Ai vazhdoi, me zërin që i dridhej nga ngulmimi:
— Nuk e di çfarë mund të ndodhë nesër! Nëse, për shembull, futesh në borxhe, shtëpia mund të humbasë! Po të kalojë në emrin tim, të paktën do të jemi të sigurt!
Donika Kastrati nuk foli menjëherë. Për herë të parë, pas pesë vitesh martesë, ajo po e shihte burrin e saj pa iluzione. Të brishtë. Të varur nga mendimet e së ëmës. Lehtësisht të shtyrë nga të tjerët.
— Jo, — tha qetë, pothuajse me pëshpëritje.
— Si jo?
— Nuk do ta kaloj banesën në emrin tënd.
Kastrioti u ngrit vrullshëm nga divani.
— Do të thotë që nuk ke besim tek unë? Unë jam burri yt!
— Pikërisht sepse je burri im kam besim tek ti, Kastriot, — ia ktheu ajo me ton të barabartë. — Por pronën time nuk e vë në rrezik.
Ai doli duke përplasur derën. Dhe që të nesërmen nisi ajo që Donika e kuptoi se do të ishte një presion i vërtetë.
Teuta Lika filloi të shfaqej çdo ditë. Pa paralajmërim. Me çelësat e saj hapte derën sikur të ishte në shtëpinë e vet dhe vendosej në kuzhinë me një siguri që të bezdiste.
— Donikë e dashur, po mendoja diçka, — tha një mëngjes, ndërsa u ul në krye të tavolinës si zonjë shtëpie. — Je vajzë e zgjuar. Si nuk e kupton sa e rëndësishme është që një çift i ri të ketë stabilitet?
Donika vazhdoi të lante enët, pa e kthyer kokën.
— Mendo pak. Banesa është në emrin tënd. Ruajt Zoti të të ndodhë gjë. Kastrioti do të mbetej në rrugë! Djali im! Ai është i pafuqishëm pa mua, e di mirë. Do të humbiste fare!
Donika mbylli rubinetin dhe u kthye përballë saj.
— Zonja Teuta, nëse mua më ndodh diçka, ligji e kalon pasurinë tek bashkëshorti. Pra, frika juaj është e kotë.
Vjehrra ngjeshi buzët.
— Ligji, ligji… Po nëse del ndonjë e papritur? Ndonjë i afërm i largët? Më mirë t’i paraprijmë!
— Nuk kam të afërm të tjerë. Ju e dini këtë.
— Aq më tepër! — ngriti dorën Teuta. — Ç’të duhet ty kjo pronë? Nuk je biznesmene, as ndonjë milionere. Je një grua e zakonshme. Ndërsa Kastriotit i duhet garancia për të ardhmen. Ai është burri, shtylla e familjes!
Një buzëqeshje e lehtë i kaloi në fytyrë Donikës.
— Një shtyllë që ka nevojë për nënën për çështjet e shtëpisë? Më falni, por kjo nuk më bind.
Fytyra e Teutës u ashpërsua.
— Po të flas për të mirën tënde. Tani mund ta zgjidhim qetë. Më vonë mund të jetë vonë.
— Kjo tingëllon si kërcënim.
— Çfarë kërcënimi? — buzëqeshi ajo ëmbël. — Unë dua vetëm të mirën tuaj.
U largua, por presioni nuk pushoi. Tani edhe Kastrioti iu bashkua fushatës.
Çdo mbrëmje përsëritej e njëjta bisedë. Banesa. Kalimi i pronësisë. Siguria. E ardhmja. Fëmijët që ende nuk ekzistonin. Çdo argument hidhej në tavolinë.
— Ne po planifikojmë fëmijë, — thoshte ai, i shtrirë në divan duke vështruar tavanin. — Çfarë do t’u thuash kur të rriten? Që nuk i besove babait të tyre?
— Do t’u them të vërtetën. Që ruajta atë që më lanë prindërit.
— Kjo shtëpi nuk është më e prindërve të tu! — shpërtheu ai. — Është e jona! Jetojmë këtu prej pesë vitesh! Unë kam bërë rinovimin!
— Ke vendosur vetëm dy varëse në banjë, — iu përgjigj ajo ftohtë. — Rregullimet i kam paguar unë, me paratë e mia.