Ditët rridhnin qetësisht në shtëpinë e Mimoza Mullisit dhe, të paktën në pamje të parë, gjithçka dukej se po merrte drejtimin e duhur.
— Diturie, sot paske fjetur më gjatë se zakonisht, — buzëqeshi Mimoza kur e pa nusen të hynte në kuzhinë me flokët ende të çrregullt nga gjumi.
— Mbrëmë kishim një banket të madh në punë, u vonuam shumë derisa mbaruam, — u justifikua ajo duke u ulur.
— E mora me mend. Hajde, ulu e ha mëngjesin para se të ftohet.
Dituria e kishte kuptuar që marrëdhënia me vjehrrën nuk ndërtohej vetvetiu; kërkonte durim dhe kujdes. Mimoza mbante një farë distance, por nuk i mungonte mirësia. E këshillonte për gjëra të vogla, i tregonte si të organizonte shtëpinë, si të planifikonte shpenzimet. E dinte se vajza nuk kishte pasur askënd që t’i mësonte hollësitë e jetës familjare. Megjithatë, sapo bëhej fjalë për gatimin, rolet përmbyseshin: aty Dituria ndjehej zonjë e shtëpisë dhe ishte ajo që jepte sugjerime.
— Mua më ka rënë shorti i mirë, si me burrin, ashtu edhe me vjehrrën, — u thoshte ajo shoqeve sa herë takoheshin për kafe.
— Hë, mos u gënje kaq lehtë, — tundte kokën Nora Curri, që punonte në administratën e qytetit. — Thonë kot që vjehrra ta nxin jetën?
— Ndoshta për disa, po për mua jo. Vërtet jam me fat.
— Shiko se mos të del ndonjë e papritur nga “engjëllusha” jote, — qeshte Nora me nënkuptim.
Kaloi një vit. Shtëpia dukej e qetë, por Mimoza nisi të fliste shpesh për një nip. Sipas saj, një familje pa trashëgimtar ishte e paplotë. Kur Dituria mori vesh se ishte shtatzënë, gëzimi e pushtoi tërësisht.
— Djalë do të jetë! Do kem një djalë! — brohoriti Flamur Kastrati sapo dëgjoi lajmin.
— Kujdesu për veten, bijë. Ushqehu mirë, mos e lodh veten, nipi duhet të vijë i fortë, — e porosiste Mimoza.
— Po sikur të jetë vajzë? — buzëqeshi Dituria me shaka.
— As që bëhet fjalë! Në familjen tonë lindin vetëm djem! — qeshi me zë Flamuri.
Me këmbënguljen e tyre, ajo la punën. Sipas tyre, duhej të ruante energjitë për fëmijën. Asgjë nuk i mungonte: as përkujdesja, as vëmendja, as përkëdheljet. Për herë të parë në jetë, Dituria ndjehej e mbrojtur dhe e çmuar. Lumturia i dukej e pakufishme.
Një natë, në mes të errësirës, ajo u zgjua nga një dhimbje e fortë.
— Flamur… mendoj se ka ardhur momenti, — pëshpëriti me frymëmarrje të rënduar.
— Tani? — ai u hutua për një çast, por u vesh me shpejtësi dhe e çoi në maternitet.
Pas disa orësh, në jetë erdhi Visar Vrioni, djali i shumëpritur.
Dituria u zhyt e tëra në amësinë. Aroma e foshnjës e mbushte me paqe, zëri i tij i lehtë e bënte të buzëqeshte pa vetëdije. Orë të tëra e mbante në krahë, e shtrëngonte me kujdes, e sodiste sikur të ishte mrekullia më e madhe në botë. Ai ishte aq i brishtë, sa zemra i dridhej nga dashuria.
— Diturie, po e lë pas dore Flamurin, — i tha një ditë Mimoza me ton qortues.
— Si mund ta lë pas dore? — u habit ajo.
— S’po të shoh më në kuzhinë si më parë. As nuk kujdesesh për veten. Ke shtuar peshë… kur mendon të dobësohesh?
Sytë e Mimozës e matën nga koka te këmbët me një shikim të ftohtë. Vajza u ndje në siklet. Kishte shtuar disa kilogramë, por mjekja i kishte thënë se do t’i humbiste me kohë.
— Madje je zbehur, — shtoi papritur vjehrra.
— Zbehur?
— Po, shikoje veten në pasqyrë. Fytyra të është fryrë, lëkura pa shkëlqim, flokët të janë rralluar. Duhet të merresh me veten. Shko në palestër, cakto një estetiste.
— Mimoza, Visari është vetëm një muaj e gjysmë. Nuk mund ta lë për orë të tëra. Të gjitha nënat kalojnë nga kjo. Pas ca muajsh do të jem si më parë, — qeshi lehtë Dituria.
Por vjehrra nuk dukej e bindur.
Pak nga pak, edhe sjellja e Flamurit nisi të ndryshonte. U bë më i tërhequr. Kur ishte në shtëpi, kalonte kohë me të ëmën ose mbante për pak minuta djalin në krahë. Me Diturinë shkëmbente vetëm fjalë të zakonshme, pa ngrohtësi.
— Sonte nuk kthehem në shtëpi. Po shkojmë në vilë me shokët. Vetëm meshkuj. Mos më prit, — i tha një mbrëmje.
— Mirë, çlodhu pak, të bën mirë, — iu përgjigj ajo me buzëqeshje.
— Dhe kaq? Asnjë skenë xhelozie? — pyeti ai me një lloj pakënaqësie të çuditshme.
— Pse duhet? Punon shumë, lodhesh. Është normale të takosh miqtë.
Flamuri buzëqeshi në mënyrë enigmatike dhe u largua. Që nga ajo ditë, daljet me “shokët” u bënë të rregullta, pothuaj çdo javë. Dituria nisi të ndiente një shqetësim të lehtë dhe ia shprehu Mimozës, por ajo ngriti supet: ishte vetë ajo që i kishte thënë të mos e pengonte.
Muaj pas muaji, Flamuri qëndronte gjithnjë e më pak në shtëpi dhe interesimi për gruan dukej se po zbehej. E zhytur në kujdesin për Visarin, Dituria për një kohë të gjatë nuk deshi ta pranonte se diçka po ndryshonte rrënjësisht në jetën e saj familjare.