…ndërsa ju kërkoni vetëm sakrificën time.”
Dhe megjithatë, nga ana juaj po më kërkohet të heq dorë nga gjithçka e të mbetem me duar bosh. Mendoje mirë. Zgjidh. Por dije se vendimi im do të jetë i pakthyeshëm.
Përgjigjja erdhi brenda një ore.
“Teuta Lika mendon se po sillesh si egoiste. Një grua duhet t’i besojë burrit të saj. Nuk e di kush ka të drejtë.”
Donika Kastrati buzëqeshi lehtë. Paqartësia u zhduk. Tani çdo gjë ishte e kthjellët.
Ajo mori në telefon një avokat të njohur, të rekomanduar nga një shoqe e afërt, dhe caktoi një takim për nisjen e procedurave të divorcit. Më pas nxori nga dollapi të gjitha dokumentet e apartamentit, i kontrolloi një nga një dhe i sistemoi me kujdes në një dosje të veçantë.
Në mbrëmje, dera ra. Kastriot Hasani qëndronte në prag me një buqetë të madhe trëndafilash dhe me një shprehje pendese në fytyrë.
— Më fal, — tha pa hyrë ende brenda. — S’duhej të shkonte kështu. Nëna e teproi. Le ta lëmë pas.
Donika hodhi sytë mbi lulet, pastaj mbi të.
— Ta lëmë pas çfarë? Faktin që deshe të më zhveshje nga shtëpia ime? Që nëna jote kishte menduar edhe për ndarjen? Apo që ti heshtje kur ajo fliste?
— Nuk heshta! Thjesht… u gjenda në mes dhe u hutova.
— U hutove pas pesë vitesh martese, kur erdhi momenti të zgjidhje mes nënës dhe gruas.
Dora e tij me buqetën u ul ngadalë.
— Çfarë kërkon nga unë?
— Sinqeritet. Thuaje hapur. U ktheve sepse kuptove gabimin? Apo sepse Teuta të tha të provonit edhe një herë?
Kastrioti nuk foli. Heshtja e tij ishte përgjigjja.
— Largohu, — tha ajo me një qetësi të lodhur. — Merr gjërat e tua dhe shko atje ku je ndier gjithmonë më i kuptuar. Te nëna jote.
— E ke seriozisht?
— Plotësisht.
Ai qëndroi për disa sekonda pa lëvizur, pastaj i hodhi trëndafilat në dysheme.
— Do ta pësosh! Pa mua s’do ia dalësh! Do mbetesh vetëm me apartamentin tënd të shtrenjtë!
— Më mirë vetëm në shtëpinë time, sesa me ju dhe pa asgjë që më përket, — ia ktheu ajo qetësisht. — Ik, Kastriot. S’kemi më çfarë të themi.
Dera u përplas fort pas tij, aq sa xhamat u drodhën.
Donika mblodhi lulet nga toka, i vendosi në një vazo dhe u ul pranë dritares me një filxhan çaji në dorë.
Telefoni vibroi. Mesazh nga vjehrra: “Do pendohesh. Djali im meriton më shumë se ti!”
Ajo buzëqeshi lehtë, fshiu kontaktin dhe e bllokoi përgjithmonë.
Pastaj mori dosjen me dokumentet e apartamentit. Çdo gjë ishte në rregull. Prindërit e saj kishin menduar për të ardhmen e saj. Tani ishte radha e saj ta mbronte atë trashëgimi.
Jashtë, dielli po perëndonte. Brenda, banesa u mbush me një qetësi të butë. E qetë. E saja. E sigurt.
Donika piu një gllënjkë çaji dhe, pas tre muajsh tensioni të vazhdueshëm, ndjeu se më në fund po merrte frymë lirshëm.
Shtëpia mbeti e saj. Ashtu siç duhej të ishte.
Në mëngjes do të telefononte avokatin dhe do të hidhte hapin e parë drejt një fillimi të ri. Një jetë të ndërtuar sipas vullnetit të saj, pa presione, pa shantazhe dhe pa kërkesa mbi atë që i takonte.
Teuta kishte pasur të drejtë në një pikë: ajo do të mbetej vetëm.
Por ajo vetmi ishte shumë më e lehtë për t’u përballuar sesa frika se një ditë do të humbiste të vetmen gjë që i kishte mbetur nga prindërit.