— Si guxon ajo kështu! — zëri i irrituar i Gentian Qosjes ushtoi nga recepsioni. — Po flasim për një qenie të gjallë, jo për një lodër!
Elvana Ismaili u drodh dhe ngriti sytë nga ekrani i kompjuterit. Për katërmbëdhjetë vite martesë, nuk e kishte dëgjuar kurrë Gentianin t’u fliste klientëve me ton të lartë.
Edhe atëherë kur një fqinj i dehur kishte hyrë në klinikë duke tërhequr zvarrë qenin e tij dhe duke bërtitur se kërkonte shërim “menjëherë”, Gentiani kishte ruajtur qetësinë dhe profesionalizmin.
Nga salla e pritjes u dëgjua një përplasje e fortë. Shishet mbi rafte kërcitën.
Elvana ruajti me nxitim dokumentin që po përkthente dhe doli nga zyra e vogël.
— Do të pendoheni për këtë, i dashur, — tha me një ftohtësi therëse një zonjë e gjatë, e mbështjellë me një pallto luksoze leshi, ndërsa shtrëngonte në gjoks një maçok të madh, të kuqërremtë. — Ju s’e keni idenë me kë po përballeni.
Macoku varej në krahët e saj si një thes i rëndë, duke soditur botën me një indiferencë filozofike. Qimet e tij të lëmuara shkëlqenin si bakër nën dritat e bardha të neonit.
— Përkundrazi, jeni ju që nuk po kuptoni, — ia ktheu Gentiani, i mbështetur me të dyja duart mbi tavolinën e kontrollit. Nofullat i ishin tendosur. — Nuk do ta torturoj kafshën për tekat tuaja. Kjo është mizori.
— Mizori? — zonja qeshi me një teatralitet të ekzagjeruar. — Dhe refuzimi ndaj gruas së kryetarit të bashkisë, çfarë është sipas jush?
Elvanës iu drodhën duart.
Gruaja e kryetarit?
Ajo Klea Curri, për të cilën përflitej në çdo cep të Grekanit?
Tani gjithçka merrte kuptim: qëndrimi i saj prej aristokrateje dhe mënyra e folurit si një divë e llastuar.
— Për mua s’ka rëndësi me kë jeni martuar, — tha prerë Gentiani. — Mbi gjithçka është shëndeti i kafshës.
Fytyra e Klea Currit u skuq nga zemërimi. Vrimat e hundës iu frynë me përçmim.
— Mirë atëherë… — shtrëngoi dhëmbët ajo. — Zgjodhët vetë rrugën tuaj. Skënder Ismaili do të zhgënjehet shumë nga mungesa juaj e respektit ndaj familjes së tij.
Ajo u kthye vrullshëm, duke kaluar pranë Elvanës, ndërsa cepat e palltos pothuajse e goditën. Macoku lëshoi një mjaullimë të zbehtë, si një qortim i heshtur.
— Mirupafshim, doktor, — hodhi ajo mbi supe. — Ose më mirë, lamtumirë.
Dera u përplas me forcë të pazakontë. Elvana nxitoi drejt të shoqit.
— Genti, çfarë ndodhi?
Ai u ul rëndë në karrige dhe kaloi dorën mbi fytyrë.
— Do ta besosh? — buzëqeshi hidhur. — E solli macen që ta qethnim “si luan”. Thoshte se do dukej zbavitëse. Ndërkohë jashtë janë minus pesëmbëdhjetë gradë!
— Zot i madh… — pëshpëriti Elvana. — Po tani?
Ai ngriti supet.
— Asgjë e mirë nuk na pret. Por nuk mund të veproja ndryshe. E di si jam.
Ajo e dinte. Pikërisht për atë drejtësi të palëkundur e donte: për guximin për të mbrojtur atë që e konsideronte të drejtë, pa marrë parasysh pasojat.
Të nesërmen në mëngjes, telefoni ra herët.
Elvana po përgatiste kafen kur Gentiani iu përgjigj thirrjes. Nga mënyra si iu zbeh fytyra dhe si iu tendosën gishtat rreth receptorit, ajo kuptoi se diçka serioze kishte ndodhur.
— Po, e kuptoj, — tha ai me zë të shuar. — Jo, s’kam pretendime. Sot do të vij të marr sendet e mia.
E vendosi ngadalë telefonin mbi tavolinë.
Elvana qëndroi e ngrirë me xhezven në dorë, pa guxuar të fliste, ndonëse përgjigjja ishte e qartë.
— Më pushuan, — tha ai pa ngjyrë në zë. — “Reduktim stafi”.
Drejtori madje kishte kërkuar ndjesë, duke shpjeguar se presioni vinte nga lart dhe se nuk kishte ç’të bënte.
Elvana e la xhezven, iu afrua dhe e përqafoi fort nga supet.
Ai u drodh lehtë nën prekjen e saj.