— Mos llogarit fare tek ajo banesë, Dafina, — i tha prerazi Bledar Qafoku motrës, me një ton të ftohtë e praktik. — Nuk kam ku të të sistemoj.
Kam grua, kam fëmijë… dhe s’kam ndërmend të marr përsipër edhe shpenzimet e tua. Kjo s’më leverdis aspak. Shko tek prindërit!
Je ende e mitur, sipas ligjit duhet të jetosh me ta. Sa për apartamentin, hiqe nga mendja — tani është i imi.
Fëmijëria e Dafina Lekës kishte rrjedhur qetësisht. Ajo u rrit në një familje të plotë, me nënën, të atin dhe vëllain më të madh, në periferi të kryeqytetit. Jo larg tyre, në Tiranë, gjyshja zotëronte një apartament dy dhomash. Ishte në moshë të thyer, por ende e kthjellët dhe energjike.
Dafina shkonte në shkollë, ndërsa Bledari përgatitej të kryente shërbimin ushtarak. Ditët kalonin pa tronditje.
Kur vajza ishte në klasën e pestë, gjyshja vendosi të transferohej në një fshat të vogël, ku e priste një shtëpi e vjetër, e amortizuar nga koha, por e fortë në themel. Para se të largohej, ajo ua dhuroi apartamentin dy nipërve, duke u lënë amanet që ta ndanin dhe të jetonin aty pasi të mbaronin shkollën.
Deri atëherë, prindërit e jepnin me qira dhe të ardhurat shtesë i ndihmonin ndjeshëm.
I pari që u vendos në apartament ishte Bledari. Pasi mbaroi shkollën dhe kreu ushtrinë, ai u kthye në qytet dhe rifilloi lidhjen me vajzën që e kishte pritur. Kur ajo mbeti shtatzënë, të rinjtë u martuan dhe u zhvendosën si familje në banesën e Tiranës.
Dafina nisi të shqetësohej se mos nuk do të kishte më vend për të. Me drojë, por e vendosur, ajo foli hapur me vëllanë:
— Bledar, nuk e ke harruar që gjyshja na e la të dyve apartamentin, apo jo? Dua të përfundoj gjimnazin dhe të regjistrohem në një universitet në kryeqytet. Këtu s’ka asnjë mundësi për të ardhmen time.
— Mos u merakos, — e siguroi ai. — Sapo të diplomohesh, eja tek ne. Do jetojmë bashkë dhe do vazhdosh studimet. Me gruan time shkon mirë, ndaj s’ka pse të ketë probleme.
Këto fjalë e qetësuan. Dafina iu përkushtua mësimeve dhe, paralelisht, nisi të kërkonte degën që i përshtatej më shumë në Tiranë.
Vitet kaluan shpejt dhe matura po afrohej. Kur ajo ishte në klasën e dhjetë, në shtëpi shpërtheu një krizë e fortë. Prindërit vendosën se nuk mund të vazhdonin më bashkë.
— Po të dije sa më ke lodhur! — i bërtiste i ati nënës së saj. — Ma shkatërrove jetën!
— Unë ta shkatërrova?! — ia kthente ajo me mllef. — Ti më more vitet më të mira, alkoolist! As nuk dua të të shoh me sy. Po të varej nga unë, do të të nxirrja jashtë menjëherë!
Divorci erdhi shpejt dhe Dafina mbeti në mes të përplasjes. Nuk dinte me kë të qëndronte. Asnjëri prej prindërve nuk u përpoq realisht ta mbante pranë vetes.
Së bashku me ndarjen, u bë edhe pjesëtimi i apartamentit që kishin blerë gjatë martesës. Banesa u shit dhe me paratë u blenë dy garsoniere në zona të ndryshme të qytetit.
Fillimisht, Dafina qëndroi me të ëmën. Por kjo zgjati pak. Nëna gjeti një partner të ri dhe vajza, tashmë adoleshente, nuk po gjente vend në jetën e re të saj.