë. Si mund ta harronte? Ishte e pamundur të harrosh ditën kur përpiqen të të heqin nga duart shtëpinë tënde.
— Zonja Teuta, jua thashë dje që nuk do të vij.
Në anën tjetër ra një heshtje e shkurtër, por domethënëse. Kur ajo foli sërish, ëmbëlsia ishte zëvendësuar nga një ton i fortë, i ftohtë.
— Mos u sill si fëmijë, Donikë. Gjithçka po bëhet për të mirën tënde! Banesa do të kalojë në emër të Kastriotit, djalit tim, dhe ju do të jetoni bashkë si deri tani. Ku është problemi?
— Problemi është se KJO SHTËPI ËSHTË E IMJA, — u përgjigj Donika me qetësi, por me vendosmëri. — Është trashëgimi nga prindërit e mi. Dhe nuk kam ndërmend t’ia kaloj askujt.
Pa pritur reagimin tjetër, ajo e mbylli telefonin.
Gjithçka kishte nisur tre muaj më parë.
Kastrioti ishte kthyer nga një vizitë te e ëma dhe ishte ulur në divan me një siklet të dukshëm. Dukej qartë që donte të hapte një temë, por nuk po gjente mënyrën. Ndërronte kanalet e televizorit, e fikte e ndizte pa arsye, pastaj humbiste në ekranin e telefonit.
— Doje të më thoje diçka? — e pyeti Donika kur hyri në dhomë me dy filxhanë çaji.
— Asgjë e veçantë. Më mori mami në telefon, — tha ai duke ngritur supet, pa ia hedhur sytë. — Është e shqetësuar për ne.
— Sa e vëmendshme nga ana e saj.
— Po. Thotë që duhet të mendojmë për sigurinë tonë. Për çdo eventualitet.
Donika ndjeu një lloj ngurtësimi brenda vetes. Sa herë që Teuta Lika “kujdesjej” për ta, pasojat nuk ishin kurrë të pafajshme.
— Çfarë lloj sigurie?
Kastrioti më në fund e pa drejt në sy. Në shikimin e tij përziheshin ndjenja faji dhe një këmbëngulje e çuditshme.
— Nuk i dihet jetës… ndodhin gjëra. Ndarje, për shembull. Sipas saj, është më mirë t’i rregullojmë gjërat juridikisht që tani, që të mos kemi telashe më vonë.
— Çfarë konkretisht të rregullojmë?
— Apartamentin. Ta kalosh në emrin tim. Jemi burrë e grua, ç’rëndësi ka? Thjesht formalitet ligjor.
Donika vendosi filxhanin mbi tavolinë me një lëvizje të matur. Dora pothuajse nuk i dridhej.
— Pra, sipas nënës tënde, unë duhet ta transferoj tek ti banesën që ma lanë prindërit e mi. Pa asnjë arsye tjetër, veç “sigurisë”.
— Jo tamam ashtu… — ai u trazua. — Ne jemi familje! Është shtëpia jonë e përbashkët. Vetëm në letra do të jetë në emrin tim. Do t’i vëmë gjërat në rregull.
— Çfarë rregulli është ky, Kastriot?
— Një rregull normal! — shpërtheu ai, duke e ndjerë që biseda po i rrëshqiste nga duart. — Nëna ime ka të drejtë! Ka frikë për ne dhe do vetëm të mirën tonë.