…ankthi që e kishte shoqëruar javët e fundit po i shkrihej ngadalë, si mjegulla në diell.
— Mos ka mbetur ndonjë filxhan çaj? — u dëgjua pas shpine një zë me tallje të lehtë. — Se bukuroshja juaj prapë po bën naze, nuk i përgjigjet askujt.
Elvana u kthye dhe buzëqeshi.
Në prag qëndronte Krenar Begaj, djali i Eduart Frashërit — shtatlartë, me supe të gjera dhe me atë vështrimin e mprehtë, të kujdesshëm, që i ngjante aq shumë të atit.
— Hyr brenda, pa tjetër, — i tha ajo me ngrohtësi. — Gresa s’është e keqe, thjesht po mundohet të përshtatet.
— Po, po, duket qartë, — ia ktheu ai me një nënqeshje, duke kaluar pragun. — E pashë dje tek vinte vrap nga stalla, me hundën e zënë. Si princeshë që s’pranon as një kokërr bizeleje nën dyshek!
Në të vërtetë, Gresa Lika po e përjetonte rëndë shpërnguljen.
Çdo mëngjes niste me përplasje dyersh, me refuzim të mëngjesit dhe me një fytyrë të zymtë, sikur autobusi për në kolegj ta çonte në ndonjë vend internimi.
— Fshatarë! — mërmërinte me përbuzje sa herë që dikush përpiqej t’i fliste. — Me kë doni të më shoqëroni?
Gjithçka mori tjetër drejtim ditën kur në fermë nisi vala e lindjeve të lopëve.
Teksa kthehej nga kolegji, Gresa hyri rastësisht në stallë dhe pa Krenarin duke ndihmuar një mëshqerrë të re në lindjen e parë.
— Afrohu! — i tha ai sapo e dalloi në derë. — Mbaje këtë dritë këtu.
Ajo vetë më vonë çuditej me veten, por pa kundërshtuar bëri disa hapa përpara.
Ndoshta e befasoi situata, ndoshta ishte diçka në tonin e tij që nuk pranonte refuzim.
Për afro dy orë u morën me kafshën. Gresa mbante fenerin, i jepte mjetet, e në fund ndihmoi edhe në pastrimin e viçit të sapolindur.
Kur i vogli, duke u lëkundur mbi këmbët e brishta, u afrua për herë të parë te gjiri i së ëmës, ajo ndjeu sytë t’i mbusheshin me lot.
— Ja pra, — tha Krenari me një buzëqeshje, duke parë fytyrën e saj të përlotur e të ndotur, — e megjithatë qenkan “fshatarë”, apo jo?
Që nga ai çast, diçka ndryshoi rrënjësisht.
Pas mësimit, Gresa filloi të ndalonte në fermë. Jepte ndihmë në pikën veterinare ku punonin Eduart Frashëri dhe i biri.
Mbrëmjeve rrinte me ta mbi libra të mjekësisë veterinare, duke diskutuar raste e duke bërë plane.
Kur erdhi koha për të zgjedhur vendin e praktikës, i habiti të dy prindërit:
— Do ta bëj praktikën në shkollën tonë këtu. Është afër fermës dhe fëmijët janë shumë të mirë.
— Në shkollën “tonë”? — e pyeti Elvana, duke u kapur pas asaj fjale. — Po nuk doje të shkoje në qytet?
Gresa u skuq lehtë.
— Këtu është më interesante… — tha me zë më të ulët. — Pastaj, unë dhe Krenari menduam se mund të jap biologji për nxënësit. Mbase hapim edhe një rreth të vogël natyralistësh, me bazë në fermë.
Elvana shkëmbeu një vështrim me Gentian Qosjen. Ai i bëri një shenjë të lehtë me sy, sikur t’i thoshte: “E sheh? Kot u shqetësove.”
Në mbrëmje, të dy u ulën në verandë dhe ndoqën perëndimin që përflakte horizontin. Nga stalla vinte hungërima e butë e lopëve, ndërsa ajri mbante aromën e barit të sapokorrur dhe të qumështit të freskët.
— E di, — tha Elvana me mendim, — ndoshta duhet t’i jem mirënjohëse Klea Currit.
Po të mos kishte ndodhur gjithçka, a do ta kishim marrë guximin të ndryshonim jetën kaq thellë?
Gentiani e tërhoqi pranë vetes.
— Duket se këmbëngulja ime atëherë s’paska qenë më kot. Në fund, çdo gjë doli për mirë.
Nga ana e fermës shpërtheu një e qeshur. Gresa po debatonte me Krenarin, duke tundur duart me pasion.
Elvana buzëqeshi me qetësi.
Njeriu nuk është gjithmonë i destinuar të mbetet aty ku ka lindur. Ndonjëherë, lumturia pret diku krejt tjetër.
Mjafton të gjesh forcën për hapin e parë.