…iu shuan dalëngadalë. Mendimi për të studiuar në kryeqytet nuk e vizitonte më; universiteti dhe një vend pune në një qytet të madh i dukeshin tashmë si iluzione të largëta.
Në vend të tyre, Dafina Leka zgjodhi një shkollë profesionale, duke vendosur të formohej si teknologe tregtie. Paralelisht, që të siguronte disa të ardhura për veten, nisi të punonte mbrëmjeve në një dyqan ushqimor. Ishte e lodhshme, por të paktën i jepte ndjesinë se po mbështetej në këmbët e saj.
Banorët e zonës, që e shihnin si vajzën e ardhur nga qyteti, përpiqeshin ta përkrahnin. E ftonin për drekë, i jepnin ndonjë kavanoz me ushqime shtëpie, herë pas here i çonin produkte nga kopshtet e tyre. Këto gjeste të vogla e ngrohnin më shumë se çdo fjalë.
Edhe të rinjtë e fshatit nisën të mblidheshin shpesh në shtëpinë e saj të vogël. Për ta ishte më mirë të rrinin nën çati sesa rrugëve. Kështu, dhoma e saj modeste u kthye në vendtakim për shoqëri të zhurmshme. Mes tyre, Dafina filloi të njihte djem të ndryshëm. Njëri pas tjetrit hynin e dilnin nga jeta e saj, derisa, në moshën nëntëmbëdhjetëvjeçare, ajo mbeti shtatzënë — diçka që nuk e kishte parashikuar kurrë.
Kur i tregoi babait të fëmijës, ai reagoi ftohtë dhe prerë.
— Kush ma siguron mua që është imi? Ndoshta e ke nga dikush tjetër. Rrite vetë, si të dish, — ishte e gjithë përgjigjja e tij.
Pas atij momenti, ai u zhduk nga jeta e saj.
Mes lotësh, Dafina telefonoi prindërit.
— Ju lutem, më ndihmoni. Nuk di nga t’ia nis, jam krejtësisht e humbur, — u përgjërua ajo.
Por përgjigjja ishte e ashpër.
— Vetë e kërkove, vetë zgjidhe. Kur dije të dilje me djem, pse tani na kërkon neve? — i thanë pa mëshirë.
As vëllai nuk i doli në krah. E vetme përballë gjithçkaje, Dafina gjeti sërish mbështetje vetëm te fqinjët.
Mimoza Mëhilli, komshia më e afërt, ishte një grua e dashur e me zemër të madhe. Ajo dhe bashkëshorti i saj nuk kishin fëmijë, ndaj gjithë përkujdesjen dhe dashurinë e derdhën mbi Dafinën. Ata e ndihmuan të përgatitej për lindjen dhe madje e morën nga materniteti bashkë me foshnjën, si të ishte vajza e tyre.
Kur nisi të sqarohej çështja e shtëpisë ku banonte, doli se Dafina ishte vetëm e regjistruar aty. E ëma kishte pretenduar se banesa ishte kaluar në emrin e saj, por dokumentet tregonin të kundërtën.
Duhej të vazhdonte përpara. Paratë mungonin në mënyrë dramatike, ndërsa foshnja kërkonte gjithçka. Ajo u detyrua të piqej brenda natës.
Pas një marrëveshjeje me fqinjët që do të kujdeseshin për djalin, Dafina u nis për punë sezonale në Finlandë. Në një vend të huaj e të ftohtë, kaloi një muaj duke mbledhur luleshtrydhe në ara të pafundme. U kthye me disa kursime, por sërish iu desh të kërkonte punë tjetër.
Më pas pranoi të punonte si kuzhiniere me turne të zgjatura, larg shtëpisë për javë të tëra. Gjatë gjithë kësaj kohe, djali qëndronte me Mimozën dhe bashkëshortin e saj, të cilët e trajtonin si nipin që nuk e patën kurrë.
Dafina udhëtonte për të fituar para dhe kthehej me xhepat plot për të siguruar jetesën e të birit, por edhe me mall e përqafime — dashuri që vetë nuk e kishte marrë sa duhet.
Vite me radhë punoi pa pushim. Mundimi i saj më në fund dha fryt: arriti të blinte një shtëpi të vogël, të sajën.
Kur djali u rrit disi, ajo vendosi të mos largohej më larg. Donte ta rriste vetë, pranë vetes, prandaj nisi të kërkonte një mënyrë për të fituar para në fshat ose në qytetin më të afërt.
E pati të vështirë të gjente diçka që i përshtatej, derisa një e njohur, një ditë, e pyeti me kureshtje:
— Po pse nuk mendon të…