Mëngjesi erdhi i butë, me një rreze dielli që depërtoi përmes perdeve të lëna përgjysmë hapur dhe i ra drejt e në fytyrë Diturie Mëhillit, sikur të kishte marrë përsipër ta zgjonte me përkëdheli.
— Diturie, je zgjuar? Hajde, zemër, ngrihu, — zëri i Flamur Kastratit u dëgjua i ulët, ndërsa ai hyri qetësisht në dhomën e gjumit.
— Mirëmëngjes, Flamur, — murmuriti ajo me përtesë të ëmbël, duke u shtrirë si mace e kënaqur.
— Mimoza Mullisi ka përgatitur mëngjesin. Po të presim të gjithë, ndaj shpejto e freskohu pak.
Për Diturinë, kjo jetë ishte pothuajse e pabesueshme. Të kishte familje. Të ndiente përkujdesje. Një bashkëshort pranë dhe një vjehrrë që e pranoi me dashuri, ndryshe nga ç’i kishin parashikuar shoqet. Për herë të parë ndjehej e qetë, e mbrojtur, me një siguri që nuk e kishte njohur kurrë. Dikush më në fund po përpiqej ta bënte të lumtur.
Fëmijëria e saj kishte qenë e errët. Ajo erdhi në jetë në një familje të shkatërruar. E ëma, dikur me të ardhme premtuese dhe punonjëse në një kompani të madhe, kishte zgjedhur alkoolin si strehë për problemet e saj. Gradualisht humbi vendin e punës, shiti apartamentin në qytet dhe bleu një shtëpi të rrënuar. Për të atin e Diturisë, askush nuk dinte gjë.
— Oj zog i vogël, — i thoshte gjyshja, duke i ledhatuar shpinën e hollë e duke i mbledhur flokët e rrallë bisht. Ajo përpiqej me çdo kusht ta ushqente mirë mbesën. Ndryshe nga shumë fëmijë, Dituria hante gjithçka që i vihej përpara: qull, peshk, perime.
— Gjyshja, a mund të marr edhe pak? — pyeste ajo, duke e lëpirë pjatën deri në fund. Dhe gjyshja i shtonte herë një qofte, herë një byrek.
Ishte i vetmi njeri që e donte pa kushte. Kur Dituria mbushi gjashtë vjeç, gjyshja u nda nga jeta. Që nga ajo ditë, vajza nisi të mbijetonte më shumë se të jetonte. Në shtëpi mungonin ushqimet. Kur vinte dita e ndihmës sociale, e ëma, me lot të dehur në sy, i sillte një qese me karamele “për ta gëzuar vajzën”. Por ato sheqerka Dituria do t’i kishte ndërruar me kënaqësi për një copë bukë të thjeshtë. Fatmirësisht, në shkollë ushqehej falas si fëmijë nga familje në nevojë.
Një pasdite trokitën në derë.
— Përshëndetje, jemi për kontroll nga komiteti i arsimit, — tha me drojë mësuesja kujdestare.
— Hyni, — u përgjigj Dituria, e mbështjellë me një shall të hollë, duke i ftuar brenda mësuesen dhe një grua me uniformë. — Mami po fle.
— Pse është kaq ftohtë? Nuk e ndizni sobën?
— S’kemi dru. As qymyr. Kanë mbaruar.
— Si ka mundësi? Në shtator ju sollëm, — u habit mësuesja.
— Mami… i shiti… — pëshpëriti vajza me turp.
— Mjafton, — tha gruaja me uniformë qetësisht. — Diturie, mblidhi sendet e tua.
Ajo i paketoi në heshtje gjërat e pakta. E çuan fillimisht në spital, pastaj në një qendër për fëmijë pa përkujdesje prindërore. Pak ditë më vonë, e ëma, që as nuk e kishte vënë re mungesën e së bijës, shkaktoi një zjarr aksidental në shtëpi. Kështu, Dituria mbeti jetime.
Në jetimore për herë të parë pas shumë kohësh fjeti në çarçafë të pastër, hëngri ushqim të ngrohtë dhe nuk u zgjua natën nga britmat e shokëve të pijes së së ëmës. Bashkë me disa vajza të tjera u regjistrua në kolegjin e kuzhinës, e mbaroi me rezultate të shkëlqyera dhe nisi punë fillimisht në një kafene, më pas në një restorant të njohur.
— A ka ndryshuar kuzhinieri? Ju lutem, doja ta takoja, — pyeti një ditë Flamur Kastrati, sipërmarrës i suksesshëm që drekonte aty rregullisht.
— Përshëndetje, më kërkuat? — përpara tij qëndronte një vajzë e dobët me sy të mëdhenj e të ndritshëm.
— Këtë pjatë e përgatitët ju? — pyeti ai, megjithëse dukej se mezi kishte provuar një kafshatë.
— Po. Ka ndonjë problem? Nuk ju pëlqeu?
— Përkundrazi. Është aq e shijshme sa kam frikë se do të kërkoj një porcion tjetër. Restoranti duhet të ndihet me fat që ju ka.
— Faleminderit, — u skuq Dituria, ende e papërshtatur me lavdërime të tilla.
Që nga ajo ditë, Flamuri filloi të vinte më shpesh. E donte ushqimin e mirë, por dalëngadalë e kuptoi se po e tërhiqte edhe diçka tjetër. Rastësisht u ndeshën në një qendër tregtare; ai e ftoi për një shëtitje dhe kështu nisi lidhja e tyre, që zgjati një vit. I njohur dikur si djalë i shkujdesur, Flamuri ndryshoi krejtësisht. Për të, ekzistonte vetëm ajo vajza me sytë e mëdhenj.
— Diturie, je bërë njeriu më i afërt për mua. Nuk e imagjinoj dot si kam jetuar pa ty.
— As unë, — tha ajo, me faqet që i morën ngjyrë trëndafili.
— Dhe nuk e shoh të ardhmen time pa ty. A pranon të bëhesh gruaja ime?
Vendosën ta shtynin dasmën për më vonë. Flamuri e zhvendosi Diturinë nga apartamenti me qira në shtëpinë e Mimoza Mullisit dhe për ta shënuar këtë hap, dolën për darkë në restorant. Për vajzën nisi jeta që e kishte ëndërruar gjithmonë. Flamuri mbeti i përkushtuar, i dashur dhe i kujdesshëm, ndërsa me vjehrrën marrëdhëniet po ndërtoheshin dalëngadalë në një mënyrë që premtonte qetësi dhe mirëkuptim.