Rozafa, e lodhur deri në palcë, ia mori xhaketën nga dora Krenarit dhe, pa e fshehur nervozizmin, ia ktheu:
– Në moshën tënde duhet të dish t’i qepësh vetë kopsat!
Megjithatë u ul, mori gjilpërën me fill dhe e rregulloi kopsën e këputur. Pastaj sistemoi kuzhinën, lau enët dhe fshiu tryezën. Kur hodhi sytë nga ora, akrepat kishin kaluar një pas mesnate. Nata i kishte ikur mes punëve.
Në mëngjes, ndërsa ajo rrinte e përkulur mbi filxhanin e kafesë, me sytë e rënduar nga pagjumësia, Diella iu afrua dhe e puthi lehtë në faqe.
– Mami, çfarë do hamë sot në mëngjes?
– Shiko në frigorifer, nxirr sallamin, – u përgjigj shkurt Rozafa.
– Do doja petulla… ose të paktën një omëletë, – këmbënguli vajza me zë lutës.
– Të thashë, nxirre sallamin nga frigoriferi! – shpërtheu ajo, duke e ngritur zërin pa dashur.
Në atë çast u shfaq Krenari në prag, duke veshur bluzën.
– Po sallam nuk ka më. E mbarova dje. Supë kishte pak, ia lashë Diellës. Unë bëra disa sanduiçe për vete, – tha ai me një farë krenarie.
Rozafa mbylli sytë për një sekondë, sikur të mblidhte forcat.
– Mirë… po ju bëj omëletë tani. Diellë, kur të dalësh nga shkolla, kalo nga dyqani dhe bli tërshërë të gatshme. Do ta përgatisni vetë në darkë.
– Në rregull, mami, – pranoi vajza.
Në kuzhinë hyri edhe Bujar Gjeloshi, duke lidhur kravatën me nxitim.
– Rozafë, mbaje mend që sot kam veshur këmishën e fundit të pastër.
Ajo u kthye me një vështrim të mprehtë.
– Nuk mund t’i fusësh vetë këmishët në lavatriçe?
– Po mirë… – u step ai, i habitur nga reagimi. – Të ka ndodhur gjë?
– Mimoza Marashi nuk të ka marrë në telefon? – pyeti ajo më ulët.
– Jo. Le të pushojë sa të dojë. Apo jo, fëmijë?
– Mua më mungon gjyshja, – tha Diella me sinqeritet.
– Babi, po kur të kthehet gjyshja, ku do flejë? Ti e hodhe divanin e saj, – ndërhyri Krenari.
– Kur të vijë, do ta zgjidhim, – e mbylli Bujari bisedën.
Dita e Rozafës në punë qe e stërmundimshme. Mendimi për mbledhjen në shkollë e rëndonte, por nuk kishte nga t’ia mbante. Më parë nëpër takime shkonte gjithmonë vjehrra; ajo vetë ishte mësuar të mos merrej me to.
Teksa po afrohej te pallati, pa Vjollca Kryeziun, fqinjën e moshuar.
– Mirëmbrëma, zonja Vjollca, – e përshëndeti me mirësjellje.
Plaka ngriti kokën me një lëvizje krenare dhe u kthye në anën tjetër, pa ia kthyer fjalën.
Në shtëpi, Rozafa skuq disa qofte të gatshme dhe zjeu makarona. Nuk kishte energji për më shumë. Të gjithë u ulën në tryezë, kur Bujari theu heshtjen:
– Rozafë, ti the se mamaja ime po bëhet e ngadaltë… – hodhi një vështrim nga fëmijët. – Por kjo s’është gjëja më e keqe.
– Çfarë do të thuash?
– Sot në mëngjes takova Vjollca Kryeziun. E përshëndeta, ndërsa ajo m’u kthye shpinën me njëfarë përçmimi. Kjo po që është shqetësuese, kur nuk njohin më as fqinjët!
– Gjyshja është shumë mirë me mend, – u përfshi papritur Krenari. – Edhe zonja Vjollca është në rregull. Unë e takova sot, folëm bashkë.
– Për çfarë? – pyeti Rozafa, duke e parë me kureshtje.