Në anën tjetër të linjës, një zë femre po i rendiste me kujdes dokumentet që duheshin dorëzuar dhe i tregoi datën kur do të bëhej ceremonia e shpërndarjes së çelësave.
— Nora, kjo është e pabesueshme… — pëshpëriti Dituria, e mbetur pa fjalë nga emocionet.
— S’ka asgjë magjike këtu, përkundrazi, situata është goxha e shëmtuar, — ia ktheu Nora me një ton të zymtë. Ajo ishte ulur përballë hyrjes dhe sapo kishte parë Flamur Kastratin të hynte në restorant, i shoqëruar nga një vajzë elegante, e veshur me shumë stil.
— Çfarë po ndodh? — një ndjenjë ankthi e përshkoi Diturinë.
— Është burri yt. Dhe nuk është vetëm.
Pa humbur kohë, para se Flamuri ta dallonte, Dituria u largua me nxitim nga salla.
Ceremonia e dorëzimit të çelësave u organizua me solemnitet. Dituria mezi e besonte se tashmë kishte një shtëpi të sajën. Të sajën dhe të djalit të saj. I duhej vetëm të kursente edhe pak për mobilimin dhe mund të transferoheshin. Pikërisht atëherë, Nora i dha një ide të papritur.
— Dëgjo, pse nuk e jep me qira për dy ose tre muaj? Gjithsesi tani s’mund të futesh menjëherë. Të paktën do të kesh të ardhura.
— Po, ke të drejtë. Edhe pa orendi mund ta jap, apo jo?
— Sigurisht. Madje njoh një grua që kërkon pikërisht një apartament bosh për disa muaj.
— Fantastike! Na prezanto.
Tre muaj më vonë, qiramarrësit u larguan dhe Dituria e ndjeu se kishte ardhur koha për të marrë një vendim përfundimtar. Biseda me Flamurin ishte e pashmangshme.
— Duhet të flasim, Flamur. Po largohesh çdo ditë e më shumë nga unë. Pse?
— Vërtet nuk e kupton?
— Jo.
— Jam lodhur prej teje. Je bërë e mërzitshme. Nuk kujdesesh për veten. Mendja jote është vetëm tek pelenat, kopshti i fëmijëve dhe gjëra pa rëndësi.
— Po flet për djalin tonë.
— E pastaj? Je kthyer në një grua pa shkëlqim… Do ta prishësh edhe atë. Mos na dalin pastaj “gjenet” e nënës sate.
Sa më shumë fliste, aq më shumë acarohej. Bleona Cani prej kohësh e kishte shtyrë ta bënte këtë bisedë, por ai hezitonte, duke kujtuar paralajmërimet e së ëmës për vetminë.
— Çfarë kërkon prej meje? — e pyeti ajo qetësisht.
— Ke një muaj kohë. Rregullohu, bëhu sërish tërheqëse dhe vazhdojmë bashkë. Në të kundërt, secili rrugën e vet.
Për herë të parë pas shumë kohësh, zëri i Diturisë ishte i prerë.
— Atëherë unë kërkoj divorc.
— Divorc? Ik ku të duash! — qeshi ai me përbuzje. — Por djalin nuk do ta marrësh me vete, mos e mendo!
— Gabohesh. Ti nuk do ta marrësh, — tha ajo me një buzëqeshje të lehtë dhe doli nga dhoma.
Mblodhi rrobat e saj dhe të djalit. Nuk ishin shumë. Thirri një taksi dhe u nis drejt shtëpisë së saj. Shtëpisë së vet.
Dy muaj më pas, ata u paraqitën në gjykatë. Argumentet e Flamurit për të mbajtur djalin u rrëzuan njëra pas tjetrës. Ai kishte llogaritur që një grua pa banesë e pa punë nuk do ta fitonte kujdestarinë. Për më tepër, e kaluara e familjes së saj i dukej atij si provë se ajo nuk do të ishte nënë e denjë.
Por realiteti ishte tjetër. Dituria zotëronte një apartament të sajin, të verifikuar nga shërbimet sociale. Kishte punë të qëndrueshme dhe rekomandime të mira. Madje, gjatë atyre dy muajve, dukej e transformuar: më e kuruar, më e sigurt, më e bukur. Ndërsa Flamuri ishte rraskapitur; e dashura e re rezultoi të ishte kapriçoze dhe e mësuar të jetonte në kurriz të të tjerëve.
— Diturie, të lutem, mos ma largo nipin, — iu drejtua Mimoza Mullisi me sy të përlotur, duke i kërkuar leje të takonte djalin.
— Ju e shtytë Flamurin të ndahej nga unë. Më quajtët me “gjene të këqija”. Të njëjtat gjene i ka edhe nipi juaj, — iu përgjigj ajo pa ngritur zërin.
Mimoza u skuq. Nuk e kishte parashikuar një kthesë të tillë. Nipin e adhuronte sinqerisht, ndërsa me Arjana Qosjen, me të cilën Flamuri u martua më pas, ishte zhgënjyer thellë.
— Nuk kam ndërmend t’ju ndaloj ta takoni Visar Vrionin. Jeni gjyshja e tij e vetme. Nuk do t’ju pengoj.
— Faleminderit, bijë! — tha Mimoza me mirënjohje të thellë.
— Por mos guxoni ta ktheni kundër meje apo të përpiqeni ta largoni nga unë.
— As që bëhet fjalë.
Dhe ajo e mbajti premtimin. Në mbrëmje, kur Dituria ishte në punë, Mimoza merrte nipin tek vetja. Edhe fundjavat i kalonte shpesh me të. Tashmë jetonte vetëm; Flamuri ishte zhytur në borxhe për të blerë një apartament për vete dhe për Arjanën.
Ndërkohë, Dituria vazhdoi punën në restorant dhe mori ngritje në detyrë. Sot ajo është në një lidhje me një burrë të mrekullueshëm. Megjithatë, nuk ndërton më kështjella në ajër. E ka kuptuar se lumturia e saj nuk varet nga askush tjetër. I vetmi person që mund ta bëjë vërtet të lumtur është ajo vetë. Një partner i besueshëm pranë saj është thjesht një shtesë e bukur mbi paqen që ka ndërtuar brenda vetes.