Shqetësimi i vërtetë për Diturinë nisi vetëm atëherë kur Flamuri ndaloi së lëni para për shpenzimet e shtëpisë dhe për Visarin. Çdo herë gjente një arsye: do t’i blinte vetë gjërat që duheshin, do të kujdesej personalisht për gjithçka. Ky ndryshim e bëri të ndiente se diçka po i rrëshqiste nga duart.
— Të kam thënë që ka diçka që nuk shkon, — i tha një pasdite Nora Curri, kur u takuan. — Po me Mimozën si i ke punët?
— Edhe aty është ftohur atmosfera, — pranoi Dituria me zë të ulët. Ajo nuk kishte askënd tjetër me kë të hapte zemrën, ndaj Norës, me të cilën ishte rritur në jetimore, ia tregoi të gjitha dyshimet.
— Mendon se mund të ketë dikë tjetër?
— Nuk e di… — fytyra iu zbardh. Vetë ideja se Flamuri mund ta tradhtonte e trondiste thellë. — Po sikur të më lërë?
— Mos e çmend veten para kohe, — e qetësoi Nora. — Ndoshta jam gabim. Ndoshta është thjesht i lodhur nga puna.
Megjithatë, muajt kalonin dhe tensioni në shtëpi bëhej gjithnjë më i padurueshëm. Qëndrimi brenda mureve të apartamentit ishte kthyer në një barrë. Visari po i afrohej dy vjeçit; atë pasdite, pasi vrapoi gjatë në park, u përgjum në karrocë ndërsa dy shoqet bisedonin me zë të ulët. Pasi u ndanë, Dituria u nis për në shtëpi. U përpoq të mos bënte zhurmë: hapi derën me kujdes, hoqi këpucët në korridor dhe u drejtua drejt dhomës së gjumit. Në atë çast dëgjoi zërat e Flamurit dhe Mimozës.
— Mami, nuk e duroj më kështu, — po thoshte ai me nervozizëm. — Shikoje si është bërë: flokë të shpupuritur, trup i lëshuar… mban erë gatimi, jo parfumi. Flet vetëm për Visarin. A të kujtohet sa e bukur ishte? Po tani?
— Por keni një djalë bashkë! — ia ktheu Mimoza. — E di sa e vështirë ishte për mua të të rrisja vetëm? Edhe ti e ndjeve mungesën e babait. Si mund ta mendosh ta lësh djalin në të njëjtën situatë?
— Nuk po e lë. Unë e dua Bleona Canin, këtë e di. Do të ndahem nga Dituria dhe do të martohem me Bleonën. Ajo nuk mund të ketë fëmijë, kështu që Visarin do ta mbajmë ne.
— Gjykata zakonisht ia lë fëmijën nënës…
— Në këtë rast jo, — u përgjigj ai me bindje. — Ajo s’ka as shtëpi, as punë. Edhe prejardhja e saj familjare nuk e ndihmon. Djali do të qëndrojë me ne.
— Po Bleona, e pranon?
— E kemi diskutuar. Ajo tha se mjafton që është fëmija i burrit që do.
Dituria mezi mbajti lotët. Zemra po i rrihte aq fort, sa mendoi se do ta tradhtonte. Për të mos u zbuluar, përplasi derën qëllimisht. Visari lëvizi i bezdisur. Flamuri doli në korridor, e mori djalin në krahë dhe u zhduk në dhomë.
“Më duhet të veproj. Por nga t’ia nis?” mendonte ajo, e tronditur.
— Dëgjo, — i tha Nora disa ditë më vonë, — zakonisht fëmija i mbetet nënës. Por në rrethanat e tua, vendimi mund të mos jetë kaq i thjeshtë.
— Për punë do të gjej një zgjidhje, — tha Dituria me vendosmëri. — Po për strehimin?
— Mos u shqetëso për këtë. Si jetime, na takon banesë nga shteti. Kontrollova së fundmi: radha jonë më në fund ka ardhur. Po të kishim këmbëngulur më herët, do ta kishim marrë më shpejt! Fola me vajzat që merren me shpërndarjen e apartamenteve dhe na kanë caktuar pranë njëra-tjetrës. Pallati pothuaj ka përfunduar. Çdo ditë mund të të telefonojnë.
Një buzëqeshje e lehtë i çeli fytyrën Diturisë. Ishte bekim të kishte një mike si Nora, që dinte të gjente rrugëdalje kur gjithçka dukej pa shpresë. Tani duhej vetëm të hartonte një plan. Derisa Visari të fillonte kopshtin, kthimi në punë dukej i pamundur.
Sikur t’i përgjigjej mendimeve të saj, telefoni ra.
— Diturie, përshëndetje, — ishte menaxheri i restorantit ku ajo kishte punuar dikur.
— Përshëndetje! Sa rastësi, po mendoja për ju!
— Atëherë qenkemi në një gjatësi vale, — qeshi ai. — Kam një propozim ndryshe. Ke menduar kur do të rikthehesh?
— Po, por pa hyrë djali në kopsht…
— Dëshirë ke?
— Sigurisht që po, por—
— Më dëgjo deri në fund. Pronari po hap një kopsht privat. Dy fëmijë të stafit mund të pranohen me kushte të favorshme. Ç’thua?
— Është e vërtetë kjo?
— Plotësisht. Na mungon energjia jote; klientët ende pyesin për ty.
Kështu, Dituria nisi gradualisht punën. I caktuan turne paradite dhe në mesditë. Me rikthimin e saj, restoranti u mbush më shumë në ato orare. Fitimi nuk ishte si më parë, por paga ishte e deklaruar dhe e sigurt.
Një ditë, menaxheri iu afrua me një buzëqeshje të fshehtë.
— Dil pak në sallë. Të kërkojnë.
— Ka ndonjë problem?
— Shko e shiko vetë.
Në një tavolinë e prisnin shoqet. Nora, sapo e pa, lëshoi një britmë gëzimi.
— Diturie, pallati ynë u dorëzua! Të kanë marrë në telefon?
— Po, më telefonuan para ca kohësh, — tha ajo, dhe në atë çast celulari i saj filloi të dridhej përsëri.
Dituria e ngriti me dorë që i dridhej lehtë dhe dëgjoi e hutuar zërin në anën tjetër të linjës, pa e ditur se ajo telefonatë do të shënonte një kthesë të re në jetën e saj.