Ai u drodh lehtë nën prekjen e saj, si të ishte zgjuar befas nga një mendim i rëndë, dhe nofulla iu shtrëngua.
— Do ta kalojmë edhe këtë, — pëshpëriti Elvana, duke e shtrënguar më fort. — Ti je veterineri më i zoti në qytet. Do të të kërkojnë vetë klinikat.
Megjithatë, të dy e dinin se fjalët e saj ishin më shumë ngushëllim sesa bindje.
Në një qytet të vogël si i tyre, lajmet përhapen më shpejt se era. Të gjithë njihnin të gjithë. Dhe askush nuk donte të binte në sy të familjes Curri.
Ashtu ndodhi.
Një javë e tërë duke trokitur nëpër klinika, duke lënë CV e duke pritur telefonata që nuk erdhën. Kudo i njëjti reagim: buzëqeshje të sikletshme, keqardhje e shtirur, ose përgjigje e prerë:
“Më vjen keq, Gentian Qosja, por nuk duam telashe.”
Kur Gresa Lika mori vesh çfarë kishte ndodhur, ngriti supet pa ndonjë emocion të madh.
— Pse e bëre aq dramë, o babi? Ishte thjesht një mace për t’u qethur. Ç’kishte këtu për t’u ngurtësuar kështu?
— Mjaft, Gresa, — e ndërpreu Elvana me ton të ashpër. — Kur s’e kupton situatën, më mirë hesht.
Vajza rrotulloi sytë, u fut në dhomën e saj dhe përplasi derën. Në mbrëmje, sikur të mos kishte ndodhur asgjë, doli e qetë dhe kërkoi para për çizme të reja.
— Nuk kemi tani, — tha Gentiani i lodhur. — Le ta shtyjmë pak blerjen.
— Ja pra! — shpërtheu ajo. — Gjithë kjo sepse ti doje të bëje heroin! Tani unë duhet të rri pa çizme?
Dera e kuzhinës u përplas sërish. Gentiani uli kokën.
— Ndoshta s’duhej të isha kaq kokëfortë… — murmuriti. — Po ju vë në vështirësi të gjithëve.
Elvana iu ul pranë dhe i kapi dorën.
— Mos e thuaj ashtu. Ke vepruar drejt. Parimet nuk janë gabim.
Pastaj shtoi më butë:
— Gresa është mësuar me rehati. Do të rritet e do ta kuptojë.
Të shtunën, Gentiani shkoi në Grekan, te nëna e tij, për ta ndihmuar me disa punë në oborr. U kthye ndryshe nga ç’kishte ikur — i menduar, por me një gjallëri të çuditshme në sy.
— Elvana, — nisi ai në mbrëmje, kur mbetën vetëm në kuzhinë, — ndoshta kjo që ndodhi nuk është fundi. Mund të jetë fillim.
Ajo e pa me habi.
— Si mund të jetë fillim?
— Atje në Grekan, e mban mend fermën e vjetër të braktisur në dalje të fshatit?
Sytë i ndriçonin si dikur.
— E ka blerë një sipërmarrës, Eduart Frashëri. Burrë i zoti, me mend në kokë. E ka kthyer përmbys vendin. Çdo gjë e re, moderne. Dhe po kërkon pikërisht veteriner. Ofron shtëpi dhe pagë të mirë.
Elvana mbeti për disa çaste pa folur, duke përtypur idenë.
— Po Gresa? — tha më në fund. — Ka kolegjin, shoqet…
— Qyteti është vetëm një orë larg, — u përgjigj ai me nxitim. — Mund të udhëtojë çdo ditë.
Heshti një çast dhe pastaj shtoi:
— Unë gjithmonë kam ëndërruar të punoj në një fermë timen, Elvana. Të ndërtoj diçka nga e para. Ndoshta kjo është mundësia.
Ajo hodhi sytë nga dritarja, ku dritat e qytetit vezullonin si yje të shpërndarë. Nganjëherë humbja hap dyer që s’i kishe menduar.
— Në rregull, — tha më në fund me vendosmëri. — Ta provojmë. Më keq se kaq s’bëhet.
Të dy e kishin të qartë se Gresa do ta priste me zemërim lajmin. Por duket se zgjedhja tashmë ishte bërë.
Eduart Frashëri doli t’i priste te porta e fermës. Ishte rreth të gjashtëdhjetave, shtatlartë, me shikim të mprehtë dhe tipare të forta që i jepnin një autoritet natyral.
Ia shtrëngoi fort dorën Gentianit dhe i bëri një përkulje të lehtë Elvanës.
— Hajde, t’ju tregoj ç’kemi ndërtuar, — tha me krenari të dukshme. — Pastaj flasim qetë për detajet.
Kompleksi ishte mbresëlënës: hangarë të mëdhenj, pajisje të reja që shkëlqenin, oborr i rregulluar me kujdes. Elvana, që nuk kishte parë kurrë një sipërmarrje bujqësore kaq moderne, shikonte rreth e rrotull e habitur.
Eduarti hapi derën e ambulancës veterinare dhe, duke buzëqeshur me një lloj kënaqësie pronari, tha:
— Ja, këtu do të jetë mbretëria juaj, Gentian Qosja…