…— Ja, këtu do të jetë mbretëria juaj, Gentian Qosja…
— E pajisur me gjithçka që kërkon koha, — shtoi Eduart Frashëri me një ton të kënaqur. — S’na mungon asgjë nga teknologjia më e fundit.
Ai drejtoi dorën nga një kodrinë e butë pas godinave.
— Dhe atje lart është shtëpia për specialistët. Dy kate, me të gjitha kushtet. Kati i dytë është bosh për momentin… do të ishte i përsosur për familjen tuaj.
Elvana i hodhi një vështrim të fshehtë bashkëshortit. Sytë e Gentianit shkëlqenin si të një djaloshi që sapo ka zbuluar lodrën e ëndrrave. Një gjallëri e tillë i kishte munguar prej kohësh.
— Kur mund të filloj? — pyeti ai, dhe emocionet i dridhën lehtë zërin.
— Edhe nesër po të doni, — buzëqeshi Eduarti. — Por mos u nxitoni. Shikoni gjithçka me kujdes. Këtu nuk bëhet fjalë për një punë të përkohshme.
Rrugës për në shtëpi heshtën. Secili ishte zhytur në mendimet e veta, por pyetja që i mundonte ishte e njëjtë: a kishin guximin të ndryshonin rrënjësisht jetën?
— Të them të drejtën, — theu qetësinë Elvana, — vendi më pëlqeu shumë. Njerëzit duken të ngrohtë.
Ndërsa ti flisje me Eduartin, unë bisedova me disa banorë. Të gjithë flisnin me respekt për të. Thonë se e ngriti fshatin nga rrënojat.
Gentiani pohoi me kokë.
— Është njeri serioz. Me të tillë bashkëpunimi bëhet kënaqësi.
— Edhe shtëpia… e mrekullueshme! E bollshme, me dritë. Mund të mbjellim një kopsht, të bëjmë një lulishte…
Fjalët iu shuan në buzë sapo iu kujtua pengesa kryesore.
— Gresa, — murmuriti Gentiani. — Si do t’ia themi?
Reagimi i së bijës ishte pikërisht ai që kishin parashikuar.
— Çfarë?! — bërtiti ajo, duke u ngritur vrullshëm nga tavolina. — Në fshat? Jeni në vete? Unë nuk vij!
— Gresa, — nisi Gentiani me ton të prerë, por ajo e ndërpreu.
— Jo! Nuk do të jetoj në atë vend të humbur! Kam shkollën, shoqet, jetën time! Ç’do të bëj atje, të mjel lopë?
— Po ç’mendon se do bëjmë? — shpërtheu Elvana. — Këtu mezi po ia dalim. Babai yt pa punë, kursimet po shkrijnë. Jep një zgjidhje tjetër, nëse ke!
Gresa mbeti pa fjalë, qerpikët iu drodhën.
— Po… si kështu… — u ul ngadalë në karrige dhe zëri iu mbush me lot. — Mami, babi, e keni seriozisht? Do vdes nga mërzia atje. Çfarë do t’u them shoqeve? Do të më tallin!
— Askush s’ka pse të të tallet, — tha Gentiani i lodhur. — Qyteti është vetëm një orë larg. Mund të vazhdosh mësimet. Dhe vera… ndoshta do të të pëlqejë më shumë nga sa mendon.
— Kurrë! — bërtiti ajo, duke rrëzuar karrigen. — Ju urrej! Gjithmonë ma prishni jetën!
Dera u përplas me zhurmë pas saj. Elvana psherëtiu thellë.
— Ja ku filluam…
— Do ta kalojë, — u përpoq të dukej i vendosur Gentiani. — Nuk është më fëmijë. Duhet të kuptojë.
Megjithatë, pasiguria ndihej në zërin e tij. Të dy e dinin se karakteri i Gresës mund ta kthente këtë zhvendosje në një provë të vërtetë për familjen.
— Mendoj se Eduarti nuk po na nxit kot, — tha Elvana pas një çasti. — Pranvera është afër dhe puna në fermë do të shpërthejë. Duhet të marrim vendim.
— E drejtë, — pohoi ai. — S’kemi kohë për të humbur. Pasnesër do të shkoj të firmos kontratën. Pastaj… çfarë të sjellë jeta.
Qëndruan në heshtje, duke dëgjuar ngashërimet e mbytura nga dhoma e vajzës.
Një kapitull i ri po i priste — i panjohur, paksa i frikshëm, por ndoshta pikërisht ai që kishin ëndërruar gjithmonë.
Ajri i Grekanit të dehte si vera e re.
Një muaj pas shpërnguljes, Elvana qëndronte në verandën e shtëpisë së re, thithte aromën e jargavanëve që kishin nisur të çelnin dhe mendonte se, ndoshta, gjithçka po merrte drejtimin e duhur. Për herë të parë që nga largimi, ajo ndjeu se si po i lehtësohej dalëngadalë ankthi i javëve të fundit.