Heshtja ra si pluhur i rëndë mbi dhomë. Por zgjati pak.
Pas një jave, vjehrra u shfaq sërish. Këtë herë nuk ishte vetëm. Në krah kishte një grua të veshur me kostum serioz biznesi, me dosje në dorë dhe buzëqeshje të ngrirë profesionale.
— Donika Kastrati, të lutem njihu, — cicëroi Teuta Lika me një entuziazëm të shtirur. — Kjo është Drita Elezi, avokate. Shumë e zonja! Do të na sqarojë gjithçka për procedurën e kalimit të pronës!
Donika qëndronte në prag të derës, pa i ftuar të hynin. I vështroi të dyja me qetësi të akullt. Avokatja bëri një hap përpara, duke mbajtur dokumentet si provë autoriteti.
— Përshëndetje. Mund t’ju ndihmoj me plotësimin korrekt të formularëve. Është një procedurë e thjeshtë, nuk merr shumë kohë — nisi ajo me ton të matur.
— Unë nuk kam kërkuar ndihmë, — e ndërpreu Donika. — Dhe nuk kam ndërmend të firmos asgjë. Mirupafshim.
Dera u mbyll para se ato të reagonin. Nga korridori u dëgjua zëri i irrituar i Teutës, por Donika u largua drejt kuzhinës. Duart i dridheshin. Kjo kishte kaluar çdo kufi.
Në mbrëmje, Kastriot Hasani shpërtheu.
— E kupton që e poshtërove nënën time? Ajo erdhi për të ndihmuar! Madje solli edhe avokate që gjithçka të bëhej sipas rregullave!
— Për të më bindur të heq dorë nga shtëpia ime.
— Jo për ta marrë, por për ta sistemuar si duhet!
— Kastriot, dëgjo me kujdes. Nëna jote kërkon ta kaloj pronën në emrin tënd. Pse? Ma thuaj qartë, pa histori për stabilitet e tradita.
Ai hezitoi, i zënë ngushtë.
— Ajo mendon se kështu është më e drejtë. Burri duhet të jetë pronar.
— Pse duhet?
— Sepse… kështu bëhet zakonisht!
— Zakon i kujt? I cilës familje? Kjo banesë më ka mbetur nga prindërit e mi. Jo nga të tutë. As nga nëna jote. Është e imja.
— Por ne jemi familje!
— Familje, — përsëriti ajo me qetësi. — Atëherë më thuaj: pse nëna jote nuk propozon të ma kalojë mua apartamentin e saj? Për hir të “stabilitetit familjar”?
Ai hapi gojën, por fjalët nuk dolën. Ishte e qartë që nuk e kishte parashikuar këtë pyetje.
— Kjo është ndryshe, — murmuriti më në fund.
— Çfarë e bën ndryshe?
— Apartamenti i saj… ajo ka punuar gjithë jetën për të.
— Dhe i imi ra nga qielli? Edhe prindërit e mi punuan një jetë të tërë. Ma lanë mua, jo ty. Jo nënës sate. Mua.
Ai nuk gjeti kundërpërgjigje. U ngrit dhe doli pa thënë gjë tjetër. Sigurisht shkoi te e ëma, aty ku gjithmonë e prisnin me mirëkuptim dhe viktimizim.
Kaluan dy javë. Presioni nuk pushoi. Teuta Lika telefononte pa pushim — njëzet, tridhjetë herë në ditë. Dërgonte mesazhe, kërkonte takim, këmbëngulte.
Donika nuk iu përgjigj.
Sot, megjithatë, mbërriti një mesazh i ri: “Nesër në orën dhjetë te noteri. Duhet të vish. Do ta zgjidhim përfundimisht çështjen e apartamentit. Kastrioti ka rënë dakord.”
Ajo nuk shkoi.
Në vend të kësaj, u ul dhe i shkroi një mesazh të gjatë bashkëshortit.
“Kastriot. Të dua. Të kam dashur për pesë vite me radhë. Por nuk do ta dorëzoj shtëpinë që ma lanë prindërit. Është e vetmja gjë që më ka mbetur prej tyre. Është siguria ime. Garancia ime për të nesërmen.
Nëse ti dhe nëna jote nuk arrini ta kuptoni këtë, atëherë ndoshta ne nuk e kemi ndërtuar atë që quhet familje. Familja mbështetet te besimi. Ti po më kërkon të heq dorë nga gjithçka që më përket, ndërsa nga ana juaj kërkoni vetëm sakrificën time.”