E ndier e padëshiruar në shtëpinë e nënës, Dafina filloi të mendojë seriozisht për të shkuar tek i ati.
— Babi, dua të jetoj me ty, — i tha një mbrëmje, me një vendosmëri që mezi e mbante lotin.
Ai uli sytë, u kollit lehtë dhe u justifikua:
— Bijë, do ta doja me gjithë zemër… por tani jam në një lidhje tjetër. Shtëpia është e vogël. Ku do flesh? Në kuzhinë? Nuk është zgjidhje. Në të njëjtën dhomë me ne, as kjo s’bën…
Fjalët e tij i ranë si gur në kraharor. Atëherë Dafina mendoi për një rrugë tjetër: të mbaronte vitin e fundit në kryeqytet dhe të vendosej në apartamentin që gjyshja ua kishte lënë asaj dhe vëllait.
Por edhe ky plan u shemb.
— Je në vete? Unë kam familje, kam fëmijë të vogël! Do na prishësh rehatinë. Pastaj, ajo banesë është në emrin tim. Mami e kaloi të gjithën për mua. Ti nuk ke dhomë aty, — i tha vëllai, duke shmangur sytë. Premtimi i dikurshëm kishte humbur pa gjurmë.
Dafina iu kthye nënës për shpjegim. Mimoza Mëhilli nuk e mohoi:
— Po, e regjistrova shtëpinë në emër të Bledarit. Ai ka familje, punon në kryeqytet, i duhet më shumë.
— Po unë? Ku të shkoj? A jam kaq e tepërt sa askush s’ka vend për mua? — shpërtheu vajza.
— Të kam regjistruar në fshat, në shtëpinë e vjetër të gjyshes, — u përgjigj e ëma me qetësi të ftohtë. — Shko atje. Ka shkollë, e mbaron klasën e njëmbëdhjetë pa problem. Do të ndihmoj me dokumentet. Është qetësi, ajër i pastër. Je rritur tashmë, mund të jetosh më vete.
Vendbanimi i ri nuk i solli asnjë gëzim. Fshati ndodhej rreth gjashtëdhjetë kilometra larg qytetit më të afërt. Ujë të rrjedhshëm nuk kishte; merrej nga puseta. Për t’u larë duhej ndezur paraprakisht banja me dru, ndërsa tualeti ishte jashtë, në oborr.
Rehati zero, por Dafina u mësua shpejt: mbushte kovat me ujë, ndizte sobën, pastronte vetë gjithçka. S’kishte kohë të qante hallin e vet. E lënë mënjanë nga prindërit dhe vëllai, mësoi të përballonte çdo vështirësi pa kërkuar ndihmë.
Viti i ri shkollor po afrohej dhe ajo u transferua në shkollën e fshatit. Çdo ditë përshkonte në këmbë pesë kilometra deri atje. Fatmirësisht, një autobus i vogël i zonës merrte fëmijët dhe i kthente pasdite.
Prindërit i dërgonin nga pesë mijë lekë në muaj dhe i kujtonin shpesh se shumë shpejt do të mbushte tetëmbëdhjetë vjeç; duhej të mendonte për të siguruar vetë jetesën. Ato para mezi mjaftonin për bukë e libra. Shpesh e ndihmonin fqinjët zemërmirë: i jepnin dru për dimër dhe ndanin me të konservat e përgatitura në vjeshtë, që të mos mbetej në të ftohtë.
Jeta ishte e ashpër dhe e rëndë. Shpirti i saj ndihej i shtypur. Pse të gjithë kishin gjetur vendin e tyre, ndërsa ajo dukej sikur ishte fshirë nga kujtesa e familjes? Çfarë kishte bërë që meritonte një braktisje të tillë? Netëve, frika dhe vetmia e mbanin zgjuar; shpesh qante në heshtje, duke u ndier krejtësisht e pambrojtur.
Megjithatë, Dafina e përfundoi shkollën e mesme dhe ëndrrat për të vazhduar studimet…