– Bujar! A e pe këtë? Ç’kuptim ka kjo? Nuk mund të na paralajmëronte më parë? – zëri i Rozafa Çukos dridhej nga bezdia ndërsa tundte një fletë në ajër.
– Po vij, po vij… Çfarë ndodhi tani? – u përgjigj burri rreth të dyzetave, duke hequr këpucët në korridor. Me dy qese plot nga pazari, hyri drejt e në kuzhinë.
Sapo ishin kthyer nga dyqani. Rozafa qëndronte pranë tavolinës, me një shënim në dorë. Fjalët ishin të shkruara qartë: “Të dashurit e mi, shkova të takoj një shoqe. Nuk e di sa do të qëndroj. Mos u shqetësoni, do t’ju marr vetë në telefon herë pas here. Gjyshja.”
– Po kjo është lajm i mirë, moj Rozafë! – tha Bujar Gjeloshi duke ngritur supet. – Ti vetë ankoheshe se mamaja të rrotullohej gjithë ditën nëpër këmbë. Tani do ta kesh kuzhinën vetëm për vete.
– Pas dy javësh kam festën për emërimin në detyrën e re! – ia ktheu ajo e tensionuar. – Llogarisja që Mimoza Marashi do të merrej me përgatitjet. Çfarë do bëj tani?
– Mos e bëj dramë. Thuaju të ftuarve që shtëpia është e vogël dhe se i pret në restorant.
– E ke idenë sa do të na kushtojë? Kam ftuar katërmbëdhjetë veta, pa na llogaritur ne të dy!
– E po çfarë pastaj? Nuk të ngritin në detyrë çdo ditë.
Në mbrëmje, pas stërvitjes, u kthyen dymbëdhjetëvjeçarët binjakë, Diella Dushku dhe Krenar Prifti. Familja u ul për darkë.
– Fëmijë, – nisi Bujari me ton solemn, – kam një lajm për ju. Gjyshja ka ikur për vizitë dhe mesa duket do të qëndrojë gjatë. Njëri prej jush mund të zhvendoset në dhomën e saj. Kush e do?
– Le të shkojë Krenari, – tha Diella menjëherë. – Dhoma e gjyshes është shumë e vogël për mua.
– Mua s’më bën diferencë, – u përgjigj djali. – Por shtratin tim do ta marr me vete. Në divanin e gjyshes nuk fle dot. Është për muze.
– Mos e tepro, – e pa shtrembër i ati. – Është blerë kur unë isha dhjetë vjeç, por ende mban.
– A ke provuar të shtrihesh mbi të? Pa shtratin tim nuk lëviz! – këmbënguli Krenari.
Të nesërmen, Rozafa kaloi orë të tëra në zyrë para kompjuterit, duke kërkuar ambientin e duhur për festën. Çmimet i dukeshin marramendëse kudo që shikonte dhe sa më shumë kërkonte, aq më tepër i rritej nervozizmi.
Dy javë më vonë, mbrëmja festive u mbajt. Po të mos ishte shuma e majme që paguan, çifti do të ishte plotësisht i kënaqur. Të lodhur e të raskapitur, u kthyen në shtëpi vonë.
– Mami, nesër kemi mbledhje prindërish. Mësuesja tha se duhet patjetër të vini, – e “përshëndeti” Diella sapo hapi derën.
– Bujar, shko ti, të lutem. Unë jam e mbingarkuar.
– Nuk mundem, Rozafë. E kam lënë makinën për servis nesër në mëngjes. Do të duhet të shkosh vetë.
– Çfarë momenti për të ikur i gjeti edhe Mimoza Marashi! Na la gjithë këto halle mbi kokë.
Në atë çast, Krenari iu afrua nënës me xhaketën në dorë.
– Mami, më është këputur një kopsë. A ma qep dot, të lutem? – tha ai duke ia zgjatur rrobën, ndërsa Rozafa psherëtiu thellë, pa e ditur se nata sapo kishte filluar për të.