— …provosh të mbjellësh e të shesësh fruta a perime? Tokën e ke, s’të duhet të shkosh larg, — i tha ajo me thjeshtësi.
Mendimi iu duk me vend. Dafina Leka e mori seriozisht dhe, që verën pasuese, doli në treg me luleshtrydhe të rritura nga duart e saj. Më pas provoi zarzavate të ndryshme: majdanoz e qepë të njoma, kastraveca, domate, madje guxoi të kultivonte edhe tulipanë për t’i shitur në pranverë.
Megjithatë, jeta më vete nuk ishte e lehtë. Brenda saj jetonte gjithmonë një shpresë e fshehtë: ndoshta një ditë do ta thërrisnin sërish në familje, do ta pranonin, do të ndiente se ishte e nevojshme për ta. Por telefoni i saj rrinte i heshtur. As nëna, as babai, as i vëllai nuk morën mundimin ta telefononin. Për vite me radhë, askush nuk erdhi të shihte nipin.
Nga rrjetet sociale mësoi se e ëma ishte martuar përsëri dhe kishte sjellë në jetë një djalë tjetër. I ati vazhdonte jetën me një grua të re — jo të parën pas ndarjes, por një tjetër nga disa që kishin kaluar nëpër jetën e tij. Ndërsa i vëllai, sikur të mos kishte pasur kurrë motër.
Miq të përbashkët i përcollën edhe fjalët që qarkullonin për të:
— Është bërë e shthurur, sjell burra në shtëpi. Nuk doli gjë prej saj… Ne e rritëm, u sakrifikuam, shpenzuam për të, e ajo na turpëroi!
Këto fjalë i dhembnin, por nuk e thyen.
Kur mbushi tridhjetë vjeç, jeta e Dafina Lekës mori tjetër drejtim. Ajo u martua me Ilir Qosjen. Ai ishte katër vjet më i madh dhe ishte zhvendosur në fshat pas një divorci, bashkë me djalin e tij.
Me Ilirin pranë, gjithçka mori më shumë kuptim. Ajo ndjeu për herë të parë se kishte një mbështetje të vërtetë. Nuk ishte më vetëm kundër botës. Pas një viti e gjysmë, erdhi në jetë djali i tyre i përbashkët dhe shtëpia u mbush me zëra fëmijësh — pesë veta nën një çati. Iliri punonte si traktorist, ndërsa Dafina merrej me dhitë dhe përgatiste djathë për ta shitur.
Një ditë, papritur, i ra telefoni. Ishte e ëma.
— Përshëndetje, bijë. Ka kohë që s’jemi parë. Pse s’na fton një herë? Të shohim nipërit… S’është mirë të mos kemi fare lidhje. Të vij unë?
Pas saj telefonoi edhe babai:
— Dafina, dëgjova që je bërë me djalë të dytë. Urime! Doja të të pyesja nëse mund të vij. Po të njoh edhe me bashkëshorten time…
Edhe i vëllai dërgoi mesazh:
“Të takohemi më shpesh. Na fto për ndonjë drekë a për ndonjë mish në hell, të bëjmë edhe ndonjë banjë e të bisedojmë!”
Dafina mbeti e habitur. Mbi dhjetë vjet heshtje. Asnjë interes për jetën e saj, për vështirësitë, për fëmijën që rritej pa gjyshër. Dhe tani, papritur, u zgjuan ndjenjat familjare — pikërisht kur ajo ishte larguar nga shtëpia e rrënuar dhe jetonte në një shtëpi të re, të rregulluar me mundin e saj.
Mendoi gjatë për ftesat e tyre. I peshoi me kujdes. Pastaj, në heshtje, ndërroi numrin e telefonit.
Nuk gjeti forcë brenda vetes të rifillonte lidhjet me ta. Edhe pse, përveç bashkëshortit dhe fëmijëve, nuk kishte tjetër njeri të afërt.
Sa herë i kujtonte, i dilte para syve vajza e mitur që e kishin lënë në fshat, pa mbrojtje, pa përkrahje. Asnjëherë nuk erdhën ta shihnin. Djalin e madh nuk e pranuan si nip, e përfolën pas shpine. E tani kërkonin miqësi?
Jo. Këtë herë, jo.